ΑΝΤΙΡΡΗΣΙΕΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ: Άμεση ανάγκη τερματισμού των εις βάρος τους παραβιάσεων

Η πρόσφατη συνάντηση αντιπροσωπείας του Ελληνικού Τμήματος της Διεθνούς Αμνηστίας με τον ΑΝΥΕΘΑ, κ. Παναγιώτη Ρήγα, ανέδειξε την επιτακτική ανάγκη εναρμόνισης της στρατολογικής νομοθεσίας, και ιδιαίτερα των διατάξεων περί αντιρρησιών συνείδησης, με το διεθνές δίκαιο και τα διεθνή και ευρωπαϊκά πρότυπα ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Η Ελλάδα δέχεται διαρκώς διεθνείς επικρίσεις, συστάσεις ή και καταδίκες για τις σοβαρές παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων των αντιρρησιών συνείδησης. Μόνο την τελευταία τριετία, κατά τη διάρκεια δηλαδή της θητείας της παρούσας κυβέρνησης, ζητήματα αντιρρησιών έχουν θέσει η Επιτροπή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του ΟΗΕ, διάφορα κράτη στο πλαίσιο της Οικουμενικής Περιοδικής Αξιολόγησης από το Συμβούλιο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του ΟΗΕ, ο Ειδικός Εισηγητής του ΟΗΕ για την ελευθερία θρησκείας ή πεποίθησης, το Γραφείο του Ύπατου Αρμοστή του ΟΗΕ για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή Κοινωνικών Δικαιωμάτων του Συμβουλίου της Ευρώπης, αλλά και το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων που καταδίκασε την Ελλάδα στην υπόθεση Παπαβασιλάκη.

Τιμωρητική λογική

Ένα πρωταρχικό ζήτημα είναι ο τιμωρητικός χαρακτήρας της σημερινής εναλλακτικής υπηρεσίας. Καταρχάς η διάρκειά της σήμερα για τους υπόχρεους πλήρους θητείας είναι 15 μήνες έναντι 9 μηνών στρατιωτικής θητείας που υπηρετεί η συντριπτική πλειονότητα των στρατευσίμων, δηλαδή τιμωρητική σύμφωνα με όλα τα διεθνή πρότυπα. Θα πρέπει να μειωθεί σημαντικά, ενώ σύμφωνα με το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο θα πρέπει να είναι ίσης διάρκειας με τη στρατιωτική θητεία. Όμως, οι αντιρρησίες συνείδησης υφίστανται και περαιτέρω διακρίσεις, όπως ότι η νομοθεσία απαγορεύει να υπηρετήσουν στην περιφέρεια του τόπου κατοικίας τους, μια απαγόρευση που δεν ισχύει για όσους υπηρετούν στρατιωτική θητεία. Υφίστανται επίσης παραβιάσεις οικονομικών και κοινωνικών δικαιωμάτων, αφού δεν τους παρέχονται τα απαραίτητα· τους δίνεται μόνο στέγη και τροφή από το δημόσιο φορέα όπου υπηρετούν ή αν αυτός αδυνατεί, μόνο τότε τους καταβάλλεται το ποσό των 223,53 ευρώ το μήνα, που είναι προφανώς ανεπαρκές δεδομένης και της ανάγκης καταβολής ενοικίου, όταν ακόμα και ο υπερδιπλάσιος κατώτατος μισθός έχει κριθεί ανεπαρκής από την Επιτροπή του ΟΗΕ για τα Οικονομικά, Κοινωνικά και Πολιτισμικά Δικαιώματα.

Σημαντικές διακρίσεις υφίστανται και οι αντιρρησίες συνείδησης μεγάλης ηλικίας, όχι μόνο γιατί πέρυσι η ελάχιστη ηλικία για τη δυνατότητα εξαγοράς για τους ενόπλως υπηρετούντες μειώθηκε στα 33 έτη, ενώ για τους αντιρρησίες παρέμεινε στα 35, αλλά κυρίως γιατί καλούνται να καταβάλουν χιλιάδες ευρώ παραπάνω για να εξαγοράσουν την ίδια υποχρέωση, όταν και η ελάχιστη διάρκεια εναλλακτικής υπηρεσίας είναι διπλάσια σε σχέση με τον στρατό —40 ημέρες έναντι 20.

Προβληματική διαδικασία εξέτασης

Άλλο κομβικό πρόβλημα είναι η διαδικασία εξέτασης της αίτησης για να αναγνωριστεί κάποιος ως αντιρρησίας συνείδησης και να του δοθεί η δυνατότητα να υπηρετήσει έστω αυτή την τιμωρητική εναλλακτική υπηρεσία. Όσοι δεν είναι Μάρτυρες του Ιεχωβά, καλούνται σε αυτοπρόσωπη εξέταση (διαδικασία που έχει αμφισβητηθεί τόσο από τον Συνήγορο του Πολίτη όσο και από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο) από μια πενταμελή επιτροπή, στην οποία συμμετέχουν και δύο στρατιωτικοί, η οποία γνωμοδοτεί στον (Αναπληρωτή) Υπουργό Εθνικής Άμυνας. Ενώ με βάση τα διεθνή πρότυπα θα πρέπει η διαδικασία να τεθεί υπό τον πλήρη έλεγχο πολιτικών αρχών, δηλαδή εκτός ΥΠΕΘΑ, σε μια επιτροπή αμιγώς πολιτικής σύνθεσης.

Βαριές συνέπειες της ανυποταξίας

Πέραν των πρωταρχικών παραβιάσεων του δικαιώματος στην ελευθερία σκέψης, συνείδησης και θρησκείας, και των διακρίσεων, πολλοί αντιρρησίες συνείδησης κηρύσσονται ανυπότακτοι με αποτέλεσμα να αντιμετωπίζουν και επιπλέον παραβιάσεις. Πρόκειται, κυρίως, για όσους αρνούνται την τιμωρητική εναλλακτική υπηρεσία, συμπεριλαμβανομένων των ολικών αρνητών στράτευσης, αλλά και για άλλες περιπτώσεις που καταλήγουν ανυπότακτοι, όπως αντιρρησίες που αδίκως δεν αναγνωρίζονται ως τέτοιοι, λόγω της προβληματικής διαδικασίας εξέτασης, αντιρρησίες που αναγνωρίζονται, αλλά αδυνατούν να ανταπεξέλθουν στις τιμωρητικές συνθήκες και εγκαταλείπουν την εναλλακτική ή όσοι υποπίπτουν σε κάποιο πειθαρχικό παράπτωμα με αποτέλεσμα να τους αφαιρείται η ιδιότητα του αντιρρησία συνείδησης. Ως ανυπότακτοι συλλαμβάνονται, δικάζονται από στρατοδικεία, παρότι πολίτες και δη αντιρρησίες συνείδησης, κάτι που αποτελεί παραβίαση του δικαιώματος σε δίκαιη δίκη, και συνήθως καταδικάζονται σε ποινές φυλάκισης έως 2 ετών, συχνά πάντως με αναστολή και εξαγοράσιμες. Ωστόσο, συνεχίζουν να καλούνται να στρατευθούν και έτσι τιμωρούνται ξανά και ξανά με ποινές φυλάκισης και αλλεπάλληλα πρόστιμα 6.000 ευρώ, κάτι που συνιστά, μεταξύ άλλων, παραβίαση της αρχής ότι δεν μπορεί να τιμωρείται κάποιος επανειλημμένα για το ίδιο αδίκημα. Ενίοτε, δε, δικάζονται ερήμην, χωρίς να έχουν λάβει πραγματικά γνώση.
Δεδομένης της σωρείας παραβιάσεων του διεθνούς δικαίου σε αυτές τις περιπτώσεις, θα πρέπει να σταματήσουν άμεσα οι διώξεις και να ακυρωθούν όλες οι μέχρι τώρα επιβληθείσες ποινικές και διοικητικές κυρώσεις. Ενώ όσοι υπέστησαν σοβαρές παραβιάσεις θα πρέπει να τύχουν αποκατάστασης.

Τέλος, αξίζει να σημειωθεί η σοβαρή εκκρεμότητα για κατοχύρωση του δικαιώματος στην αντίρρηση συνείδησης και μετά την κατάταξη, συμπεριλαμβανομένων εθελοντών/επαγγελματιών στρατιωτικών, όπως και σε καιρό πολέμου.

Γιώργος Καρατζάς
Μέλος του Ελληνικού Τμήματος
της Διεθνούς Αμνηστίας

Πηγή: Εποχή 

Αντιρρησίες συνείδησης στον τοίχο

ΤΑΚΗΣ ΣΚΡΙΒΑΝΟΣ

Η Διεθνής Αμνηστία εξηγεί γιατί το νομοσχέδιο του υπ. Άμυνας δεν λύνει κανένα πρόβλημα 

 

Η Διεθνής Αμνηστία τόνισε πρόσφατα ότι τα σχέδιο νόμου του υπουργείου Εθνικής Άμυνας, που αφορά και σε θέματα αντιρρησιών συνείδησης, «αποτυγχάνει να επιλύσει τα χρόνια ζητήματα παραβιάσεων των δικαιωμάτων των αντιρρησιών συνείδησης και να εξασφαλίσει την εναρμόνιση της ελληνικής νομοθεσίας με τα διεθνή και ευρωπαϊκά πρότυπα». Τους λόγους αυτής της θέσης εξηγεί στην Athens Voice ο διευθυντής του ελληνικού τμήματος της Διεθνούς Αμνηστίας, Γιώργος Κοσμόπουλος.

