Objector - Προβολή ντοκιμαντέρ και συζήτηση για το δικαίωμα στην αντίρρηση συνείδησης

 

Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Αντίρρησης Συνείδησης στις 15 Μαΐου, η Τοπική Ομάδα Βέροιας της Διεθνούς Αμνηστίας πραγματοποιεί προβολή-συζήτηση για το δικαίωμα στην αντίρρηση συνείδησης στην Ελλάδα, αλλά και τον κόσμο.

Το Σάββατο 14/5, στις 19:00 στο Καφέ «εκτός χάρτη» - Gallery Παπατζίκου (Βενιζέλου 43, Βέροια) βλέπουμε μαζί το ντοκιμαντέρ OBJECTOR για την Ισραηλινή αντιρρησία συνείδησης Atalya Ben Abba και συζητάμε με φόντο την επικρατούσα κατάσταση στο Ισραήλ και τα Κατεχόμενα Παλαιστινιακά Εδάφη, για την αντίρρηση συνείδησης, το δικαίωμα των πολιτών στην επιλογή, καθώς και τους αγώνες για να γίνει σεβαστό αυτό το δικαίωμα.

 

Σύνοψη του ντοκιμαντέρ: Όπως όλη η Ισραηλινή νεολαία, η Atalya είναι υποχρεωμένη να γίνει στρατιώτης. Σε αντίθεση με τους/τις περισσότερους/ες, αμφισβητεί τις πρακτικές του στρατού της χώρας της και αποφασίζει να αμφισβητήσει αυτή την ιεροτελεστία του περάσματος στη στρατιωτική θητεία. Παρά τις πολιτικές διαφωνίες και τις προσωπικές ανησυχίες της οικογένειάς της, αρνείται το στρατιωτικό καθήκον και φυλακίζεται λόγω της αντίρρησής της. Το θάρρος της ωθεί τους γύρω της να επανεξετάσουν τις δικές τους ηθικές και πολιτικές θέσεις. Η ταινία OBJECTOR / ΑΝΤΙΡΡΗΣΙΑΣ (https://objectorfilm.com) ακολουθεί την Atalya στη φυλακή και περαιτέρω, προσφέροντας ένα μοναδικό παράθυρο στην ισραηλινοπαλαιστινιακή σύγκρουση από την οπτική μιας νεαρής γυναίκας που αναζητά την αλήθεια και παίρνει θέση για τη δικαιοσύνη.
Διάρκεια: 75 λεπτά
Υπότιτλοι: αγγλικά

 

Για το δικαίωμα στην αντίρρηση συνείδησης: Η Επιτροπή Ανθρώπινων Δικαιωμάτων του ΟΗΕ και το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρώπινων Δικαιωμάτων έχουν ρητά αναγνωρίσει ότι το δικαίωμα στην αντίρρηση συνείδησης στη στρατιωτική θητεία προστατεύεται από το δικαίωμα στην ελευθερία της σκέψης, της συνείδησης και της θρησκείας στο Άρθρο 18 του Διεθνούς Συμφώνου για τα Ατομικά και Πολιτικά Δικαιώματα και στο Άρθρο 9 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, αντίστοιχα. Τα διεθνή πρότυπα ορίζουν επίσης ότι οποιαδήποτε εναλλακτική υπηρεσία απαιτείται να υπηρετήσουν οι αντιρρησίες συνείδησης πρέπει να είναι γνήσια πολιτική, υπό πολιτικό έλεγχο, και μη τιμωρητικής φύσης ή διάρκειας. Διαβάστε περισσότερα εδώ: https://www.amnesty.gr/en/node/24777

 Πηγή: Διεθνής Αμνηστία

Tο δικαίωμα στην αντίρρηση συνείδησης - διαδικτυακή εκδήλωση & προβολή

 

 

Διαδικτυακή προβολή του ντοκιμαντέρ OBJECTOR και συζήτηση για το δικαίωμα στην αντίρρηση συνείδησης.

Με την ευκαιρία της φετινής 35ης επετείου από τη δήλωση του Μιχάλη Μαραγκάκη «ΑΡΝΟΥΜΑΙ ΤΟ ΣΤΡΑΤΟ», την πρώτη δημόσια δήλωση αντίρρησης συνείδησης για ιδεολογικούς λόγους στην Ελλάδα, το Δίκτυο για το Δικαίωμα στην Αντίρρηση Συνείδησης του ελληνικού τμήματος της Διεθνούς Αμνηστίας διοργανώνει:

1) Διαδικτυακή προβολή του ντοκιμαντέρ OBJECTOR για την Ισραηλινή αντιρρησία συνείδησης Atalya Ben Abba το Σαββατοκύριακο 3 και 4 Απριλίου με δωρεάν διάθεση on demand για 48 ώρες.

2) Διαδικτυακή συζήτηση για το δικαίωμα στην αντίρρηση συνείδησης στην Ελλάδα την Κυριακή 4 Απριλίου στις 18:00.

 

ΠΡΟΒΟΛΗ του ντοκιμαντέρ OBJECTOR / ΑΝΤΙΡΡΗΣΙΑΣ

Σύνοψη: Όπως όλη η Ισραηλινή νεολαία, η Atalya είναι υποχρεωμένη να γίνει στρατιώτης. Σε αντίθεση με τους/τις περισσότερους/ες, αμφισβητεί τις πρακτικές του στρατού της χώρας της και αποφασίζει να αμφισβητήσει αυτή την ιεροτελεστία του περάσματος στη στρατιωτική θητεία. Παρά τις πολιτικές διαφωνίες και τις προσωπικές ανησυχίες της οικογένειάς της, αρνείται το στρατιωτικό καθήκον και φυλακίζεται λόγω της αντίρρησής της. Το θάρρος της ωθεί τους γύρω της να επανεξετάσουν τις δικές τους ηθικές και πολιτικές θέσεις. Η ταινία OBJECTOR / ΑΝΤΙΡΡΗΣΙΑΣ (https://objectorfilm.com) ακολουθεί την Atalya στη φυλακή και περαιτέρω, προσφέροντας ένα μοναδικό παράθυρο στην ισραηλινοπαλαιστινιακή σύγκρουση από την οπτική μιας νεαρής γυναίκας που αναζητά την αλήθεια και παίρνει θέση για τη δικαιοσύνη.

Διάρκεια: 75 λεπτά

Υπότιτλοι: αγγλικά

 

ΣΥΖΗΤΗΣΗ για το δικαίωμα στην αντίρρηση συνείδησης

Ομιλητές/τριες:

1) Μιχάλης Μαραγκάκης: αντιρρησίας συνείδησης, πρώτη δημόσια δήλωση αντίρρησης συνείδησης για ιδεολογικούς λόγους στην Ελλάδα (1986)

2) Δανάη Τριάντη, μέλος του Δικτύου για το Δικαίωμα στην Αντίρρηση Συνείδησης του Ελληνικού τμήματος της Διεθνούς Αμνηστίας

3) Φοίβος Ιατρέλλης, νομικός, εκπρόσωπος της Διεθνούς Αμνηστίας στην Εθνική Επιτροπή για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου και ε.τ. Νομικός Σύμβουλος του Κράτους.

Συντονισμός: Νίκος Βασιλειάδης, μέλος του Δικτύου για το Δικαίωμα στην Αντίρρηση Συνείδησης του ελληνικού τμήματος της Διεθνούς Αμνηστίας.

 

Η Επιτροπή Ανθρώπινων Δικαιωμάτων του ΟΗΕ και το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρώπινων Δικαιωμάτων έχουν ρητά αναγνωρίσει ότι το δικαίωμα στην αντίρρηση συνείδησης στη στρατιωτική θητεία προστατεύεται από το δικαίωμα στην ελευθερία της σκέψης, της συνείδησης και της θρησκείας στο Άρθρο 18 του Διεθνούς Συμφώνου για τα Ατομικά και Πολιτικά Δικαιώματα και στο Άρθρο 9 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, αντίστοιχα. Τα διεθνή πρότυπα ορίζουν επίσης ότι οποιαδήποτε εναλλακτική υπηρεσία απαιτείται να υπηρετήσουν οι αντιρρησίες συνείδησης πρέπει να είναι γνήσια πολιτική, υπό πολιτικό έλεγχο, και μη τιμωρητικής φύσης ή διάρκειας.

 

Το link της on demand προβολής:

https://vimeo.com/r/3ava/ck41bWFMVV

•Kωδικός πρόσβασης: COsolidarity202

To link της εκδήλωσης:

https://zoom.us/j/96062676742

Πηγή: Διεθνής Αμνηστία

ΒΙΝΤΕΟ: Δίνουμε φωνή στους αντιρρησίες συνείδησης! / We give voice to the conscientious objectors!

Βίντεο του δικτύου ακτιβιστών/ριών για το δικαίωμα στην αντίρρηση συνείδησης, του ελληνικού τμήματος της Διεθνούς Αμνηστίας για την 15η Μάη, Παγκόσμια Ημέρα Αντίρρησης Συνείδησης. 

Video of the network of activists for the right to conscientious objection, of the Greek section of Amnesty International for May 15th, International Conscientious Objection Day. 

Ευχαριστούμε πολύ για τις δηλώσεις σας / Thank you very much for your statements: 
Gina Chappa, Costas Douvis, Theodoros Dimitrakakis, Yuval Gal Cohen, Murat Kanatli, Hüseyin Civan, Merve Arkun, Hillel Garmi. 