---

Η Διεθνής Αμνηστία ανέφερε ότι το νομοσχέδιο του υπ. Εθνικής Άμυνας, που αφορά και σε θέματα αντιρρησιών συνείδησης, «αποτυγχάνει να επιλύσει τα χρόνια ζητήματα παραβιάσεων των δικαιωμάτων των αντιρρησιών συνείδησης και να εξασφαλίσει την εναρμόνιση της ελληνικής νομοθεσίας με τα διεθνή και ευρωπαϊκά πρότυπα». Για ποιο λόγο;

Ο πρώτος και κύριος λόγος είναι πως η εναλλακτική υπηρεσία παραμένει τιμωρητική, τουλάχιστον ως προς τη διάρκεια: 15 μήνες έναντι 9 μηνών που διαρκεί η στρατιωτική θητεία στο Στρατό Ξηράς, όπου υπηρετεί η συντριπτική πλειονότητα των στρατευσίμων. Από εκεί και πέρα τίθενται μια σειρά από ζητήματα, όπως η μη αναγνώριση του δικαιώματος στην αντίρρηση συνείδησης μετά την κατάταξη, ούτε για τους επαγγελματίες στρατιωτικούς, καθώς και η έκπτωση από το δικαίωμα εξαιτίας πειθαρχικού παραπτώματος στο φορέα που υπηρετεί κάποιος εναλλακτική υπηρεσία. Επίσης οι διατάξεις περί εναλλακτικής υπηρεσίας μπορούν να ανασταλούν σε καιρό πολέμου, με απόφαση του υπουργού Εθνικής Άμυνας.



Το Νοέμβριο η Επιτροπή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του ΟΗΕ ζήτησε από την Ελλάδα την αναθεώρηση της νομοθεσίας με σκοπό την αναγνώριση του δικαιώματος στην αντίρρηση συνείδησης για τη στρατιωτική θητεία. Για ποιο λόγο η ελληνική πολιτεία αρνείται να συμμορφωθεί με αυτές τις υποδείξεις;

Αυτή είναι και μια δική μας απορία. Η συγκεκριμένη Επιτροπή επανέλαβε -εν προκειμένω- παλαιότερες συστάσεις της αναφορικά με τη μείωση της διάρκειας της εναλλακτικής υπηρεσίας και την ανάγκη να τεθεί η εξέταση των αιτήσεων των αντιρρησιών συνείδησης υπό τον πλήρη έλεγχο των πολιτικών αρχών. Επιπλέον, αυτή τη φορά αναφέρθηκε και στην παραβίαση που προκύπτει εξαιτίας των επαναλαμβανόμενων τιμωριών των αντιρρησιών συνείδησης. Η αρχές του διεθνούς δικαίου δεν μπορούν να χρησιμοποιούνται αλά καρτ -ειδικά όταν αφορούν ανθρώπινα δικαιώματα- και αυτό δεν θα σταματήσουμε να το υπενθυμίζουμε στην ελληνική αλλά και σε κάθε κυβέρνηση.

Ποιος είναι αντιρρησίας συνείδησης; Τι σημαίνει ολικός αρνητής στράτευσης, ποιες ενέργειες πρέπει να κάνει για να μην υπηρετήσει και πώς αντιμετωπίζεται από την πολιτεία;

Η Διεθνής Αμνηστία θεωρεί ως αντιρρησία συνείδησης κάθε άτομο που αρνείται να υπηρετήσει θητεία στις ένοπλες δυνάμεις ή να έχει οποιαδήποτε άλλη άμεση ή έμμεση συμμετοχή σε πολέμους ή ένοπλες συγκρούσεις για λόγους συνείδησης ή βαθιάς πεποίθησης. Σε αυτούς ανήκουν και όσοι ήδη υπηρετούν στο πλαίσιο της υποχρεωτικής στρατιωτικής θητείας ή είναι επαγγελματικά μέλη ένοπλων δυνάμεων και αναπτύσσουν αντίρρηση συνείδησης κατά τη διάρκεια της θητείας τους, δηλαδή μετά την κατάταξή τους.

Ολικοί αρνητές στράτευσης λέγονται όσοι αρνούνται να υπηρετήσουν εναλλακτική υπηρεσία. Σήμερα τιμωρούνται ως ανυπότακτοι και μάλιστα επαναλαμβανόμενα και με προσαυξανόμενα πρόστιμα. Σε κάθε περίοδο ανυποταξίας, αντιστοιχεί μια ποινή φυλάκισης έως 2 ετών και επιπλέον πρόστιμο 6.000 ευρώ που προσαυξάνεται όσο δεν καταβάλλεται. Εφόσον ακόμη δεν έχει θεσπιστεί στη χώρα μας μια μη τιμωρητική εναλλακτική υπηρεσία -που δεν θα συνιστά διάκριση- η τιμωρία αυτή αποτελεί παραβίαση του διεθνούς δικαίου.



Τι είναι η εναλλακτική υπηρεσία; Αυτός που θέλει να κάνει εναλλακτική υπηρεσία περνάει από την Ειδική Επιτροπή του υπ. Εθνικής Άμυνας. Ποια είναι η διαδικασία και τι ερωτήσεις του κάνουν εκεί;

Η εναλλακτική υπηρεσία είναι ο τρόπος εκπλήρωσης της στρατολογικής υποχρέωσης για τους αντιρρησίες συνείδησης και στην Ελλάδα θεσπίστηκε το 1998 με όλα τα προβλήματα που αναφέρθηκαν ήδη. Όσοι αναγνωριστούν υπηρετούν σε φορείς του ευρύτερου δημόσιου τομέα π.χ. σε νοσοκομεία και εφορίες ή ακόμη και σε οργανισμούς τοπικής αυτοδιοίκησης. Θεωρητικά η διαδικασία προσπαθεί να «αναγνωρίσει» κάποιον ως αντιρρησία συνείδησης π.χ. μέσω ερωτήσεων σε μια συνέντευξη. Δεν λείπουν οι καταγγελίες για αυτή τη διαδικασία.

Σε ανακοίνωσή της η Διεθνής Αμνηστία αναφέρει ότι «το δικαίωμα σε δίκαιη δίκη θα πρέπει να προστατεύεται σε κάθε περίπτωση». Υπάρχουν παραδείγματα όπου κατά την άποψή σας δεν υπήρξαν δίκαιες δίκες;

Οι καταδίκες αντιρρησιών συνείδησης γίνονται κατά παράβαση του διεθνούς δικαίου γιατί ουδέποτε αναγνωρίστηκε επαρκώς στους ανθρώπους αυτούς το δικαίωμα στην αντίρρηση συνείδησης εξαιτίας των λόγων που ανέφερα ήδη. Από τη στιγμή δε που οι δίκες πραγματοποιήθηκαν από στρατοδικεία παραβιάστηκε το δικαίωμά τους σε δίκαιη δίκη. Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου έχει άλλωστε επανειλημμένα κρίνει ότι οι δίκες Τούρκων αντιρρησιών συνείδησης από δικαστήρια αποτελούμενα αποκλειστικά από στρατιωτικούς συνιστούν παραβίαση του δικαιώματός τους σε δίκαιη δίκη. Επιπλέον, σε κάποιες περιπτώσεις έχουμε καταδίκες ερήμην, χωρίς οι καταδικασθέντες να έχουν λάβει γνώση για την εκδίκαση της υπόθεσής τους. Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα του Γιάννη Γκλαρνέτατζη, ο οποίος τελικά αθωώθηκε σε δεύτερο βαθμό. Για όλους τους παραπάνω λόγους η Διεθνής Αμνηστία ζητάει ακύρωση όλων των καταδικών και των προστίμων που έχουν επιβληθεί μέχρι σήμερα.

Υπάρχουν στο νομοσχέδιο σημεία τα οποία αξιολογείτε ως θετικά;

Σε γενικές γραμμές το νομοσχέδιο δεν κινείται στην επιθυμητή κατεύθυνση άρσης των παραβιάσεων. Ωστόσο θα πρέπει να περιμένουμε τυχόν αλλαγές στις διατάξεις που θα έρθουν τελικά προς ψήφιση πριν προβούμε σε τελική αξιολόγηση. Θα πρέπει π.χ. να δούμε λίγο πιο αναλυτικά και στην πράξη τη διάταξη που εξαλείφει το αξιόποινο της ανυποταξίας και παραγράφει και αίρει τις ποινικές συνέπειες αυτής υπό συγκεκριμένες προϋποθέσεις.

Πηγή: Athens Voice

Η άγνωστη ιστορία ενός περιφερειακού συμβούλου ως αντιρρησίας συνείδησης

22.05.2012

 ΘΑΝΑΣΗΣ ΜΑΚΡΗΣ ΕΠΙΚΕΦΑΛΗΣ ΟΙΚΟΛΟΓΩΝ ΠΡΑΣΙΝΩΝ ΣΤΗΝ ΑΜ-Θ

Από τους πρωτεργάτες της εναλλακτικής θητείας, αρνήθηκε το 1987-88 και συμμετείχε σε απεργία διεκδικώντας το δικαίωμα να μην υπηρετήσει στο στρατό  Η εναλλακτική υπηρεσία είναι αναφαίρετο, αναγνωρισμένο από το Σύνταγμα, δικαίωμα, που έγινε Νόμος το 1997 αλλά εφαρμόστηκε το 1998 Ρεπορτάζ Δήμητρα Συμεωνίδου

Ο περιφερειακός σύμβουλος Αν. Μακεδονίας και Θράκης Θανάσης Μακρής

Δήλωσε αντιρρησίας συνείδησης το 1987-88, πιστεύοντας ότι η άρνηση στράτευσης αποτελεί πέρα από ένα ανθρώπινο δικαίωμα και σημαντική συμβολή στην ειρήνη. Ο περιφερειακός σύμβουλος Θανάσης Μακρής και επικεφαλής της παράταξης των Οικολόγων Πράσινων στην Αν. Μακεδονία – Θράκη, μοιράστηκε την προσωπική του ιστορία στην εκδήλωση με θέμα: «Δικαίωμα στην αντίρρηση συνείδησης, ένα κατοχυρωμένο, άγνωστο δικαίωμα», που διοργάνωσε στην Κομοτηνή η τοπική ομάδα δράσης του ελληνικού τμήματος της Διεθνούς Αμνηστίας. Μία εμπειρία που περιελάμβανε τη σύλληψή του, τη διαπόμπευση στην τοπική κοινωνία της Καβάλας, αλλά και τη δικαίωσή του ειδικά σήμερα όταν πλέον έχει γίνει απόλυτα παραδεκτό ότι τα εξοπλιστικά και αμυντικά συστήματα επιβαρύνουν δυσανάλογο τον προϋπολογισμό της χώρας μας.  Η Μιμίκα Κριτσανίδου, εκπρόσωπους του Δικτύου Αντιρρησιών Συνείδησης της Διεθνούς Αμνηστίας με μέλη της τοπικής ομάδας δράσης του ελληνικού τμήματος της Διεθνούς Αμνηστίας στην Κομοτηνή ΠΡΩΤΕΡΓΑΤΕΣ ΤΗΣ ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΗΣ ΘΗΤΕΙΑΣ  Η άγνωστη ιστορία του περιφερειακού συμβούλου ξεκινάει όταν συλλαμβάνεται εξαιτίας της άρνησής του να στρατευτεί, έξι μέρες αφότου είχε εκλεγεί μέλος του κεντρικού συμβουλίου της ΕΦΕΕ (Εθνική Φοιτητική Ένωση Ελλάδος). Αρχικά καταδικάστηκε σε 5 χρόνια φυλακή. «Ζητούσαμε την καθιέρωση μιας εναλλακτικής κοινωνικής θητείας. Μετά από μια πολυήμερη απεργία πείνας, είχε υποσχεθεί η τότε κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ ότι θα καθιερώσει την εναλλακτική κοινωνική θητεία που είναι η απαίτηση όλων των διεθνών οργανισμών να υπάρχει η δυνατότητα κάποιος να κάνει εναλλακτική κοινωνική θητεία αντί για στρατιωτική θητεία. Με βάση αυτή την υπόσχεση και την παρουσία νομοσχεδίου στον τύπο, σταματήσαμε την απεργία πείνας που κάναμε μαζί με τον Μιχάλη Μαραγκάκη». Ο Θανάσης Μακρής μπορεί κάλλιστα να θεωρηθεί από τους πρωτεργάτες της εναλλακτικής θητείας και πρωτεργάτης, όπως είπε και στους ιδεολογικούς αντιρρησίες μετά τον Μιχάλη Μαραγκάκη, ο οποίος, όπως τόνισε, «άνοιξε αυτό το κύκλο, τουλάχιστον στους γνωστούς ιδεολογικούς αντιρρησίες, Είχαμε ιδεολογικούς αντιρρησίες και κατά την χούντα και πριν από την χούντα και λίγο μετά τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο στην Ελλάδα, αλλά οι γνωστοί και καταγεγραμμένοι δημόσια ήταν ο Μιχάλης Μαραγκάκης και μετά εγώ». Το βασικό ζήτημα έθετε τότε ο κ. Μακρής αρνούμενος τη στράτευση είναι ότι πέρα από ένα ανθρώπινο δικαίωμα, αποτελεί και σημαντική συμβολή στην ειρήνη. Ανέφερε μάλιστα ότι στην απολογία του τότε είχα παρουσιάσει επιχειρήματα για αυτή του την επιλογή που σήμερα δικαιώνονται, δηλαδή, ότι, «η λογική που κυριαρχεί σε σχέση με τον στρατό και τους εξοπλισμούς θα μας οδηγήσει σε χρεοκοπία. Το έλεγα πριν από 24 χρόνια, δυστυχώς επιβεβαιώνεται».  ΚΑΤΑΔΙΚΗ ΚΑΙ ΞΑΝΑ ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΝΟΜΙΑ ΕΠΙ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ Η επιλογή του να αρνηθεί τη στράτευσή του σαφώς και επηρέασε τη μετέπειτα ζωή του, όχι μόνο επαγγελματική, αλλά προσωπική. «Η καταδίκη αρχικά μου στέρησε τη δυνατότητα οποιουδήποτε διορισμού. Να σημειώσω ότι μετά από 3 χρόνια με ειδική διάταξη της κυβέρνησης Μητσοτάκη με ξανακάλεσαν στον στρατό παρανόμως και βγήκα ξανά στην παρανομία με αποτέλεσμα να υποχρεωθώ να εγκαταλείψω το βιβλιοπωλείο που είχα στην Καβάλα. Η δικαίωση ήρθε μετά από 4-5 χρόνια και συγκεκριμένα το 1997 οπότε αναγνωρίστηκε η εναλλακτική κοινωνική θητεία/ Υπήρξε διαγραφή των ποινών μας θεωρώντας ότι υπήρξε αναγνώριση του αγώνα μας». Στο ερώτημα αν μετανιώνει είναι κάθετος «καθόλου, πρέπει να πω ότι νιώθω ότι η ζωή ήταν πολύ εύκολη μαζί μου, την έχω ζήσει, δεν νιώθω ότι κάτι με βαραίνει, είμαι ευτυχισμένος με την ζωή».  Η ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΝΕΙ ΔΥΣΚΟΛΗ ΤΗΝ ΕΠΙΛΟΓΗ ΤΟΥ ΑΝΤΙΡΡΗΣΙΑ  Εκπροσωπεί τη νεότερη γενιά αντιρρησιών συνείδησης ο Αλέξανδρος Παπαδόπουλος, ο οποίος κατέθεσε τον περασμένο Αύγουστο τη σχετική αίτηση στο στρατολογικό γραφείο, οπότε ακολούθησε μια γραφειοκρατική διαδικασία που διήρκησε περίπου 9 μήνες. Ο ίδιος χαρακτήρισε γραφικό τον στρατό και τόνισε ότι η άρνησή του είναι πολιτικού περιεχομένου. Σύμφωνα τη Διεθνής Αμνηστία αντιρρησία συνείδησης είναι κάθε στρατεύσιμο άτομο το οποίο για λόγους συνείδησης ή βαθιάς πεποίθησης αρνείται να πάρει μέρος άμεσα ή έμμεσα σε πολέμους ή ένοπλες συγκρούσεις και να στρατευτεί. Οι λόγοι συνείδησης ή βαθιάς πεποίθησης μπορεί να πηγάζουν από θρησκευτικά, ηθικά, ανθρωπιστικά, φιλοσοφικά, πολιτικά ή παρόμοια κίνητρα. Το δικαίωμα στην αντίρρηση συνείδησης ισχύει και για άτομα που έχουν ήδη στρατευτεί καθώς και για στρατιώτες που υπηρετούν σε επαγγελματικούς στρατούς και διαμορφώνουν αντίρρηση συνείδησης μετά την στράτευση τους.  Σήμερα ο Αλέξανδρος Παπαδόπουλος υπηρετεί εναλλακτική θητεία σε υπηρεσία του υπουργείου Οικονομικών στην Ξάνθη. Όμως και αυτή είναι μια επιλογή που δεν τον ικανοποιεί, αφού όπως είπε, «αν είχα ζήσει αυτή την εμπειρία μέσα από κάποιον άλλο, όχι ο ίδιος, δεν θα έμπαινα στην διαδικασία να το κάνω, θα προτιμούσα να κηρυχτώ ανυπότακτος, να κάνω ολική άρνηση στράτευσης. Αυτός που αποφασίζει να γίνει αντιρρησίας συνείδησης δεν έχει τα δικαιώματα του εργαζόμενου, αλλά έχει τις υποχρεώσεις, δηλαδή αποφεύγει την καταπίεση του στρατού, αλλά έχει να διαλέξει ανάμεσα σε ένα καταπιεστικού τύπου θεσμό. Γιατί εγώ μπορεί να μην έχω τόσες αρμοδιότητες στην υπηρεσία όσο ένας κρατικός υπάλληλος, αλλά δουλεύω κανονικά 8ώρο ή 6ώρο και αμείβομαι 225 ευρώ τα οποία δεν τα έχω πάρει ακόμη, θα τα πάρω σε 2 μήνες που σημαίνει στην ουσία εγώ αν με είχαν στείλει κάπου αλλού πέρα από την Ξάνθη, που περίμενα να με στείλουν αλλού, δεν θα πήγαινα».  Όσον αφορά στη διάρκεια της εναλλακτικής υπηρεσίας αυτή με την τελευταία υπουργική απόφαση ορίστηκε στους 15 μήνες.