Διαβάστε τα τελευταία μας κείμενα για την κατάσταση στην Ελλάδα / Our latest texts on the situation in Greece: 

 https://www.amnesty.gr/news/ektheseis...  

https://www.amnesty.gr/news/articles/...  

https://www.amnesty.gr/news/press/art... 

 https://www.amnesty.org/en/documents/...

H Ατάλια Μπεν Άμπα αρνείται να υπηρετήσει στον ισραηλινό στρατό και καταδικάζεται σε άλλες 30 μέρες κράτησης σε στρατιωτική φυλακή

 

Της Ατάλια Μπεν Άμπα

Φέτος, στις 6 Φεβρουαρίου, αρνήθηκα να καταταγώ στον ισραηλινό στρατό σε μια πράξη ανυπακοής προς την ισραηλινή πολιτική της υποχρεωτικής στράτευσης. Εκείνη τη μέρα, όπως ήταν αναμενόμενο, οδηγήθηκα σε στρατιωτική φυλακή.
Η αντίρρησή μου να υπηρετήσω στο στρατό βασίζεται σε λόγους συνείδησης∙ πιστεύω πως για να επιτευχθεί η ασφάλεια για όλους τους ανθρώπους στο Ισραήλ και την Παλαιστίνη, θα πρέπει να αλλάξει η κυβερνητική πολιτική και να τερματιστεί η κατοχή.

Για να επιτευχθεί η ασφάλεια για όλους τους ανθρώπους στο Ισραήλ και την Παλαιστίνη θα πρέπει να τερματίσουμε την κατοχή

— Ατάλια Μπεν Άμπα, αντιρρησίας συνείδησης

Όταν ήμουν παιδί γυρνούσα συχνά στους δρόμους της Παλαιάς Πόλης της Ιερουσαλήμ μαζί με τη μητέρα μου. Απολάμβανα τους ενδιαφέροντες ήχους μιας άλλης γλώσσας και τη γεύση διαφορετικών γλυκών και φαγητών. Αργότερα, όταν ήμουν περίπου έξι ετών, ο επιστάτης στο σχολείο μου σκοτώθηκε σε μια τρομοκρατική επίθεση. Όταν η μητέρα μου κι εγώ επιστρέψαμε στην Παλαιά Πόλη αρκετές μέρες αργότερα, προσπάθησα να κρυφτώ πίσω της. Αντιλήφθηκε ότι ήμουν τρομοκρατημένη και μου είπε «μη φοβάσαι – αυτοί οι άνθρωποι είναι σαν εμένα και εσένα και δεν υπάρχει λόγος να τους φοβάσαι». Εκείνη ήταν η στιγμή που κατάλαβα ότι είμαστε όλοι άνθρωποι και ότι όλοι εδώ – Εβραίοι και Άραβες – ζούμε υπό το φόβο αυτού του πολέμου.

Τους τελευταίους μήνες συμμετέχω σε δραστηριότητες οργανωμένες από απλούς πολίτες στα Κατεχόμενα Παλαιστινιακά Εδάφη στο πλευρό των Παλαιστινίων. Για πρώτη φορά καταλαβαίνω το βαθμό της συνεργασίας μεταξύ εποίκων και ισραηλινής κυβέρνησης και έχω δει από πρώτο χέρι ότι η κυβερνητική πολιτική στις αγροτικές περιοχές των Κατεχόμενων Παλαιστινιακών Εδαφών είναι σχεδιασμένη να μετατρέπει τη ζωή των Παλαιστινίων σε εφιάλτη και να τους εξαναγκάσει να φύγουν από τη γη τους.



Ένας Παλαιστίνιος ακτιβιστής μου μίλησε για την εμπειρία του με τους Ισραηλινούς∙ όταν ήταν παιδί το μόνο που έβλεπε ήταν στρατιώτες που μιλούσαν μια γλώσσα που δεν καταλάβαινε, να μπαίνουν στο χωριό του και να κατεδαφίζουν σπίτια. Τους φοβόταν και ήταν οργισμένος. Έπρεπε να περάσουν χρόνια προτού συναντήσει Ισραηλινούς που του έδειξαν μια διαφορετική πλευρά της κοινωνίας μας. Ακούγοντάς τον έγινε φανερό σε μένα ότι ζούμε σε έναν φαύλο κύκλο – η βία προκαλεί βία και δεν αποτελεί τη λύση. Η συνεργασία μεταξύ Ισραηλινών και Παλαιστινίων θα ανοίξει το δρόμο για την ειρήνη και θα μας επιτρέψει να ζήσουμε όλοι/-ες με ασφάλεια, χωρίς φόβο και μίσος.

Η κοινωνική μου ευθύνη ως μέλος της κοινωνίας είναι σημαντική για μένα και η άρνησή μου να υπηρετήσω στο στρατό δεν πηγάζει από επιθυμία να αποφύγω αυτήν την ευθύνη. Αντιθέτως, προέρχεται από μια προσδοκία να αλλάξουμε την τωρινή πραγματικότητά μας. Αρνούμενη τη στρατιωτική θητεία στην ουσία επιδιώκω να εκπληρώσω την υποχρέωσή μου προς την κοινωνία. Ο ισραηλινός στρατός είναι το όργανο της κυβέρνησης που προκαλεί και διατηρεί την καταπίεση, την αποστέρηση και αφαίρεση βασικών δικαιωμάτων. Προκειμένου να αλλάξει αυτή η κατάσταση δεν μπορώ να συνεργαστώ με το στρατό.

Το να βυθιστούμε στο μίσος είναι εύκολο. Είναι εύκολο να σκεφτόμαστε με όρους «εμείς» και «αυτοί», «καλοί» και «κακοί». Οι σύντροφοί μου στον αγώνα και εγώ μπορεί να μην τερματίσουμε την κατοχή, αλλά οι δράσεις μας είναι η αρχή. Για να αλλάξουμε ουσιαστικά τα πράγματα χρειάζεται να κάνουμε τα πρώτα βήματα – και γι’ αυτό πρέπει να αρνηθώ να υπηρετήσω το στρατό, γιατί στην τωρινή πραγματικότητά μας ο μόνος δρόμος να υπερασπιστείς τη δημοκρατία είναι να αρνηθείς να υπηρετήσεις.

Έχω ξεκινήσει πλέον την τρίτη περίοδο φυλάκισής μου. Η επιστροφή στη φυλακή ήταν δύσκολη γιατί κάθε μικρό προνόμιο που παραχωρήθηκε μπορεί να αφαιρεθεί ανά πάσα στιγμή. Επίσης, αυτήν τη φορά είμαι μόνη, χωρίς άλλες αντιρρησίες συνείδησης, και είναι ολοένα και πιο δύσκολο να παραμείνω θετική. Παρόλα αυτά, πιστεύω ότι ο αγώνας μου είναι σημαντικός και ξεπερνάει εμένα και τους φόβους μου.
---
Η Διεθνής Αμνηστία ασχολείται με το ζήτημα των αντιρρησιών συνείδησης στο Ισραήλ από το 1972. Το δικαίωμα να αρνηθεί κανείς να υπηρετήσει στρατιωτική θητεία για λόγους συνείδησης ή βαθιάς προσωπικής πεποίθησης, χωρίς να υποστεί καμία ποινική, σωματική ή διοικητική τιμωρία, προστατεύεται από το διεθνές δίκαιο ανθρωπίνων δικαιωμάτων, συμπεριλαμβανομένου του Διεθνούς Συμφώνου για τα Ατομικά και Πολιτικά Δικαιώματα, το οποίο έχει επικυρωθεί από το Ισραήλ. Η Διεθνής Αμνηστία θεωρεί την Ατάλια Μπεν Άμπα και άλλα άτομα που κρατούνται λόγω της άρνησής τους να υπηρετήσουν στρατιωτική θητεία για λόγους συνείδησης ή βαθιάς προσωπικής πεποίθησης, ως κρατούμενους συνείδησης και καλούμε τις ισραηλινές αρχές να την αφήσουν ελεύθερη άμεσα και χωρίς όρους.

Τουλάχιστον πέντε αντιρρησίες συνείδησης στη στρατιωτική θητεία φυλακίστηκαν το 2016. Στις 23 Μαρτίου 2017 η αντιρρησίας συνείδησης Ταμάρ Ζεεβί, 19 ετών, αποφυλακίστηκε έχοντας περάσει 115 μέρες σε στρατιωτική φυλακή, και στις 5 Απριλίου 2017, η Ταμάρ Αλόν, 18 ετών, επίσης αντιρρησίας συνείδησης, αποφυλακίστηκε μετά από 130 μέρες στρατιωτικής κράτησης.

Πηγή: Διεθνής Αμνηστία 

Ισραηλινή αντιρρησίας συνείδησης για 5η φορά στη φυλακή

Η 19χρονη Ταΐρ Καμινέρ αρνείται να στρατευθεί στις ισραηλινές ένοπλες δυνάμεις λόγω της κατοχής των παλαιστινιακών εδαφών και των παραβιάσεων των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των Παλαιστινίων. Ήδη βρίσκεται φυλακισμένη για 5^η φορά, από τον Ιανουάριο έχει εκτίσει περισσότερες από εκατό ημέρες φυλάκισης και κινδυνεύει με περαιτέρω. Η Διεθνής Αμνηστία υπερασπίζεται το δικαίωμα στην αντίρρηση συνείδησης και ζητά την παύση της ποινικοποίησης όσων διώκονται επειδή αρνούνται να στρατευθούν για λόγους συνείδησης. Η Διεθνής Αμνηστία βρίσκεται εξαρχής στον πλευρό της Ταΐρ με το Ισραηλινό Τμήμα να έχει δημιουργήσει και σχετικό βίντεο. Το Ελληνικό Τμήμα της Διεθνούς Αμνηστίας πραγματοποίησε δράση αλληλεγγύης μπροστά στην ισραηλινή πρεσβεία.


«Δεν θα λάβω ενεργό μέρος στην κατοχή των Παλαιστινιακών Εδαφών»

Στη δήλωση άρνησης στράτευσής της, η Ταΐρ αναφέρει:

«Το όνομά μου είναι Ταΐρ Καμινέρ, είμαι 19 ετών. Πριν λίγους μήνες ολοκλήρωσα έναν χρόνο εθελοντισμού με τα ισραηλινά αγόρια και κορίτσια προσκόπους, στην πόλη Σντερότ, στα σύνορα με τη Λωρίδα της Γάζας. Σε λίγες μέρες θα πάω φυλακή. Έναν ολόκληρο χρόνο εργάστηκα εθελοντικά στο Σντερότ, δουλεύοντας με παιδιά που ζουν σε εμπόλεμη ζώνη, και εκεί ήταν που αποφάσισα να αρνηθώ να υπηρετήσω στον ισραηλινό στρατό. Η άρνησή μου πηγάζει από τη θέλησή μου να συμβάλω στην κοινωνία της οποίας είμαι μέλος και να κάνω αυτόν τον τόπο καλύτερο για να ζήσουμε σε αυτόν, από τη δέσμευσή μου στον αγώνα για ειρήνη και ισότητα. Τα παιδιά με τα οποία δούλεψα μαζί μεγάλωσαν στην καρδιά της σύγκρουσης και είχαν τραυματικές εμπειρίες από μικρή ηλικία. Σε πολλά από αυτά, αυτό προκάλεσε τρομακτικό μίσος – κάτι που είναι πολύ κατανοητό, ιδιαίτερα στα μικρά παιδιά. Όπως αυτά, έτσι και πολλά από τα παιδιά που ζουν στη Λωρίδα της Γάζας και στα υπόλοιπα Κατεχόμενα Παλαιστινιακά Εδάφη, σε μια ακόμα πιο σκληρή πραγματικότητα, μαθαίνουν να μισούν την άλλη πλευρά. Κι αυτά δε φταίνε. Όταν κοιτάζω όλα αυτά τα παιδιά, την επόμενη γενιά και στις δύο πλευρές, και την πραγματικότητα στην οποία ζουν, δεν μπορώ παρά να δω τη συνέχιση των ψυχολογικών τραυμάτων και του πόνου. Και λέω: Αρκετά! Εδώ και πολλά χρόνια δεν υπάρχει πολιτικός ορίζοντας, δεν φαίνεται πουθενά ειρηνευτική διαδικασία. Δεν υπάρχει καμιά προσπάθεια να φέρουμε ειρήνη στη Γάζα ή το Σντερότ. Όσο επικρατεί ο βίαιος στρατιωτικός τρόπος, απλά θα έχουμε κι άλλες γενιές να μεγαλώνουν με μια κληρονομιά μίσους, η οποία μόνο χειρότερα θα κάνει τα πράγματα. Θα πρέπει να το σταματήσουμε αυτό – τώρα! Γι’ αυτό αρνούμαι: δεν θα λάβω ενεργό μέρος στην κατοχή των Παλαιστινιακών Εδαφών και στην αδικία κατά του παλαιστινιακού λαού που διαπράττεται ξανά και ξανά υπό αυτήν την κατοχή. Δεν θα λάβω μέρος στον κύκλο του μίσους στη Γάζα και το Σντερότ. Η ημερομηνία κατάταξής μου ορίστηκε για τις 10 Ιανουαρίου 2016. Εκείνη την ημέρα θα παρουσιαστώ στο Κέντρο Κατάταξης Τέλ Χασομέρ, για να διακηρύξω την άρνησή μου να υπηρετήσω στο στρατό – και την επιθυμία μου να κάνω εναλλακτική πολιτική υπηρεσία. Σε συζητήσεις με κάποιους ανθρώπους που νοιάζομαι, κατηγορήθηκα ότι υπονομεύω τη δημοκρατία, μέσα από την άρνησή μου να τηρήσω νόμους που θεσπίστηκαν από ένα εκλεγμένο κοινοβούλιο. Αλλά οι Παλαιστίνιοι στα Κατεχόμενα Εδάφη ζουν υπό την εξουσία της Κυβέρνησης του Ισραήλ, χωρίς να έχουν κανέναν λόγο στην εκλογή αυτής της κυβέρνησης. Πιστεύω πως όσο το Ισραήλ συνεχίζει να είναι μια χώρα κατοχής, θα συνεχίζει να απομακρύνεται ολοένα και περισσότερο από τη δημοκρατία. Συνεπώς, η άρνησή μου είναι μέρος του αγώνα για δημοκρατία – όχι μια αντιδημοκρατική πράξη. Μου είπαν ότι αποφεύγω την ευθύνη μου για την ασφάλεια του Ισραήλ. Αλλά ως γυναίκα που βλέπει όλους τους ανθρώπους  – ίσους και τις ζωές όλων ως εξίσου σημαντικές – δεν μπορώ να δεχτώ ότι το επιχείρημα της ασφάλειας ισχύει μόνο για τους Εβραίους. Ειδικά τώρα, καθώς συνεχίζεται το κύμα τρόμου, όταν γίνεται ξεκάθαρο και προφανές ότι ο στρατός δεν μπορεί να εγγυηθεί ούτε την ασφάλεια των Εβραίων. Είναι πολύ απλό – δεν μπορεί κανείς να δημιουργήσει μια νησίδα ασφάλειας εν μέσω μιας καταπιεστικής κατοχής. Η αληθινή ασφάλεια μπορεί να δημιουργηθεί μόνο όταν ο παλαιστινιακός λαός ζήσει με ελευθερία και αξιοπρέπεια, στο δικό του ανεξάρτητο κράτος δίπλα στο Ισραήλ.

Υπήρξαν κάποιοι που ανησύχησαν για το προσωπικό μου μέλλον σε μια χώρα όπου το να υπηρετήσεις τη στρατιωτική θητεία θεωρείται ύψιστης σημασίας στη δομή των καθημερινών κοινωνικών επαφών. Καθώς νοιάζονταν για τις μελλοντικές προοπτικές μου, πρότειναν να υπηρετήσω στο στρατό, ανεξάρτητα από τις απόψεις μου – ή τουλάχιστον να μη δημοσιοποιήσω την άρνησή μου. Αλλά μέσα από όλες τις δυσκολίες και τις ανησυχίες, επέλεξα να διακηρύξω ανοιχτά την άρνησή μου, για να την ακούσουν όλοι. Αυτή η χώρα, αυτή η κοινωνία είναι πολύ σημαντική για μένα – δεν μπορώ και δε συμφωνώ να παραμείνω σιωπηλή. Δεν με μεγάλωσαν έτσι – να νοιάζομαι μόνο για τον εαυτό μου και τις προσωπικές μου ανησυχίες. Η ζωή μου μέχρι τώρα αφορούσε την προσφορά και την κοινωνική ευθύνη, και έτσι θέλω να συνεχιστεί.

Ακόμα κι αν πληρώσω ένα προσωπικό τίμημα για αυτήν μου την άρνηση, αυτό το τίμημα θα αξίζει εάν είναι να βοηθήσει να τεθεί η κατοχή στην ατζέντα του δημόσιου διαλόγου στο Ισραήλ. Υπερβολικά πολλοί Ισραηλινοί δε νιώθουν άμεσα την κατοχή, και τείνουν να την ξεχνούν στις καθημερινές ζωές τους – ζωές που είναι εξαιρετικά ασφαλείς σε σχέση με εκείνες των Παλαιστινίων, ή ακόμα και των Ισραηλινών που ζουν στη Δυτική Νεγκέβ (περιοχή των συνόρων με τη Γάζα).
Μας λένε πως δεν υπάρχει άλλος δρόμος πέρα από τον βίαιο στρατιωτικό δρόμο. Αλλά εγώ πιστεύω ότι αυτός είναι ο πιο καταστροφικός δρόμος, και ότι υπάρχουν και άλλοι. Θέλω να υπενθυμίσω σε όλους μας ότι υπάρχει εναλλακτική: διαπραγματεύσεις, ειρήνη, αισιοδοξία, μια πραγματική επιθυμία να ζήσουμε με ισότητα, ασφάλεια και ελευθερία. Μας λένε ότι ο στρατός δεν είναι ένας πολιτικός φορέας – αλλά η απόφαση να υπηρετήσεις στο στρατό είναι μια πολύ πολιτική απόφαση, όχι λιγότερο από αυτήν να αρνηθείς.