Πηγή: xronos.gr

Αντίρρηση συνείδησης, ένα «άγνωστο» δικαίωμα

22-05-2012

Εκδήλωση από τη Διεθνή Αμνηστία, με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Αντιρρησιών Συνείδησης - Από τις διώξεις και τις φυλακίσεις στην τιμωρητική εναλλακτική υπηρεσία

Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Αντιρρησιών Συνείδησης, που είναι η 15η Μαΐου, η Διεθνής Αμνηστία οργάνωσε εκδηλώσεις σε πολλές πόλεις της Ελλάδος, με σκοπό την ενημέρωση και την ευαισθητοποίηση για το συγκεκριμένο δικαίωμα, της αντίρρησης συνείδησης, εν πολλοίς άγνωστο και ξένο προς την ελληνική πραγματικότητα. Στην Κομοτηνή η σχετική εκδήλωση έλαβε χώρα στην αίθουσα του Εργατοϋπαλληλικού Κέντρου την περασμένη Παρασκευή, με ομιλητές την Μιμίκα Κριτσανίδου, μέλος του Δικτύου Αντιρρησιών Συνείδησης του Ελληνικού Τμήματος της Διεθνούς Αμνηστίας, τον Θανάση Μακρή από τον Σύνδεσμο Αντιρρησιών Συνείδησης και τον Αλέξανδρο Παπαδόπουλο, ιδεολογικό αντιρρησία συνείδησης, που κατέθεσε τις απόψεις και τις εμπειρίες του.
Η Διεθνής Αμνηστία θεωρεί ως αντιρρησία συνείδησης κάθε άτομο το οποίο, για λόγους συνείδησης ή βαθιάς πεποίθησης, αρνείται να υπηρετήσει θητεία στις ένοπλες δυνάμεις ή να έχει οποιαδήποτε άμεση ή έμμεση συμμετοχή σε πολέμους ή ένοπλες συρράξεις. Ακόμα και σήμερα σε πολλές χώρες εκατοντάδες άνθρωποι εξακολουθούν να διώκονται και να φυλακίζονται επανειλημμένα για την άρνησή τους να υπηρετήσουν στρατιωτική θητεία. Στην Ελλάδα καθοριστικής σημασίας υπήρξε η ψήφιση νόμου το 1997, που εισήγαγε μια μορφή πολιτικής κοινωνικής υπηρεσίας ως εναλλακτική της στρατιωτικής. Παρά ταύτα η Διεθνής Αμνηστία κάνει λόγο για προβληματικό νομικό πλαίσιο και έχει επανειλημμένως καλέσει τις ελληνικές αρχές να εναρμονίσουν επιτέλους τη νομοθεσία περί αντίρρησης συνείδησης και την πρακτική με τα ευρωπαϊκά και διεθνή πρότυπα και συστάσεις, και να τερματίσουν αμέσως όλες τις διώξεις, τις ποινές φυλάκισης, τα πρόστιμα και τις διακρίσεις εις βάρος των αντιρρησιών συνείδησης. Η Διεθνής Αμνηστία θεωρεί επίσης ότι η εναλλακτική κοινωνική υπηρεσία είχε και συνεχίζει να έχει τιμωρητικό χαρακτήρα. Θεωρεί ότι ο θεσμός της εναλλακτικής υπηρεσίας πρέπει να είναι καθαρά πολιτικής φύσης, εκτός της αρμοδιότητας του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας, και να μην έχει χαρακτήρα τιμωρίας ή διάκρισης εις βάρος των αντιρρησιών συνείδησης.

Σωρεία παραλογισμών στο σύστημα εξέτασης των αντιρρησιών συνείδησης

Αυτό που ισχύει σήμερα στην Ελλάδα είναι ο ενδιαφερόμενος, που δηλώνει αντιρρησίας συνείδησης, να εξετάζεται από μια 5μελή επιτροπή, η οποία υπάγεται θεσμικά στο Υπουργείο Εθνικής Άμυνας και αποτελείται από 2 στρατιωτικούς, δυο πανεπιστημιακούς και ένα μέλος του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους. Μεταξύ άλλων απαιτείται να καταθέσει βεβαιώσεις ότι δεν είναι κείνος ή ότι δεν ανήκει σε κάποια σκοπευτική λέσχη, ενώ προβλέπεται να περάσει και από συνέντευξη. Αρκετούς παραλογισμούς διαπίστωσε σε αυτήν τη διαδικασία η κ. Κριτσανίδου, που αρχικά τόνισε την ανάγκη η συγκεκριμένη επιτροπή να αλλάξει φορέα. Αναρωτήθηκε επίσης πώς είναι δυνατόν τα μέλη της επιτροπής αυτής να κρίνουν τη συνείδηση κάποιου, ώστε να αποφανθούν αν είναι αντιρρησίας συνείδησης ή όχι, ενώ κατήγγειλε ότι κατά πρώτον δεν κρατούνται πρακτικά στη διάρκεια της προφορικής εξέτασης και ότι δεν παρέχεται η δυνατότητα άσκησης έφεσης κατά της απόφασης από τον ενδιαφερόμενο. Κατήγγειλε επίσης πολλές φορές οι αντιρρησίες συνείδησης έρχονται αντιμέτωποι με τη χλεύη και το σαρκασμό από πλευράς των μελών της επιτροπής. Σημειώνεται, βέβαια, ότι όλα τα παραπάνω συμβαίνουν στην περίπτωση, που καταφέρει κανείς να καταθέσει το σχετικό αίτημα να εξεταστεί από την επιτροπή. Κι αυτό διότι, όπως επισήμανε η κ. Κριτσανίδου, «δεν υπάρχει πληροφόρηση στα κέντρα στράτευσης ή στα ΚΕΠ, οι πληροφορίες που παίρνει κανείς είναι ελάχιστες ή με πολύ ψιλά γράμματα σε ένα φυλλάδιο, που κι αυτό δεν παρέχεται».

«Πρέπει η εναλλακτική εργασία να μην είναι τιμωρητική, αλλά στην Ελλάδα είναι»

Τι συμβαίνει όμως όταν ο ενδιαφερόμενος καταφέρει να εξεταστεί από την επιτροπή και να «εγκριθεί» ως αντιρρησίας συνείδησης; Αναλόγως το αίτημα, που κατέθεσε, μπορεί να οριστεί ολικός αντιρρησίας συνείδησης, ώστε να μην έχει οποιαδήποτε πρόσθετη υποχρέωση ή να επιλέξει να προσφέρει εναλλακτική κοινωνική υπηρεσία. Εναλλακτική υπηρεσία, η οποία όμως είναι τιμωρητική στη χώρα μας, σύμφωνα με τα όσα υποστήριξαν οι ομιλητές στην προχθεσινή εκδήλωση. Κατά πρώτον ο αντιρρησίας συνείδησης ορίζεται κατά κόρον να προσφέρει κοινωνική υπηρεσία σε περιοχές μακριά από τα μεγάλα αστικά κέντρα, όπως Αθήνα ή Θεσσαλονίκη, κι επιπλέον εκτός του τόπου κατοικίας ή καταγωγής του. Ο αντιρρησίας συνείδησης λαμβάνει γύρω στα 200 ευρώ το μήνα ως αμοιβή για τις υπηρεσίες του, ενώ συνήθης πρακτική είναι να τοποθετείται όπου το κράτος κρίνει απαραίτητο, ανεξαρτήτως του γνωστικού αντικειμένου του. «Η Διεθνής Αμνηστία θεωρεί ότι πρέπει η εναλλακτική εργασία να μην είναι τιμωρητική», υπογράμμισε η κ. Κριτσανίδου, «αλλά στην Ελλάδα είναι τιμωρητική».