Εμείς, οι νέοι άνθρωποι, θα πρέπει να κατανοήσουμε πλήρως τις επιπτώσεις μιας τέτοιας επιλογής. Θα πρέπει να κατανοήσουμε τις συνέπειές της στην κοινωνία μας. Έχοντας συλλογιστεί αυτά τα ζητήματα, πήρα την απόφαση να αρνηθώ. Δε φοβάμαι τη στρατιωτική φυλακή – αυτό που πραγματικά με φοβίζει είναι η κοινωνία μας που χάνει την ανθρωπιά της».

Αντίρρηση συνείδησης στο Ισραήλ 

Το Ισραήλ δεν αναγνωρίζει το δικαίωμα στην αντίρρηση συνείδησης στις περισσότερες των περιπτώσεων και κάποιοι αντιρρησίες συνείδησης τιμωρούνται επανειλημμένα, όπως ο Νατάν Μπλανκ που φυλακίστηκε 10 φορές.

Πέρα από παραβίαση του δικαιώματος στην ελευθερία σκέψης, συνείδησης και θρησκείας (άρθρο 18 του Διεθνούς Συμφώνου για τα Ατομικά και Πολιτικά Δικαιώματα), η επανειλημμένη τιμωρία των αντιρρησιών συνείδησης, αποτελεί επιπλέον και παραβίαση του άρθρου 14.7 του Διεθνούς Συμφώνου για τα Ατομικά και Πολιτικά Δικαιώματα, το οποίο προβλέπει ότι: «Κανένα άτομο δεν πρέπει να δικάζεται ή να τιμωρείται εκ νέου για ένα αδίκημα για το οποίο έχει ήδη καταδικαστεί ή απαλλαγεί με τελεσίδικη απόφαση σύμφωνα με το δίκαιο και την ποινική δικονομία κάθε χώρας.»
Περισσότερα για το δικαίωμα στην αντίρρηση συνείδησης και την κατάσταση στην Ελλάδα μπορείτε να διαβάσετε στη σελίδα τη σχετικής εκστρατείας μας και σε πρόσφατη συνέντευξη του πρώην Επικεφαλής του Ελληνικού Τμήματος της Διεθνούς Αμνηστίας. 

*Στο blog του ιστότοπου του Ελληνικού Τμήματος παρουσιάζονται, μεταξύ άλλων, προσωπικές ιστορίες θυμάτων παραβιάσεων και  δίνεται η ευκαιρία να ακουστεί ο λόγος τους. Τα κείμενα αυτά και ιδιαίτερα δηλώσεις προσώπων δεν απηχούν απαραίτητα τις απόψεις της Διεθνούς Αμνηστίας.

Πηγή: Διεθνής Αμνηστία 

Απολογισμός της εκδήλωσης της Διεθνούς Αμνηστίας με θέμα "Παραβιάσεις του δικαιώματος στην αντίρρηση συνείδησης σε Ελλάδα και εξωτερικό"

Διαβάστε εδώ τον απολογισμό της εκδήλωσης.

«Αρνουμαι να παρω ενα τουφεκι και να σημαδεψω ενα αλλο ανθρωπινο ον»

«Αρνούμαι να πάρω ένα τουφέκι και να σημαδέψω ένα άλλο ανθρώπινο ον»

4 Δεκεμβρίου 2013

Από τότε που ήταν παιδί, ο Αραβο-Ισραηλινός Ομάρ Σάαντ ήξερε ότι όταν θα γινόταν 18 δε θα ήταν εύκολο.

Λίγες μέρες πριν τα γενέθλιά του, στις 17 Νοεμβρίου, ο Ισραηλινός στρατός κάλεσε τον πατέρα του και του είπε ότι ο Ομάρ όφειλε να καταταγεί για στρατιωτική θητεία στις 4 Δεκεμβρίου.

Η κλήση δεν αποτελούσε έκπληξη –  η στρατιωτική θητεία είναι υποχρεωτική για τους περισσότερους υπηκόους στο Ισραήλ –  αλλά αυτό που μπορεί να συμβεί σήμερα, θα μπορούσε να τον σημαδέψει για πάντα.

Σήμερα ο Ομάρ θα διαδηλώσει την αντίρρησή του να συμμετάσχει σε παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων του ισραηλινού στρατού εναντίον Παλαιστινίων στα Κατεχόμενα Παλαιστινιακά Εδάφη.
Είναι μια διαμαρτυρία με μια διαφορά.

Αυτός, η αδερφή του και οι δύο αδερφοί του, που όλοι μαζί αποτελούν το Κουαρτέτο (εγχόρδων) της Γαλιλαίας, θα παίξουν μια εκτέλεση του «We wish you a Merry Christmas» μπροστά στο γραφείο όπου πρέπει να παρουσιαστεί, και μετά θα αρνηθεί να καταταγεί.

Ως απάντηση σε αυτό, είναι πολύ πιθανό ότι ο στρατός θα τον συλλάβει και θα τον καταδικάσει σε ένα μια ελάχιστη ποινή φυλάκισης 28 ημερών, η οποία θα μπορούσε να ανανεώνεται κάθε φορά που αρνείται να υπηρετήσει.

«Αρνούμαι να πάρω ένα τουφέκι και να σημαδέψω ένα άλλο ανθρώπινο ον. Απεχθάνομαι αυτή τη βία και οτιδήποτε συνδέεται με τη βία. Αντιπαθώ και μισώ οποιαδήποτε βία», είπε στη Διεθνή Αμνηστία.
«Δεν θέλω να είμαι μέρος του Ισραηλινού στρατού γιατί η ισραηλινή κυβέρνηση είναι υπεύθυνη για την κατοχή [των Παλαιστινιακών Εδαφών]. Ως Άραβας Δρούζος θεωρώ τον εαυτό μου μέρος του Παλαιστινιακού λαού – οπότε πώς μπορώ να είμαι μέρος ενός στρατού που έχει υπό κατοχή το λαό μου; Δεν θα πουλήσω όλα τα πιστεύω μου και την ταυτότητά μου σε κανέναν».

Ο Ομάρ είναι από το χωριό Δρούζων Μαγκχάρ στο βόρειο Ισραήλ. Ο αγώνας του ξεκίνησε όταν ήταν μικρό παιδί, γνωρίζοντας ότι όταν θα γινόταν 18 θα τον ανάγκαζαν να γίνει στρατιώτης.
Πέρυσι, κλήθηκε για ιατρική εξέταση για να επιβεβαιωθεί ότι ήταν ικανός για κατάταξή στον ισραηλινό στρατό.

Ως ένδειξη διαμαρτυρίας, έγραψε μια ανοιχτή επιστολή στον Πρωθυπουργό και τον Υπουργό Άμυνας, λέγοντας: «Αρνούμαι γιατί είμαι ένας άνθρωπος της ειρήνης και μισώ όλες τις μορφές της βίας, και ο θεσμός του στρατού αντιπροσωπεύει για μένα το απόγειο της σωματικής και ψυχολογικής βίας».

Από τότε η απειλή της σύλληψης επικρέμεται από πάνω του.
Ένα ζήτημα συνείδησης

Οι Άραβες πολίτες του Ισραήλ – με την εξαίρεση των Δρούζων Αράβων και των Κιρκάσιων – εξαιρούνται από την υποχρεωτική θητεία στον ισραηλινό στρατό και συνήθως αποθαρρύνονται ακόμα και να υπηρετήσουν εθελοντικά.

Εντούτοις, με την πάροδο των χρόνων, πολλοί νεαροί Δρούζοι όπως ο Ομάρ, έχουν αρνηθεί να υπηρετήσουν στον ισραηλινό στρατό για το λόγο ότι μια τέτοια θητεία θα σήμαινε ότι θα πολεμούσαν έναν πόλεμο εναντίον του ίδιου τους του λαού.

Γι’ αυτό το λόγο, κάθε χρόνο, μια χούφτα ισραηλινών εφήβων στέλνονται στη φυλακή, απλά επειδή αρνούνται να υπηρετήσουν στο στρατό της χώρας τους για λόγους συνείδησης.

Ο Ατζουάντ Ζιντάν, πρώην Δρούζος αντιρρησίας που φυλακίστηκε για τις πεποιθήσεις του, εξήγησε την άρνησή του να καταταγεί το 2010: «Η μοναξιά του κελιού της φυλακής είναι χίλιες φορές καλύτερη από το να στέκομαι μπροστά στο λαό μου σημαδεύοντάς τους με ένα όπλο, ή να τους επιβάλλω απαγόρευση κυκλοφορίας».

Παρόλο που υφίσταται μια «επιτροπή συνείδησης» μέσα στον ισραηλινό στρατό για να αποφασίζει απαλλαγές αντιρρησιών συνείδησης, τέτοιοι ισχυρισμοί συνήθως επιτρέπονται μόνο για εκείνους που αρνούνται να υπηρετήσουν για θρησκευτικούς λόγους.

Ενώ ο ισραηλινός νόμος επιτρέπει σε πασιφιστές να απαλλάσσονται, τα άτομα απαιτείται να επιχειρηματολογήσουν για την περίπτωσή τους ενώπιον μιας «επιτροπής συνείδησης», που αποτελείται από στρατιωτικούς δικαστικούς αξιωματικούς που κατά κανόνα απορρίπτουν τις περιπτώσεις τους.

Οι οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων, συμπεριλαμβανομένης της Διεθνούς Αμνηστίας, διαμαρτύρονται εδώ και χρόνια στις ισραηλινές αρχές για την μεταχείριση των αντιρρησιών συνείδησης.

Το δικαίωμα άρνησης στη στρατιωτική θητεία για λόγους συνείδησης προστατεύεται από το Άρθρο 18 της Οικουμενικής Διακήρυξης Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και το Άρθρο 18 του Συμφώνου για τα Πολιτικά και Κοινωνικά Δικαιώματα, του οποίου το Ισραήλ είναι μέλος.

Η Επιτροπή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων των Ηνωμένων Εθνών κάλεσε την ισραηλινή κυβέρνηση, το 2003, να αναθεωρήσει τη νομοθεσία της, να την εναρμονίσει με το διεθνές δίκαιο ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

«Ο Ομάρ Σάαντ δεν θα πρέπει να φυλακιστεί. Εάν οι ισραηλινές αρχές αποφασίσουν να τον συλλάβουν, θα είναι κρατούμενος συνείδησης και θα κάνουμε εκστρατεία για την άμεση αποφυλάκισή του», δήλωσε ο Φίλιπ Λούθερ, Διευθυντής Μέσης Ανατολής και Βορείου Αφρικής της Διεθνούς Αμνηστίας.

«Αντί να διώκουν αυτούς που έχουν μια ηθική αντίρρηση να υπηρετήσουν στο στρατό, οι ισραηλινές αρχές θα έπρεπε να εγκαθιδρύσουν ένα πλήρως ανεξάρτητο και αμερόληπτο σώμα για να αξιολογήσει τους ισχυρισμού αντίρρησης συνείδησης με έναν δίκαιο και διαφανή τρόπο».

Η Διεθνής Αμνηστία επισημαίνει επίσης την αντίθεση μεταξύ των τιμωρητικών μέτρων εναντίον των αντιρρησιών συνείδησης και τη γενική τους αποτυχία να καταστήσουν υπόλογους τους ισραηλινούς στρατιώτες που κατηγορούνται για παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

«Πολλοί άνθρωποι ανά τον κόσμο με υποστηρίζουν. Υποστηρίζουν αυτό που πιστεύω και θα σταθούν στο πλάι μου. Αυτό μου δίνει δύναμη να περάσω μέσα από όλα αυτά», δήλωσε ο Ομάρ στη Διεθνή Αμνηστία καθώς ετοιμάζεται για την πιο δύσκολη μέρα της ζωής του.

Πηγή: Διεθνής Αμνηστία 

Στρατεύσιμος αντιμετωπίζει και πάλι φυλάκιση εξαιτίας της άρνησης του να πάει ενάντια στη συνείδησή του

NEA

25 Μαρτίου 2013

Στρατεύσιμος αντιμετωπίζει και πάλι φυλάκιση εξαιτίας της άρνησής του να πάει ενάντια στη συνείδησή του


«Εμείς, ως πολίτες και ανθρώπινα όντα, έχουμε ηθικό καθήκον να αρνηθούμε να συμμετάσχουμε σε αυτό το κυνικό παιχνίδι» – Νατάν Μπλανκ


Μια χούφτα ισραηλινοί έφηβοι πάνε φυλακή κάθε χρόνο επειδή αρνούνται να υπηρετήσουν στο στρατό της χώρας τους για λόγους συνείδησης.

Ο δεκαεννιάχρονος Νατάν Μπλανκ από τη Χάιφα το έχει υποστεί αυτό επτά φορές σε τέσσερις μήνες.

Ο Μπλανκ λέει ότι δεν θα συμμετάσχει σε παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων εναντίον Παλαιστινίων στα Κατεχόμενα Εδάφη. Φυλακίστηκε για πρώτη φορά, αφότου αρνήθηκε την κλήση για κατάταξη, τον περασμένο Νοέμβριο.

Μέχρι τώρα έχει εκτίσει 116 μέρες στη φυλακή. Κάθε λίγες εβδομάδες αποφυλακίζεται, μετά ξαναδικάζεται και φυλακίζεται και πάλι, αφού επαναλάβει την άρνησή του να καταταγεί στο στρατό. Η πιο πρόσφατη αποφυλάκισή του ήταν στις 19 Μαρτίου, μετά από 20 ημέρες φυλάκιση στη Στρατιωτική Φυλακή 6, στο βόρειο Ισραήλ.

Στις 21 Μαρτίου, ο Νατάν Μπλανκ παρουσιάστηκε στην Επιτροπή «Ακαταλληλότητας» των Ισραηλινών Αμυντικών Δυνάμεων, η οποία μπορεί να απαλλάξει άτομα από τη στρατολόγηση εάν κριθούν ακατάλληλα για θητεία.

Χθες, η Επιτροπή του είπε ότι πρέπει να υπηρετήσει στο στρατό, οπότε φαίνεται ότι ο Μπλανκ θα επιστρέψει στη φυλακή μετά τη γιορτή του Εβραϊκού Πάσχα τον επόμενο μήνα.

Ο Μπλανκ μίλησε στη Διεθνή Αμνηστία για τα κίνητρά του να αρνηθεί τη στρατιωτική θητεία, λίγο πριν ξεκινήσει [να εκτίει] την έκτη ποινή φυλάκισης στις αρχές Φεβρουαρίου.

«Στο σημερινό Ισραήλ, υπάρχει απαρτχάιντ», λέει ο έφηβος.
«Κανείς δεν μιλά για απόδοση ίσων δικαιωμάτων στους Παλαιστίνιους, ή ακόμα και για το δικαίωμα στην ψήφο. Δεν θέλω να λάβω μέρος σε αυτήν την κατάσταση… Θέλω να υποστηρίζω τις ενέργειές μου και όχι να κάνω πράγματα που είναι ενάντια στη συνείδησή μου».

Η Διεθνής Αμνηστία καλεί τις ισραηλινές αρχές να δεχθούν τη αντίρρησή του για λόγους συνείδησης, και να σταματήσουν να τον φυλακίζουν για τα πιστεύω του.

Ο Μπλανκ λέει ότι άρχισε να αμφισβητεί τη στρατολόγηση, πριν τέσσερα χρόνια, κατά τη διάρκεια της εισβολής του Ισραήλ στη Γάζα, κατά την «Επιχείρηση Χυτός Μόλυβδος», όταν ήταν μόλις 15 ετών.

«Το κύμα επιθετικού μιλιταρισμού που σάρωσε τότε τη χώρα, οι εκφράσεις αμοιβαίου μίσους και τα κενά περιεχομένου λόγια για εξάλειψη της τρομοκρατίας και για δημιουργία αποτελέσματος αποτροπής ήταν το πρωταρχικό έναυσμα για την άρνησή μου», εξήγησε.

Στο τέλος της σύγκρουσης του 2008-2009 εκατοντάδες παλαιστίνιοι και τρεις ισραηλινοί άμαχοι είχαν σκοτωθεί και η Γάζα απλωνόταν σε ερείπια.

Αμέσως μετά την «Επιχείρηση Χυτός Μόλυβδος» τουλάχιστον εννιά ισραηλινοί έφηβοι φυλακίστηκαν το 2009 επειδή ήταν αντιρρησίες συνείδησης -μια αύξηση σε σχέση με τα συνήθη νούμερα.

Τέσσερα χρόνια μετά, το Ισραήλ απέτυχε να διεξαγάγει μια ενδελεχή, ανεξάρτητη έρευνα για τα εγκλήματα πολέμου που διαπράχθηκαν κατά την επιχείρηση «Χυτός Μόλυβδος», και μέχρι τώρα δεν υπάρχει ένδειξη ούτε ότι οι κατηγορίες για παραβιάσεις του διεθνούς δικαίου που διαπράχθηκαν στη σύγκρουση του Νοεμβρίου 2012 με τη Γάζα θα διερευνηθούν ανεξάρτητα και αμερόληπτα.

Ο Μπλανκ πιστεύει ότι «η κυβέρνηση Νετανιάχου… δεν ενδιαφέρεται να βρει μια λύση στην υπάρχουσα κατάσταση».

«Εμείς, ως πολίτες και ανθρώπινα όντα, έχουμε ηθικό καθήκον να αρνηθούμε να συμμετάσχουμε σε αυτό το κυνικό παιχνίδι».

Τον Οκτώβριο του 2012, ο 17χρονος Ομάρ Σάαντ, ένας Δρούζος από τη Γαλιλαία, αρνήθηκε με μια ανοικτή επιστολή προς τον Πρωθυπουργό και τον Υπουργό Άμυνας, να υποβληθεί σε ιατρική εξέταση, τη συνήθη διαδικασία για οποιονδήποτε μόλις κριθεί επιλέξιμος για θητεία στον ισραηλινό στρατό.

Στην επιστολή έλεγε «Αρνούμαι επειδή είμαι ένας άνθρωπος της ειρήνης, και μισώ όλες τις μορφές βίας, και ο στρατιωτικός θεσμός αντιπροσωπεύει για μένα την κορυφή της σωματικής και ψυχολογικής βίας».

Θα μπορούσε να συλληφθεί ανά πάσα στιγμή και να οδηγηθεί στη βάση κατάταξης για να υποβληθεί σε ιατρική εξέταση.

Η Νοάμ Γκουρ, πήγε στη φυλακή τον Απρίλιο του περασμένου έτους, σε ηλικία 18 ετών, αφότου διακήρυξε την άρνησή της «… να καταταγεί σε ένα στρατό που, από τότε που δημιουργήθηκε, έχει εμπλακεί στην κυριαρχία ενός άλλου έθνους, στη λεηλασία και την τρομοκράτηση ενός άμαχου πληθυσμού που βρίσκεται υπό τον έλεγχό του».