Θανάσης Μακρής, Από την άρνηση στράτευσης στη φυλακή, την απεργία πείνας και τη δικαίωση

Ο κ. Θανάσης Μακρής είναι μέλος του Συνδέσμου Αντιρρησιών Συνείδησης, ένας μάλιστα εκ των πρώτων μελών του. Ο Σύνδεσμος άλλωστε δημιουργήθηκε το 1988, ως μετεξέλιξη των επιτροπών συμπαράστασης στον ίδιο και στο Μιχάλη Μαραγκάκη, των πρώτων Ελλήνων που, με τεράστιο προσωπικό κόστος, διακήρυξαν δημόσια την άρνησή τους να στρατευτούν για μη θρησκευτικούς συνειδησιακούς λόγους. Μεταξύ άλλων ο Σύνδεσμος διεκδικεί την αναγνώριση της αντίρρησης συνείδησης και της άρνησης στράτευσης ως δικαιωμάτων στην Ελλάδα, παρέχει πληροφορίες για την άρνηση στράτευσης στους ενδιαφερόμενους, διεκδικεί τη θεσμοθέτηση δίκαιης εναλλακτικής κοινωνικής υπηρεσίας και ζητάει την κατάργηση του θεσμού της υποχρεωτικής στρατιωτικής θητείας.

«Η ειρήνη και η ασφάλεια δεν υπηρετούνται από το στρατό, αλλ’ αντίθετα κινδυνεύουν από αυτόν και από τους εξοπλισμούς»

Την προσωπική του εμπειρία και τα βιώματα κατέθεσε στην προχθεσινή εκδήλωση ο κ. Μακρής, ανατρέχοντας 25 χρόνια πίσω, όταν αποφάσισε να ανοίξει το δρόμο για την αντίρρηση συνείδησης στη χώρα μας. «Έχοντας βαθιά πεποίθηση», εξήγησε, «ότι η ειρήνη και η ασφάλεια της περιοχής και η χώρα μου δεν υπηρετούνται από το στρατό, αλλ’ αντίθετα κινδυνεύουν από αυτόν και από τους εξοπλισμούς, όταν ήρθε η ώρα για να στρατευτώ κηρύχτηκα ανυπόταχτος». «Αν και η αλήθεια είναι ότι θα μπορούσα να είχα κρυφτεί», σημείωσε, «άλλα 4 χρόνια πίσω από την αναβολή στράτευσης, που είχα ως φοιτητής». Το 1987 ωστόσο ο ίδιος δήλωσε αρνητής στράτευσης και, ενώ μετά από λίγους μήνες είχε εκλεχτεί στο κεντρικό συμβούλιο της ΕΦΕΕ, τέσσερις ημέρες αργότερα συνελήφθη και οδηγήθηκε σε δίκη, όπου καταδικάστηκε σε 5 χρόνια φυλάκιση. Κατά της διάρκεια της δίκης ο ίδιος επιχείρησε να εξηγήσει τους λόγους της άρνησής του να στρατευτεί. Μεταξύ άλλων υποστήριξε πως «ο αγώνας των εξοπλισμών θα οδηγήσει αυτή τη χώρα στο να γονατίσει» κι ότι «η υπερχρέωση αυτή θα φτάσει σε τέτοιο σημείο, που θα κινδυνεύσει η χώρα από αυτό και μόνο το λόγο». Πέραν αυτών των επιχειρημάτων, ο κ. Μακρής είχε προβάλει τότε την προσωπική του πεποίθηση ότι «ο στρατός νομιμοποιεί την ύπαρξή του, δημιουργώντας τους λόγους για να υπάρχει, δηλαδή την ένταση».

Παρότι καταδικάστηκε μετά από τη συγκεκριμένη δίκη, η αντίφαση, όπως σημείωσε, ήταν ότι μέσα στην ελληνική βουλή οι ίδιοι οι στρατιωτικοί, που τον καταδίκασαν, εκφράστηκαν με ιδιαίτερα τιμητικά λόγια προς το πρόσωπό του και προς τον αγώνα του, λέγοντας ότι «πολίτες σαν τον Μακρή πρέπει να φυλακιστούν, γιατί δεν είναι ώριμη αυτή η κοινωνία». Ακολούθησε απεργία πείνας του φυλακισμένου πλέον Θανάση Μακρή –μαζί με έναν έτερο συγκροτούμενό του, τον Μιχάλη Μαραγκάκη– μια απεργία πείνας που διήρκησε 56 ημέρες και οδήγησε την τότε κυβέρνηση να περάσει ένα νομοσχέδιο με το οποίο μειωνόταν η ποινή στους 18 μήνες.

«Η κοινωνική θητεία είναι πιο δύσκολη από τη στρατιωτική θητεία και γι’ αυτό δεν την επιλέγουν όσοι θέλουν να λουφάρουν»

Σχολιάζοντας την μετέπειτα αναγνώριση του δικαιώματος της αντίρρησης συνείδησης, ο κ. Μακρής διαπίστωσε πως δεν ευσταθούν τελικά όλα αυτά που λέγανε ότι η αναγνώριση αυτού του δικαιώματος θα κατάστρεφε την άμυνα της χώρα μας. «Η κοινωνική θητεία είναι πιο δύσκολη από τη στρατιωτική θητεία», επισήμανε, «και γι’ αυτό δεν την επιλέγουν όσοι θέλουν να λουφάρουν, την επιλέγουν όσοι πραγματικά πιστεύουν και έχουν λόγους συνείδησης». «Εγώ θα ήθελα φυσικά όλοι να κάνουν κοινωνική θητεία, είτε το πιστεύουν είτε όχι», υπογράμμισε κλείνοντας, «γιατί θεωρώ ότι με αυτόν τον τρόπο μπορεί να υπηρετηθεί καλυτέρα αυτή η χώρα».

Αλέξανδρος Παπαδόπουλος «Κάποιοι αντιρρησίες συνείδησης είναι πιο πατριώτες από αυτούς που πηγαίνουν στο στρατό και θεωρούν τους εαυτούς τους πατριώτες»


Πώς αντιμετωπίζει η κοινωνία όμως έναν αντιρρησία συνείδησης; Είναι λιγότερο πατριώτης σε σύγκριση με τους υπόλοιπους όποιος δηλώνει αντιρρησίας συνείδησης. «Συνήθως αυτοί που το έχουν αποφασίσει, δεν τους απασχολεί τι πιστεύει ο περίγυρός τους», υπογράμμισε ο Αλέξανδρος Παπαδόπουλος, απαντώντας αφοπλιστικά «εγώ δεν είμαι καθόλου πατριώτης». «Γιατί εξαρτάται κανείς πώς τον μετράει τον πατριωτισμό και ποια έννοια δίνει στην πατρίδα», εξήγησε. «Για άλλον πατρίδα του είναι ένα βουνό, για άλλον πατρίδα είναι ένας φίλος, για άλλον η θάλασσα, για άλλον ένα εργοστάσιο, για άλλον τα αυτοκίνητα και τα διαμερίσματά του. Αλλά μπορεί κάποιοι αντιρρησίες συνείδησης να είναι πιο πατριώτες από αυτούς που πηγαίνουν στο στρατό και θεωρούν τους εαυτούς τους πατριώτες». «Συνήθως τα μεγαλύτερα εγκλήματα έχουν γίνει στο όνομα μιας πατρίδας ή μιας θρησκείας», κατέληξε.

Συντάκτης:Θωμάς Σταμούλης
e-mail: paratiritis.stamoulis@gmail.com

Πηγή: Παρατηρητής της Θράκης

Διεθνής Αμνηστία: Τερματίστε επιτέλους τις διώξεις των αντιρρησιών συνείδησης

Ημερομηνία δημοσίευσης: 22/09/2011
 

Tην έντονη ανησυχία της για τις συνεχιζόμενες παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των αντιρρησιών συνείδησης στην Ελλάδα εκφράζει η Διεθνής Αμνηστία με αφορμή τη σημερινή δίκη του αντιρρησία συνείδησης Ευάγγελου Μιχαλόπουλου.
Ο Ευάγγελος Μιχαλόπουλος, ολικός αρνητής στράτευσης, δικάζεται σήμερα με την κατηγορία της ανυποταξίας από το Αναθεωρητικό Στρατοδικείο Αθηνών. Αρνήθηκε να υπηρετήσει την τιμωρητική εναλλακτική υπηρεσία το 2007, για ιδεολογικούς λόγους συνείδησης, και καταδικάστηκε για ανυποταξία σε 8μηνη ποινή φυλάκισης με αναστολή από το Στρατοδικείο Αθηνών, στις 19 Φεβρουαρίου 2010.
Η δίωξη κατά του Μιχαλόπουλου, τονίζει η διεθνής οργάνωση, παραβιάζει το δικαίωμά του στην αντίρρηση συνείδησης, καθόσον η εναλλακτική υπηρεσία την οποία καλείται να υπηρετήσει αποτελεί δυσμενή διάκριση. Η εναλλακτική υπηρεσία, όπως ισχύει σήμερα στην Ελλάδα, είναι τιμωρητικής φύσης και διάρκειας, υπόκειται στη δικαιοδοσία του υπουργείου Εθνικής Άμυνας και διαρκεί 15 μήνες, ενώ η στρατιωτική θητεία διαρκεί 9 μήνες για τη μεγάλη πλειονότητα των στρατευσίμων. Ο Ευάγγελος Μιχαλόπουλος κλήθηκε να υπηρετήσει τη στρατιωτική του θητεία στις 8 Μαΐου 2007. Αρνήθηκε δημόσια να υπηρετήσει, δηλώνοντας ότι «Αρνούμαι να συμμετέχω στον ωμότερο εξουσιαστικό μηχανισμό. Ο στρατός συμβολίζει όλα αυτά που δεν είμαι πολεμώντας αυτά που είμαι... Αρνούμαι να κυνηγάω μετανάστριες και μετανάστες που το μόνο τους 'έγκλημα' είναι ότι ψάχνουν ένα καλύτερο αύριο... Και όσο για την τιμωρητική σας 'εναλλακτική θητεία', όταν γίνει ανθρώπινη το συζητάμε. Προσφέρω καθημερινά στο κοινωνικό σύνολο, γιατί το θέλω και όχι γιατί με αναγκάζετε...».
Η Διεθνής Αμνηστία καλεί τις ελληνικές αρχές να εναρμονίσουν επιτέλους τη σχετική νομοθεσία και πρακτική με τα ευρωπαϊκά και διεθνή πρότυπα και συστάσεις και να τερματίσουν αμέσως όλες τις διώξεις, τις ποινές φυλάκισης και τα πρόστιμα εναντίον των αντιρρησιών συνείδησης.

Πηγή: Η Αυγή

Συνεχίζονται οι διώξεις αντιρρησιών συνείδησης στα στρατοδικεία

Ενώπιον της δικαιοσύνης θα βρεθεί σήμερα ο αντιρρησίας συνείδησης Ευάγγελος Μιχαλόπουλος, που κατηγορείται για ανυποταξία από το Αναθεωρητικό Στρατοδικείο Αθηνών. Η περίπτωση του δεν είναι η μόνη στην Ελλάδα, η οποία παραμένει η μοναδική χώρα που δεν συμμορφώνεται με το Διεθνες Σύμφωνο για τα Ατομικά και Πολιτικά Δικαιώματα, παραβιάζει το δικαίωμα στην αντίρρηση συνείδησης και συνεχίζει να τιμωρεί τους αντιρρησίες συνείδησης με διώξεις, ποινές φυλάκισης και πρόστιμα, τονίζει η Διεθνής Αμνηστία, εκφράζοντας για μια ακόμη φορά την ανησυχία της.

Ο Ευάγγελος Μιχαλόπουλος αρνήθηκε να υπηρετήσει την τιμωρητική εναλλακτική υπηρεσία το 2007, για ιδεολογικούς λόγους συνείδησης, και καταδικάστηκε για ανυποταξία σε 8μηνη ποινή φυλάκισης με αναστολή από το Στρατοδικείο Αθηνών, στις 19 Φεβρουαρίου 2010.

Η δίωξη κατά του Μιχαλόπουλου, τονίζει η Διεθνής Αμνηστεία, παραβιάζει το δικαίωμά του στην αντίρρηση συνείδησης καθόσον η εναλλακτική υπηρεσία την οποία καλείται να υπηρετήσει αποτελεί δυσμενή διάκριση. Η εναλλακτική υπηρεσία, όπως ισχύει σήμερα στην Ελλάδα, είναι τιμωρητικής φύσης και διάρκειας, υπόκειται στη δικαιοδοσία του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας και διαρκεί 15 μήνες, ενώ η στρατιωτική θητεία διαρκεί 9 μήνες για τη μεγάλη πλειονότητα των στρατευσίμων.

Ο Ευάγγελος Μιχαλόπουλος κλήθηκε να υπηρετήσει την στρατιωτική του θητεία στις 8 Μαΐου 2007. Αρνήθηκε δημόσια να υπηρετήσει, δηλώνοντας ότι «Αρνούμαι να συμμετέχω στον ωμότερο εξουσιαστικό μηχανισμό. Ο στρατός συμβολίζει όλα αυτά που δεν είμαι πολεμώντας αυτά που είμαι… Αρνούμαι να κυνηγάω μετανάστριες και μετανάστες που το μόνο τους "έγκλημα" είναι ότι ψάχνουν ένα καλύτερο αύριο… Και όσο για την τιμωρητική σας "εναλλακτική θητεία", όταν γίνει ανθρώπινη το συζητάμε. Προσφέρω καθημερινά στο κοινωνικό σύνολο, γιατί το θέλω και όχι γιατί με αναγκάζετε…».

Ο Ευάγγελος Μιχαλόπουλος δεν είναι ο μόνος αντιρρησίας συνείδησης του οποίου το δικαίωμα στην αντίρρηση συνείδησης παραβιάζεται στην Ελλάδα:

· Στις 22/03/2011 ο ιδεολογικός αντιρρησίας συνείδησης, Μπάμπης Ακριβόπουλος, καταδικάστηκε για ανυποταξία σε 8μηνη ποινή φυλάκισης, με διετή αναστολή, από το Ναυτοδικείο Πειραιά. Ο Μπάμπης Ακριβόπουλος αρνήθηκε, για λόγους συνείδησης, να υπηρετήσει την τιμωρητική εναλλακτική υπηρεσία.

· Στις 23/02/2011 αναβλήθηκε η εκδίκαση της υπόθεσης του ιδεολογικού αντιρρησία συνείδησης Αβραάμ Πουλιάση για την κατηγορία της ανυποταξίας από το Στρατοδικείο Αθηνών. Ο Αβραάμ Πουλιάσης, ο οποίος δεν είναι πλέον υπόχρεος στράτευσης, καθότι 48 ετών σήμερα, κλήθηκε για στρατιωτική θητεία πριν το 1998, όταν δεν υπήρχε ακόμα εναλλακτική υπηρεσία, και αρνήθηκε να στρατευθεί.

· Στις 16/02/2011 εκδικάστηκε από το δικαστικό συμβούλιο του Αναθεωρητικού Στρατοδικείου Αθηνών η έφεση του θρησκευτικού αντιρρησία συνείδησης, Νικολάου Ξιάρχου, κατά του παραπεμπτικού βουλεύματος του δικαστικού συμβουλίου του Ναυτοδικείου Πειραιά για δεύτερη λιποταξία, και τον Μάρτιο του 2011 εκδόθηκε απορριπτικό βούλευμα και επιβλήθηκε εγγυοδοσία ύψους 3.000 ευρώ. Ο Νικόλαος Ξιάρχος ήταν επαγγελματίας στρατιωτικός και έγινε αντιρρησίας συνείδησης αφού βαφτίστηκε Χριστιανός Μάρτυρας του Ιεχωβά. Για την πρώτη λιποταξία καταδικάστηκε από το Αναθεωρητικό Στρατοδικείο Αθηνών, τον Σεπτέμβριο του 2008, σε ποινή φυλάκισης 3 ετών με πενταετή αναστολή.

· Στις 06/09/2010 απορρίφθηκε η αίτηση για εναλλακτική υπηρεσία που είχε καταθέσει στις 03/05/2010 ο θρησκευτικός αντιρρησίας συνείδησης Παύλος Σέμπρος, Χριστιανός Μάρτυρας του Ιεχωβά, με την αιτιολογία ότι δεν προσήλθε εμπρόθεσμα για τις ιατρικές εξετάσεις. Στις 10/12/2010 ο Παύλος Σέμπρος κατέθεσε στο Συμβούλιο της Επικρατείας αίτηση ακύρωσης της απορριπτικής απόφασης.

· Στις 06/09/2010 απορρίφθηκε η αίτηση για εναλλακτική υπηρεσία που είχε καταθέσει ο θρησκευτικός αντιρρησίας συνείδησης Δημήτριος Σκαμαγκούλης, αβάπτιστος ευαγγελιζόμενος Χριστιανός Μάρτυρας του Ιεχωβά, ο οποίος πέρασε από συνέντευξη στην ειδική επιτροπή του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας στις 31/05/2010. Στις 10/12/2010 ο Δημήτριος Σκαμαγκούλης κατέθεσε αίτηση ακύρωσης της απορριπτικής απόφασης στο Συμβούλιο της Επικρατείας.

Σε σχετική ανακοίνωσή της η Διεθνής Αμνηστεία υπογραμμίζει ότι η Ελλάδα, παρά τις βελτιώσεις του Νόμου 3883/2010 και την απόφαση του υπουργού Εθνικής Άμυνας για μείωση της διάρκειας της εναλλακτικής υπηρεσίας στους 15 μήνες, εξακολουθεί να μην συμμορφώνεται με τις διεθνείς υποχρεώσεις της. Η Ελλάδα συνεχίζει να διατηρεί το θεσμό υπό στρατιωτική αρχή, να δικάζει τους αντιρρησίες συνείδησης σε στρατοδικεία και μάλιστα επανειλημμένα για την ίδια πράξη, να έχει εναλλακτική υπηρεσία τιμωρητικού χαρακτήρα για τη συντριπτική πλειονότητα των στρατεύσιμων, να μην αναγνωρίζει το δικαίωμα στην αντίρρηση συνείδησης στους επαγγελματίες στρατιωτικoύς, και να μην παρέχει επαρκή και έγκαιρη πληροφόρηση για το δικαίωμα στην αντίρρηση συνείδησης και τον τρόπο απόκτησης της ιδιότητας του αντιρρησία συνείδησης.