Εξέτισε δύο ποινές φυλάκισης πριν της δοθεί απαλλαγή από τη στρατιωτική θητεία.
Οι φορές που μπορεί να ξαναδικαστεί ο Μπλανκ είναι θεωρητικά άπειρες, εκτός εάν ο στρατός συμφωνήσει να τον απαλλάξει.

«Νομίζω ότι οι επανειλημμένες δίκες είναι πολύ άσχημος τρόπος χειρισμού της κατάστασης», είπε στη Διεθνή Αμνηστία.

Το 2003, η Ομάδα Εργασίας του ΟΗΕ για την Αυθαίρετη Κράτηση, έκρινε ότι καταδικάζοντας επανειλημμένα, άτομα στη βάση της αντίρρησής τους για λόγους συνείδησης, το Ισραήλ πρακτικά τους τιμωρεί για το ίδιο αδίκημα ξανά και ξανά, οπότε προσβάλλει τα δικαιώματά τους κατά τα διεθνή πρότυπα ανθρωπίνων δικαιωμάτων, που απαγορεύουν τη «διπλή απαγγελία κατηγοριών».

«Εάν κάποιος διέπραττε ένα έγκλημα θα ήξερε για πόσο θα καθόταν στη φυλακή… Σε μια πολιτισμένη κοινωνία θα είχα δικαστεί μία φορά και αυτό θα ήταν, ακόμα και αν με είχαν υποβάλει σε μια μεγαλύτερη περίοδο φυλάκισης».

Μια αποτελούμενη από στρατιωτικούς «επιτροπή συνείδησης» αποφασίζει για τις απαλλαγές για τους αντιρρησίες συνείδησης, αλλά τέτοιοι ισχυρισμοί συνήθως επιτρέπονται μόνο για εκείνους που αρνούνται να υπηρετήσουν για θρησκευτικούς λόγους.

Ο ισραηλινός νόμος επιτρέπει σε πασιφιστές να εξαιρούνται, αλλά η επιτροπή συνείδησης συχνά απορρίπτει αυτές τις περιπτώσεις.

Η Διεθνής Αμνηστία πιστεύει ότι η ισραηλινή κυβέρνηση θα πρέπει να καθιερώσει ένα πλήρως ανεξάρτητο και αμερόληπτο σώμα για να εξετάσει τους ισχυρισμούς αντίρρησης συνείδησης με δίκαιο και διαφανή τρόπο.

Σε τελική ανάλυση, το δικαίωμα αντίρρησης στην στρατιωτική θητεία για λόγους συνείδησης προστατεύεται από το διεθνές δίκαιο ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Πηγή: Διεθνής Αμνηστία 

Εκδήλωση της Διεθνούς Αμνηστίας για τους αντιρρησίες συνείδησης

Πρώτη καταχώρηση: Παρασκευή, 25 Μαΐου 2012, 23:25

Το δικαίωμα να μην συμμετέχεις σε κάτι που διαφωνείς, όπως ο στρατός, εκφράστηκε από τους ομιλητές στην εκδήλωση με θέμα «Αντιρρησίες Συνείδησης: Ισραήλ - Ιράν – Ευρώπη», που διοργάνωσε η Διεθνής Αμνηστία με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Αντιρρησιών Συνείδησης (15 Μαΐου).
Ακόμα και σήμερα εκατοντάδες άνθρωποι εξακολουθούν να διώκονται και να φυλακίζονται για την άρνησή τους να υπηρετήσουν στρατιωτική θητεία. Το δικαίωμα στην αντίρρηση συνείδησης είναι σύμφυτο του δικαιώματος στην ελευθερία σκέψης, συνείδησης και θρησκείας επισήμανε η Αλεξία Τσούνη από το Δίκτυο για το Δικαίωμα στην Αντίρρηση Συνείδησης του ελληνικού τμήματος της Διεθνούς Αμνηστίας.

Όπως τονίστηκε στην εκδήλωση, η Ελλάδα και η Κύπρος είναι από τις λίγες χώρες στην Ευρώπη που η στρατιωτική θητεία είναι ακόμα υποχρεωτική. Συγκεκριμένα, από τους γείτονές μας, ούτε η Αλβανία, ούτε η ΠΓΔΜ, ούτε η Βουλγαρία, ούτε η Ιταλία έχουν υποχρεωτική στρατιωτική θητεία, μόνο η Τουρκία.
Η Ελλάδα, όπως ανέφεραν οι ομιλητές, έχει επίσης από τους πιο σκληρούς νόμους για τη θητεία. Το άρθρο 220 του ποινικού κώδικα τιμωρεί όσους εκφράζονται δημόσια κατά του στρατού και της θητείας, όμως πρακτικά δεν εφαρμόζεται πια. Παρόμοιο άρθρο έχει και η τουρκική δικαιοσύνη. Η ελληνική νομοθεσία ορίζει 24 μήνες για την υποχρεωτική και 36 μήνες για την εναλλακτική, και οι αλλαγές γίνονται με υπουργικές αποφάσεις, όπως αυτό που ισχύει σήμερα, που η υποχρεωτική είναι 9 μήνες και η εναλλακτική 15 μήνες.

Ο Άγγελος Νικολόπουλος, Έλληνας αντιρρησίας συνείδησης, γενικός γραμματέας του Ευρωπαϊκού Γραφείου για την Αντίρρηση Συνείδησης (EBCO), τόνισε πως μόνο η Ελλάδα, η Κύπρος, η Αυστρία και η Φινλανδία έχουν τιμωρητική εναλλακτική θητεία, δηλαδή μεγαλύτερη από την υποχρεωτική. Από τις ευρωπαϊκές χώρες, οι πιο αυστηρές κυρώσεις προβλέπονται για τους αρνητές στην Αρμενία, το Αζερμπαϊτζάν και στην Τουρκία, ενώ παγκοσμίως η Νότια Κορέα κρατάει τα σκήπτρα αδιαλλαξίας, αφού φυλακίζει ανεξαιρέτως όποιον αρνείται να υπηρετήσει, είτε για θρησκευτικούς είτε για ιδεολογικούς λόγους.

Παρόμοια και στο Ιράν, όπου, όπως ανέφερε ο Κούσα Μπαχραμί, Ιρανός πρόσφυγας αντιρρησίας συνείδησης, «δεν υπάρχει λέξη για τον αντιρρησία συνείδησης, είναι σαν τον ομοφυλόφιλο, απλώς δεν υπάρχει για το ιρανικό καθεστώς». Θεωρείται έγκλημα κατά της κυβέρνησης και τιμωρείται με φυλάκιση, νοσηλεία και υποχρεωτική λήψη ψυχοφαρμάκων.

Η Σαχάρ Βαρντί, Ισραηλινή αντιρρησίας συνείδησης, υπογράμμισε ότι «ο στρατιώτης στο σημείου ελέγχου («checkpoint») δεν είναι υπεύθυνος για την οικτρή πολιτική της καταπίεσης των παλαιστινίων αμάχων, αλλά παρόλα αυτά, δεν μπορώ να απαλλάξω αυτόν τον στρατιώτη από τις ευθύνες για τις δικές του πράξεις. Εννοώ την ανθρώπινη ευθύνη να μην κάνεις να υποφέρει ένα άλλο ανθρώπινο ον». Η Βαρντί έχει καταδικαστεί 6 φορές, από αυτές 3 σε φυλακίσεις από 1 ως 2 μήνες, και τις υπόλοιπες σε κράτηση σε στρατιωτική βάση. Τελικά, έπειτα από εξαναγκαστική νοσηλεία, αποφυλακίστηκε, επισήμως, λόγω ψυχολογικών προβλημάτων.

Ο κ. Νικολόπουλος περιέγραψε τι αντιμετωπίζει κάποιος που επιλέγει να μην υπηρετήσει στον στρατό στην Ελλάδα: «κανείς δεν ξέρει να σου δώσει πληροφορίες, η στρατολογία έχει άγνοια και σε παραπέμπει για πληροφορίες στο Ίντερνετ. Όταν τελικά καταφέρει κανείς και το δηλώσει, περνά από μια επιτροπή στο Πεντάγωνο, που αποτελείται από 2 στρατιωτικούς, 2 καθηγητές πανεπιστημίου και 1 μέλος του νομικού συμβουλίου του κράτους». Η επιτροπή αυτή, όπως υποστήριξε, δεν κρατάει πρακτικά και εκδίδει μια απλή απόφαση, χωρίς καμία αιτιολογία. «Οι ερωτήσεις είναι απαράδεκτες και άσχετες με το θέμα» υποστήριξε ο κ. Νικολόπουλος, σημειώνοντας: «σε ρωτούν αν πηγαίνεις σε πορείες, σε ποιο κόμμα ανήκεις, τί θα κάνεις αν σε χτυπήσουν στο δρόμο».