Με τις επανειλημμένες διώξεις των αντιρρησιών συνείδησης, η Ελλάδα παραβιάζει, εκτός των άλλων, και το Άρθρο 14.7 του Διεθνούς Συμφώνου για τα Ατομικά και Πολιτικά Δικαιώματα, το οποίο ορίζει ότι «κανένας δεν πρέπει να δικάζεται ή να τιμωρείται ξανά για αδίκημα για το οποίο έχει τελεσίδικα καταδικαστεί ή αθωωθεί σύμφωνα με το δίκαιο και τον κώδικα ποινικής δικονομίας κάθε χώρας».

Όσον αφορά τη φυλάκιση των αντιρρησιών συνείδησης, η Ομάδα Εργασίας του Ο.Η.Ε. για την Αυθαίρετη Κράτηση έχει κρίνει ότι συνιστά μια μορφή αυθαίρετης κράτησης (Γνώμη 16/2008 για Τουρκία, Γνώμη 8/2008 για Κολομβία, Γνώμη 24/2003 για Ισραήλ και Γνώμη 36/1999 για Τουρκία).

Πηγή: TVXS

Στρατοδικεία για τους αντιρρησίες συνείδησης Διώξεις καταγγέλλει η Διεθνής Αμνηστία

21/09/2011 - 16:08

• Τάκης Σκριβάνος

«Αρνούμαι να συμμετέχω στον ωμότερο εξουσιαστικό μηχανισμό. Ο στρατός συμβολίζει όλα αυτά που δεν είμαι, πολεμώντας αυτά που είμαι». Έτος 2007 και ο αντιρρησίας συνείδησης Ευάγγελος Μιχαλόπουλος, με αυτή τη δήλωσή του, αρνείται να υπηρετήσει «εναλλακτική θητεία».
«Αρνούμαι», πρόσθετε τότε ο Μιχαλόπουλος, «να κυνηγάω μετανάστριες και μετανάστες που το μόνο τους "έγκλημα" είναι ότι ψάχνουν ένα καλύτερο αύριο… Και όσο για την τιμωρητική σας "εναλλακτική θητεία", όταν γίνει ανθρώπινη το συζητάμε». Τελικά, καταδικάστηκε για ανυποταξία σε 8μηνη ποινή φυλάκισης με αναστολή από το Στρατοδικείο Αθηνών, στις 19 Φεβρουαρίου 2010, και στις 22/9 περνά ξανά από Στρατοδικείο.
Για την υποστήριξή του, ο Σύνδεσμος Αντιρρησιών Συνείδησης καλεί σε συγκέντρωση αλληλεγγύης στις 22/9 στις 9 το πρωί, έξω από το Στρατοδικείο στο Ρουφ (Πέτρου Ράλλη, και σε εκδήλωση οικονομικής ενίσχυσης στις 26/9, το απόγευμα, στο καφενείο – κολεκτίβα εργασίας «Παγκάκι» (Γ. Ολυμπίου 17-19, Κουκάκι). Περισσότερες πληροφορίες στο www.antirrisies.gr.

Η Διεθνής Αμνηστία καταγγέλλει
Με αφορμή την υπόθεση Μιχαλόπουλου, το ελληνικό τμήμα της Διεθνούς Αμνηστίας καταγγέλλει τις συνεχιζόμενες παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των αντιρρησιών συνείδησης από την ελληνική κυβέρνηση. Τονίζει, δε, πως η «εναλλακτική υπηρεσία» των 15 μηνών έναντι των 9 μηνών της κανονικής διάρκειας θητείας, αποτελεί μία «δυσμενή διάκριση», μία τιμωρητικής φύσης συμπεριφορά του κράτους απέναντι στους αντιρρησίες. Και παραθέτει κάποια ακόμα «περιστατικά», που δείχνουν ότι η υπόθεση Μιχαλόπουλου δεν είναι τυχαία ούτε η μοναδική:
- Στις 22/03/2011 ο ιδεολογικός αντιρρησίας συνείδησης, Μπάμπης Ακριβόπουλος, καταδικάστηκε για ανυποταξία σε 8μηνη ποινή φυλάκισης, με διετή αναστολή, από το Ναυτοδικείο Πειραιά. Ο Μπάμπης Ακριβόπουλος αρνήθηκε, για λόγους συνείδησης, να υπηρετήσει την τιμωρητική εναλλακτική υπηρεσία.
- Στις 23/02/2011 αναβλήθηκε η εκδίκαση της υπόθεσης του ιδεολογικού αντιρρησία συνείδησης Αβραάμ Πουλιάση για την κατηγορία της ανυποταξίας από το Στρατοδικείο Αθηνών. Ο Αβραάμ Πουλιάσης, ο οποίος δεν είναι πλέον υπόχρεος στράτευσης, καθότι 48 ετών σήμερα, κλήθηκε για στρατιωτική θητεία πριν το 1998, όταν δεν υπήρχε ακόμα εναλλακτική υπηρεσία, και αρνήθηκε να στρατευθεί.
- Στις 16/02/2011 εκδικάστηκε από το δικαστικό συμβούλιο του Αναθεωρητικού Στρατοδικείου Αθηνών η έφεση του θρησκευτικού αντιρρησία συνείδησης, Νικολάου Ξιάρχου, κατά του παραπεμπτικού βουλεύματος του δικαστικού συμβουλίου του Ναυτοδικείου Πειραιά για δεύτερη λιποταξία, και τον Μάρτιο του 2011 εκδόθηκε απορριπτικό βούλευμα και επιβλήθηκε εγγυοδοσία ύψους 3.000 ευρώ. Ο Νικόλαος Ξιάρχος ήταν επαγγελματίας στρατιωτικός και έγινε αντιρρησίας συνείδησης αφού βαφτίστηκε Χριστιανός Μάρτυρας του Ιεχωβά. Για την πρώτη λιποταξία καταδικάστηκε από το Αναθεωρητικό Στρατοδικείο Αθηνών, τον Σεπτέμβριο του 2008, σε ποινή φυλάκισης 3 ετών με πενταετή αναστολή.
- Στις 06/09/2010 απορρίφθηκε η αίτηση για εναλλακτική υπηρεσία που είχε καταθέσει στις 03/05/2010 ο θρησκευτικός αντιρρησίας συνείδησης Παύλος Σέμπρος, Χριστιανός Μάρτυρας του Ιεχωβά, με την αιτιολογία ότι δεν προσήλθε εμπρόθεσμα για τις ιατρικές εξετάσεις. Στις 10/12/2010 ο Παύλος Σέμπρος κατέθεσε στο Συμβούλιο της Επικρατείας αίτηση ακύρωσης της απορριπτικής απόφασης.
-Στις 06/09/2010 απορρίφθηκε η αίτηση για εναλλακτική υπηρεσία που είχε καταθέσει ο θρησκευτικός αντιρρησίας συνείδησης Δημήτριος Σκαμαγκούλης, αβάπτιστος ευαγγελιζόμενος Χριστιανός Μάρτυρας του Ιεχωβά, ο οποίος πέρασε από συνέντευξη στην ειδική επιτροπή του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας στις 31/05/2010. Στις 10/12/2010 ο Δημήτριος Σκαμαγκούλης κατέθεσε αίτηση ακύρωσης της απορριπτικής απόφασης στο Συμβούλιο της Επικρατείας.

Περισσότερα στο www.amnesty.org.gr

Πηγή: Athens Voice 

Α. Τσουνη: Να σταματήσουν οι διώξεις των Αντιρρησιών συνείδησης

09:59 - Σάβ 04/06/2011, tvxsteam

 

Εκδήλωση-συζήτηση για την αντίρρηση συνείδησης, με τίτλο «Αντίρρηση συνείδησης στην Ελλάδα: προβλήματα και προοπτικές» πραγματοποιήθηκε στο νέο κτίριο της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Το tvxs.gr, ήρθε σε επικοινωνία με την Αλεξία Τσούνη, μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του ελληνικού τμήματος της Διεθνούς Αμνηστίας και ομιλήτρια της χθεσινής εκδήλωσης, η οποία αναφέρθηκε στα ζητήματα που συζητήθηκαν και που εκκρεμούν, όσον αφορά την αντιμετώπιση των αντιρρησιών συνείδησης από την πλευρά του κράτους.