Όπως αναφέρθηκε στην εκδήλωση, για τους ολικούς αρνητές στράτευσης, αυτούς δηλαδή που δεν αποδέχονται ούτε την εναλλακτική θητεία, η κατάσταση είναι ακόμα πιο δύσκολη, γιατί διώκονται μέχρι τα 45 τους χρόνια. Αποκλείονται από κάθε νόμιμη εργασία και δεν μπορούν να ταξιδέψουν στο εξωτερικό. Το Μάιο του 2010 καθιερώθηκε 6.000 ευρώ πρόστιμο για κάθε ανυποταξία. Τα τελευταία χρόνια έχει τετραπλασιαστεί ο αριθμός των ανθρώπων που δηλώνουν αντιρρησίες συνείδησης στην Ελλάδα.

Τελευταία ενημέρωση: Παρασκευή, 25 Μαΐου 2012, 23:28

Πηγή: zougla.gr

Ακόμα:  enikos.gr , naftemporiki.gr , express.gr  κ.α. 

Αρχική Πηγή: ΑΜΠΕ

Εκδήλωση για την Αντίρρηση Συνείδησης – Παγκόσμια Ημέρα Αντιρρησιών Συνείδησης

 


ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

16 Μαΐου 2011

Εκδήλωση για την Αντίρρηση Συνείδησης – Παγκόσμια Ημέρα Αντιρρησιών Συνείδησης

Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Αντιρρησιών Συνείδησης (15 Μαΐου), η Διεθνής Αμνηστία διοργανώνει εκδήλωση, με θέμα «Αντιρρησίες Συνείδησης: Ισραήλ – Ιράν – Ευρώπη», την Παρασκευή, 25 Μαΐου 2012, ώρα 19:30, στο χώρο πολιτισμού @Ρουφ (Κωνσταντινουπόλεως 10 και Ανδρονίκου 18, Γκάζι, κοντά στο μετρό Κεραμεικός, τηλ. 210 3837191).
Θα μιλήσουν:

• Sahar Vardi, ισραηλινή αντιρρησίας συνείδησης και ακτιβίστρια
• Kusha Bahrami, ιρανός πρόσφυγας αντιρρησίας συνείδησης
• Άγγελος Νικολόπουλος, έλληνας αντιρρησίας συνείδησης, γενικός γραμματέας του Ευρωπαϊκού Γραφείου για την Αντίρρηση Συνείδησης (EBCO)

Τη συζήτηση θα ανοίξει και θα συντονίσει η Αλεξία Τσούνη, Δίκτυο για το Δικαίωμα στην Αντίρρηση Συνείδησης  του ελληνικού τμήματος της Διεθνούς Αμνηστίας.
Ακόμα και σήμερα εκατοντάδες άνθρωποι εξακολουθούν να διώκονται και να φυλακίζονται επανειλημμένα για την άρνησή τους να υπηρετήσουν στρατιωτική θητεία. Το δικαίωμα στην αντίρρηση συνείδησης είναι σύμφυτο του δικαιώματος στην ελευθερία σκέψης, συνείδησης και θρησκείας. Η Διεθνής Αμνηστία θεωρεί ως αντιρρησία συνείδησης κάθε άτομο το οποίο, για λόγους συνείδησης ή βαθιάς πεποίθησης, αρνείται να υπηρετήσει θητεία στις ένοπλες δυνάμεις ή να έχει οποιαδήποτε άμεση ή έμμεση συμμετοχή σε πολέμους ή ένοπλες συρράξεις.
Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Αντιρρησιών Συνείδησης, η Διεθνής Αμνηστία εκφράζει την απογοήτευσή της για τις συνεχιζόμενες δίκες αντιρρησιών συνείδησης και το προβληματικό νομικό πλαίσιο για την αντίρρηση συνείδησης στην Ελλάδα. Η Διεθνής Αμνηστία έχει επανειλημμένως καλέσει τις ελληνικές αρχές να εναρμονίσουν επιτέλους τη νομοθεσία περί αντίρρησης συνείδησης και την πρακτική με τα ευρωπαϊκά και διεθνή πρότυπα και συστάσεις, και να τερματίσουν αμέσως όλες τις διώξεις, τις ποινές φυλάκισης, τα πρόστιμα και τις διακρίσεις εις βάρος των αντιρρησιών συνείδησης.
Η Διεθνής Αμνηστία θεωρεί επίσης ότι η εναλλακτική κοινωνική υπηρεσία είχε και συνεχίζει να έχει τιμωρητικό χαρακτήρα. Θεωρεί ότι ο θεσμός της εναλλακτικής υπηρεσίας πρέπει να είναι καθαρά πολιτικής φύσης, εκτός της αρμοδιότητας του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας (συμπεριλαμβανομένης της εξέτασης των αιτήσεων των ενδιαφερομένων για αναγνώρισή τους ως αντιρρησιών συνείδησης), και να μην έχει χαρακτήρα τιμωρίας ή διάκρισης εις βάρος των αντιρρησιών συνείδησης.
Παρά το γεγονός ότι ο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων έχει αναγνωρίσει ρητά ότι το δικαίωμα στην αντίρρηση συνείδησης προστατεύεται από το Άρθρο 9 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Δικαιωμάτων του Ανθρώπου περί ελευθερίας σκέψης, συνείδησης και θρησκείας (υπόθεση Bayatyan v. Armenia, απόφαση 01/06/2011), η Ελλάδα εξακολουθεί να μη συμμορφώνεται με τις διεθνείς υποχρεώσεις της και να παραβιάζει κατάφωρα τα δικαιώματα των αντιρρησιών συνείδησης
Πληροφορίες για τους ομιλητές και ομιλήτριες
Η Sahar Vardi, 21 ετών, είναι ακτιβίστρια για την ειρήνη από την Ιερουσαλήμ. Επί περισσότερα από 7 χρόνια δραστηριοποιείται σε διάφορες ομάδες ενάντια στην κατοχή της Παλαιστίνης, όπως οι Αναρχικοί ενάντια στο Τείχος, Taayush, New Profile και πολλές άλλες. Τον Αύγουστο του 2008 αρνήθηκε να υπηρετήσει την υποχρεωτική στρατιωτική θητεία. Σε επιστολή της προς το Υπουργείο Άμυνας, όπου διακήρυττε την άρνησή της, έγραψε μεταξύ άλλων: «Συνειδητοποιώ ότι ο στρατιώτης στο σημείου ελέγχου («checkpoint») δεν είναι υπεύθυνος για την οικτρή πολιτική της καταπίεσης των παλαιστινίων αμάχων, αλλά παρόλα αυτά, δεν μπορώ να απαλλάξω αυτόν τον στρατιώτη από τις ευθύνες για τις δικές του πράξεις… Εννοώ την ανθρώπινη ευθύνη να μην κάνεις να υποφέρει ένα άλλο ανθρώπινο ον». Η Sahar Vardi έχει καταδικαστεί 6 φορές, 3 σε σύντομες φυλακίσεις, και τις υπόλοιπες σε κράτηση σε στρατιωτική βάση.
Ο Kusha Bahrami, 30 ετών, είναι ιρανός αντιρρησίας συνείδησης που αρνήθηκε να φέρει όπλο κατά τη διάρκεια της υποχρεωτικής στρατιωτικής θητείας (χωρίς δικαίωμα εναλλακτικής υπηρεσίας), το 2004. Έχει διαφύγει στο εξωτερικό και ως πρόσφυγας έχει υποστεί κράτηση επί 8 μήνες στην Τουρκία και 3 μήνες στην Ελλάδα, όπου εκκρεμεί η αίτησή του για πολιτικό άσυλο. Είναι επίσης μέλος του Δ.Σ. του ελληνικού τμήματος της Διεθνούς Αμνηστίας.
Ο Άγγελος Νικολόπουλος, 29 ετών, είναι έλληνας αντιρρησίας συνείδησης που έχει υπηρετήσει την τιμωρητική εναλλακτική κοινωνική υπηρεσία σε Κέντρο Εκπαίδευσης Κοινωνικής Υποστήριξης και Κατάρτισης Ατόμων με Αναπηρίες. Είναι επίσης μέλος του Συνδέσμου Αντιρρησιών Συνείδησης και Γενικός Γραμματέας του Ευρωπαϊκού Γραφείου για την Αντίρρηση Συνείδησης (EBCO).

Πηγή: Διεθνής Αμνηστία

Μία 18χρονη υψώνει τη φωνή της στο στρατιωτικό κράτος του Ισραήλ

Σε 25 ημέρες κράτησης καταδικάστηκε η ισραηλινή Diane Kogan επειδή αρνήθηκε να καταταγεί στον Ισραηλινό στρατό. Η αντιρρησίας συνείδησης σήμερα βρίσκεται στη γυναικεία Στρατιωτική Φυλακή Νο 400 στη Tzrifin, όπου κρατείται από τις 14 Ιουνίου.
«Αρνούμαι να καταταγώ στον στρατό επειδή πιστεύω σθεναρά ότι το στρατιωτικό σύστημα δεν θα βοηθήσει ποτέ στην επίτευξη της ειρήνης. Ο στρατός είναι μια βίαιη δύναμη, καθώς διδάσκει πως οι διαμάχες επιλύονται με τη χρήση επιθετικών μέσων όπως όπλα και ωμή βία. Είναι πέραν κάθε λογικής η μία πλευρά να χρησιμοποιεί βία για την επίτευξη της ειρήνης ελπίζοντας ότι η άλλη πλευρά απλώς θα τη δεχτεί. Η βία οδηγεί στη βία και τελικά στον πόλεμο, γεγονός που οδηγεί σε περισσότερους πολέμους. Η αιματοχυσία δεν είναι λύση και πρέπει να αποφεύγεται με κάθε κόστος. Ως εκ τούτου, με όλη μου την καρδιά αρνούμαι να συνεργαστώ με το στρατιωτικό σύστημα (και τα ιδανικά του) πιστεύοντας ότι είναι σάπιο από τον πυρήνα του και πολύ μακριά από την επίτευξη της ειρήνης ανάμεσα στους ανθρώπους», αναφέρει στη δήλωση άρνησης η Diane Kogan.
Η Diane, από το Τελ Αβίβ, οδηγείται για δεύτερη φορά στη φυλακή και έχει καταδικαστεί άλλες έξι για την άρνησή της να καταταχτεί. Η πρώτη φορά που είχε καταδικαστεί με φυλάκιση ήταν στις 15 Απριλίου, ημέρα που είχε οριστεί η κατάταξή της. Ωστόσο, όπως ενημερώθηκε, οι γυναικείες φυλακές ήταν γεμάτες και κλήθηκε να παρουσιάζεται καθημερινά στη Στρατολογική Βάση στο Τel Hashomer.
Η Diane δεν δέχτηκε να εκπληρώσει de facto στρατιωτικά καθήκοντα ως υποκατάστατα της κράτησής της και αρνήθηκε να υπακούσει στην εντολή που της δόθηκε. Καταδικάζετε εκ νέου σε 10 ημέρες φυλάκισης, στις 25 Απριλίου, και τελικά φυλακίζεται.
Η άρνηση της να γίνει μέρος μίας «βίαιης δύναμης», όπως χαρακτηρίζει το στρατό, συνεχίστηκε και μετά την αποφυλάκισή της, στις 4 Μάη και έτσι η Diane Kogan καταδικάζεται και πάλι, αυτή τη φορά σε 20 μέρες υπό κράτηση στη Βάση. Ωστόσο και αυτή τη φορά αρνείται να υπακούσει στην απόφαση για εγκλεισμό της σε στρατιωτική βάση. Θα παρουσιαστεί ενώπιον των αρχών με την λήξη της ποινής, στις 24 Μάη.
Η τέταρτη καταδίκη της ήταν δεδομένη, όπως δεδομένη ήταν και η ανυπακοή της στις εντολές των αρχών, καθώς για άλλη μία φορά έπρεπε να παρουσιάζεται για 7 ημέρες στη βάση.
Στις 7 Ιουνίου επέστρεψε στη Στρατολογική Βάση και καταδικάστηκε σε 10 μέρες επιπλέον κράτηση στη Βάση και τελικά στις 13 Ιουνίου, αφού έμεινε σπίτι της για κάποιο διάστημα οδηγήθηκε στη φυλακή για δεύτερη φορά. Η Diane Kogan πρόκειται να αποφυλακιστεί στις 7 Ιουλίου.
Μέλη της Διεθνούς Αμνηστίας στην Ελλάδα και των Αντιρρησιών Συνείδησης πραγματοποίησαν τη Δευτέρα παράσταση διαμαρτυρίας έξω από την Ισραηλινή πρεσβεία υψώνοντας ένα πανό για την 18χρονη Diane Kogan και ζητώντας την άμεση και άνευ όρων απελευθέρωσή της.
Σημειώνεται ότι στο Ισραήλ η στρατιωτική θητεία είναι υποχρεωτική με τη συμπλήρωση του 18ου έτους ηλικίας. Η θητεία για τους άντρες είναι τρία χρόνια και για τις γυναίκες 21 μήνες. Επιπλέον, κάθε χρόνο οι πολίτες καλούνται να παρουσιαστούν στο στρατό για περαιτέρω εκπαίδευση κάθε χρόνο για ένα μήνα.
Το τελευταίο διάστημα αρκετοί είναι οι Ισραηλινοί που αρνούνται να καταταχθούν. Μάλιστα οι αντιρρησίες χωρίζονται σε δύο κατηγορίες, σε εκείνους που αρνούνται να παρουσιαστούν στα κατεχόμενα και σε όσους αρνούνται ολοκληρωτικά την στράτευση.
Όσοι επιθυμούν μπορούν να στείλουν επιστολή διαμαρτυρίας μέσω τις ιστοσελίδας της Διεθνούς Αμνηστίας.

Πηγή: TVXS

Άμεση και χωρίς όρους απελευθέρωση της Ισραηλινής αντιρρησία συνείδησης Diane Kogan – Διαμαρτυρία στην Ισραηλινή Πρεσβεία την Δευτέρα, 28 Ιουνιου στις 18:00

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ ΑΝΤΙΡΡΗΣΙΩΝ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ – ΔΙΕΘΝΗΣ ΑΜΝΗΣΤΙΑ (ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ)

Αθήνα, 23 Ιουνίου 2010

«Αρνούμαι να καταταγώ στον στρατό επειδή πιστεύω σθεναρά ότι το στρατιωτικό σύστημα δεν θα βοηθήσει ποτέ στην επίτευξη της ειρήνης. Ο στρατός είναι μια βίαιη δύναμη, καθώς διδάσκει πως οι διαμάχες επιλύονται με τη χρήση επιθετικών μέσων όπως όπλα και ωμή βία. Είναι πέραν κάθε λογικής η μία πλευρά να χρησιμοποιεί βία για την επίτευξη της ειρήνη,ς ελπίζοντας ότι η άλλη πλευρά απλώς θα τη δεχτεί. Η βία οδηγεί στη βία και τελικά στον πόλεμο, γεγονός που οδηγεί σε περισσότερους πολέμους. Η αιματοχυσία δεν είναι λύση και πρέπει να αποφεύγεται με κάθε κόστος. Ως εκ τούτου, με όλη μου την καρδιά αρνούμαι να συνεργαστώ με το στρατιωτικό σύστημα (και τα ιδανικά του) πιστεύοντας ότι είναι σάπιο από τον πυρήνα του και πολύ μακριά από την επίτευξη της ειρήνης ανάμεσα στους ανθρώπους.»
Aπό τη δήλωση άρνησης στράτευσης της Diane Kogan
Η αντιρρησίας συνείδησης Diane Kogan, 18 ετών από το Τελ Αβίβ, καταδικάστηκε στις 13 Ιουνίου σε 25 ημέρες φυλάκιση για την άρνησή της να καταταγεί στον ισραηλινό στρατό, και στις 14 Ιουνίου μεταφέρθηκε στη γυναικεία Στρατιωτική Φυλακή Νο 400 στη Tzrifin.
Αυτή είναι η δεύτερη φορά που η Diane οδηγείται στη φυλακή και η έκτη φορά που καταδικάζεται για αντίρρηση συνείδησης. Την πρώτη φορά είχε καταδικαστεί σε 20 μέρες φυλάκιση την ημέρα που είχε οριστεί η κατάταξή της, στις 15 Απριλίου. Ωστόσο, της είπαν ότι οι γυναικείες φυλακές ήταν γεμάτες και ότι πρέπει να παρουσιάζεται καθημερινά στη Στρατολογική Βάση στο Τel Hashomer. Η Diane αποφάσισε ότι δεν προτίθεται να εκπληρώσει de facto στρατιωτικά καθήκοντα ως υποκατάστατα της κράτησής της και γύρισε στο σπίτι της. Η Diane επέστρεψε στη Στρατολογική Βάση στις 25 Απριλίου και τότε ήταν που καταδικάστηκε σε 10 ημέρες φυλακή και πράγματι φυλακίστηκε. Με την αποφυλάκισή της στις 4 Μαΐου καταδικάστηκε εκ νέου για την άρνησή της να καταταγεί, αυτή τη φορά σε 20 μέρες υπό κράτηση στη Βάση. Αποφάσισε να πάει στη γενέτειρά της και πάλι για τους ίδιους λόγους όπως και την προηγούμενη φορά και επέστρεψε όταν τελείωσε η περίοδος περιορισμού στις 24 Μαΐου. Τότε καταδικάστηκε για τέταρτη φορά -αυτή τη φορά σε μια υπό όρους καταδίκη των 7 ημερών, συν τη παράταση της περιόδου κράτησής της στη βάση (και πάλι η Diane αποφάσισε να μην υπακούσει σε αυτές τις διαταγές). Στις 7 Ιουνίου επέστρεψε στη Στρατολογική Βάση και καταδικάστηκε σε 10 μέρες επιπλέον κράτηση στη Βάση και τελικά στις 13 Ιουνίου, αφού έμεινε σπίτι της για κάποιο διάστημα οδηγήθηκε στη φυλακή για δεύτερη φορά. Η Diane Kogan πρόκειται να αποφυλακιστεί στις 7 Ιουλίου.
Φαίνεται πως ο ισραηλινός στρατός καταβάλλει επίπονες προσπάθειες να αποφύγει τη δημοσιότητα στις υποθέσεις αντιρρησιών συνείδησης.
Ζητάμε την άμεση και άνευ όρων απελευθέρωση της Diane Kogan χωρίς καμία απειλή για περαιτέρω φυλάκιση.
Καλούμε τις Ισραηλινές αρχές να σεβαστούν τα δικαιώματα όλων των αντιρρησιών συνείδησης.
Για επιστολές διαμαρτυρίας προς τις Ισραηλινές αρχές: www.amnesty.org.gr/sign-the-immediate-and-unconditional-release-of-israeli-conscientious-objector-diane-kogan

Πηγή: Διεθνής Αμνηστία