Κατά την διάρκεια της συζήτησης –στην οποία έδωσαν το παρόν περίπου 30 άτομα- μαζεύτηκαν υπογραφές για δύο αντιρρησίες συνείδησης που βρίσκονται αυτή τη στιγμή στη φυλακή. Πρόκειται για τον Τούρκο Inan S., τον οποίο έχει υιοθετήσει η Διεθνής Αμνηστία, και για τον Αιγύπτιο Maikel Nabil Sanad, ο οποίος φυλακίστηκε επειδή έγραψε στο προσωπικό του blog, στο διαδίκτυο, κριτική κατά του στρατού.
«Επειδή ο κόσμος δεν γνωρίζει, όταν μιλάμε για εναλλακτική θητεία, αναφερόμαστε στην αντίστοιχη στρατιωτική θητεία που καλούνται να κάνουν όσοι έχουν ιδεολογικό ή θρησκευτικό –κυρίως οι μάρτυρες του Ιαχωβά που απαγορεύεται να πιάσουν όπλο- πρόβλημα. Αυτοί λοιπόν, οι λεγόμενοι ως αντιρρησίες συνείδησης, ζητούν από το κράτος να υπηρετήσουν κοινωνική-εναλλακτική θητεία εκτός στρατού. Καλούνται, δηλαδή, να υπηρετήσουν σε κάποιο νοσοκομείο, κάποιο κέντρο αναπήρων και γενικά σε οποιονδήποτε κοινωνικό φορέα τους στείλει το κράτος».
Η κ. Τσούνη, μιλώντας στο tvxs.gr τόνισε πως υπάρχουν πολλά θέματα που εκκρεμούν και έχουν να κάνουν με τα δικαιώματα των αντιρρησιών συνείδησης. Τα θέματα αυτά αποτέλεσαν το επίκεντρο της χθεσινής εκδήλωσης. «Ένα σημαντικό πρόβλημα που αντιμετωπίζουν οι συγκεκριμένοι άνθρωποι είναι, αρχικά, η διάρκεια της εναλλακτικής θητείας. Αντί για εννέα μήνες που είναι η κανονική διάρκεια του στρατού, αυτά τα άτομα καλούνται να κάνουν 15μηνη θητεία ως τιμωρία. Αυτό είναι το πρόβλημα. Μιλάμε για μία διάκριση που στοχεύει στο να αποτρέψει όσους επιθυμούν, να δηλώσουν αντιρρησίες συνείδησης». Όπως επισήμανε η κ. Τσούνη, στο παρελθόν η διάρκεια ήταν πολύ μεγαλύτερη. Ήταν 18 μήνες περισσότεροι από το κανονικό. «Παλαιότερα η εναλλακτική θητεία ήταν πολύ πιο τιμωρητική. Όταν για παράδειγμα η κανονική θητεία ήταν 12μηνη, οι αντιρρησίες ήταν υποχρεωμένοι να υπηρετήσουν 30 μήνες», αναφέρει χαρακτηριστικά. «Αυτό που ζητάμε είναι να υπάρχουν αντικειμενικά κριτήρια. Δεν είναι δυνατόν να είναι τιμωρητική και άρα αποτρεπτική η εναλλακτική θητεία. Αποτελεί διάκριση εις βάρος των αντιρρησιών».
Ένα άλλο εξίσου μεγάλο πρόβλημα που προβάλλει, όχι μόνο η Διεθνείς Αμνηστία, αλλά και το Συμβούλιο της Ευρώπης, ο ΟΗΕ και πολλοί άλλοι διεθνείς οργανισμοί, όπως σημειώνει η κ. Τσούνη, είναι το γεγονός ότι όλος ο θεσμός της εναλλακτικής υπηρεσίας πρέπει να φύγει από την αρμοδιότητα του υπουργείου Άμυνας. «Αυτή τη στιγμή η διαχείριση του θεσμού και η επιτροπή που εξετάζει τις αιτήσεις, είναι υπό την επίβλεψη του υπουργείου Άμυνας, γεγονός απαράδεκτο καθώς κάτι τέτοιο δεν είναι αντικειμενικό, ανεξάρτητο και αμερόληπτο. Κάτι τέτοιο συνεπάγεται ότι οι αντιρρησίες δεν θα δικάζονται από το στρατοδικείο. Εμείς έχουμε προτείνει να περάσει στην αρμοδιότητα κάποιου άλλου υπουργείου, οποιοδήποτε και αν είναι αυτό».
Το τρίτο ζήτημα που συζητήθηκε, επίσης, κατά τη διάρκεια της εν λόγω εκδήλωσης, ήταν το γεγονός ότι στερούνται του δικαιώματος της αντιρρησίας συνείδησης, οι επαγγελματίες του στρατού. «Αν κάποιος επαγγελματίας στρατιώτης, όπως ήταν ο Γιώργος Μοναστηρίωτης -που είχε αρνηθεί να πάει στο Ιράκ- δεν επιθυμεί να συμμετάσχει για ιδεολογικούς λόγους σε μία αποστολή, δεν έχει το δικαίωμα της αντιρρησίας συνείδησης. Εμείς αυτό το θεωρούμε απαράδεκτο και επιθυμούμε να έχουν αυτή την επιλογή και οι επαγγελματίες».
Δύο άλλοι παράγοντες, που είναι εις βάρος της εναλλακτικής θητείας, αποτελούν η ελλιπής πληροφόρηση του κόσμου αλλά και η ελάχιστη οικονομική βοήθεια από το κράτος. Όπως τονίζει η κ. Τσούνη, «υπάρχει παντελής πληροφόρηση για την ύπαρξη της εναλλακτικής θητείας. Αυτό είναι απαράδεκτο. Όταν έρχεται το χαρτί κατάταξης, δεν αναγράφεται ότι αν είσαι αντιρρησίας συνείδησης έχεις εναλλακτική επιλογή. Ούτε τα στρατολογικά γραφεία μπαίνουν στη διαδικασία να πληροφορήσουν τον κόσμο. Κανένας λοιπόν δεν είναι ενήμερος. Ακόμα, πολύ μικρή είναι και οικονομική βοήθεια προς τα άτομα αυτά. Το υπουργείο δίνει 250 ευρώ, νομίζω, για να ζήσουν εκεί που θα τους στείλουν. Πρέπει δηλαδή με αυτά τα χρήματα, να νοικιάσουν σπίτι και να καλύψουν όλες τις βιολογικές τους ανάγκες. Καταλαβαίνετε ότι δεν μπορεί να ζήσει κανείς με αυτά τα χρήματα, αξιοπρεπώς».
Τέλος, όπως επισημαίνει η κ. Τσούνη, είναι καιρός να σταματήσουν οι διώξεις των αντιρρησιών συνείδησης. «Μέσα στο 2011, είχαμε στην Ελλάδα 4 περιπτώσεις αντιρρησιών που ακόμα και σήμερα καλούνται στα στρατοδικεία. Εμείς τους υπερασπιζόμαστε όλους. Ακόμα και τους ολικούς αρνητές – που υποστηρίζουν ότι πρόκειται για μία τιμωρητική θητεία. Αυτό το κάνουμε γιατί θεωρούμε ότι η εναλλακτική θητεία είναι όντως προβληματική ειδικά στη χώρα μας και άρα δικαιολογημένα ορισμένοι άνθρωποι έχουν αυτή τη στάση».
Να σημειωθεί ότι αυτή τη στιγμή σε από τις 27 χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, μόνο 6 διατηρούν την υποχρεωτική στρατιωτική θητεία. Όλες οι υπόλοιπες έχουν επαγγελματικό στρατό.

Πηγή: TVXS 

Διεθ. Αμνηστία: Όχι στις διώξεις αντιρρησιών συνείδησης

09:58 - Κυρ 15/05/2011, tvxsteam

 

Την απογοήτευσή της για τις συνεχιζόμενες δίκες αντιρρησιών συνείδησης και το προβληματικό νομικό πλαίσιο για την αντίρρηση συνείδησης στην Ελλάδα εκφράζει η Διεθνής Αμνηστία με την ευκαιρία της σημερινής (15 /05/2011) Παγκόσμιας Ημέρας Αντιρρησιών Συνείδησης.

Σε αυτό το πλαίσιο ζητά από την κυβέρνηση την εναρμόνιση του ισχύοντος τιμωρητικού και μεροληπτικού νομικού πλαισίου με τα ευρωπαϊκά και διεθνή πρότυπα. Είναι χαρακτηριστικό πως ήδη από την αρχή του 2011, τέσσερις αντιρρησίες συνείδησης, αν και πολίτες, κλήθηκαν σε στρατοδικεία.
Πρόκειται για περιπτώσεις κατά τις οποίες ιδεολογικοί αντιρρησίες συνείδησης καταδικάστηκαν για ανυποταξία σε 8μηνες ποινές φυλάκισης με αναστολή από το Στρατοδικείο Αθηνών, καθώς αρνήθηκαν να υπηρετήσουν τιμωρητική εναλλακτική υπηρεσία. Υπάρχει μάλιστα περίπτωση κατά την οποία ο κατηγορούμενος δεν είναι πλέον υπόχρεος στράτευσης, καθότι 48 ετών σήμερα, κλήθηκε για στρατιωτική θητεία πριν το 1998, όταν δεν υπήρχε ακόμα εναλλακτική υπηρεσία, και αρνήθηκε να στρατευθεί. Άλλη υπόθεση αφορά θρησκευτικό αντιρρησία συνείδησης (χριστιανός μάρτυρας του Ιεχωβά), ο οποίος στην πρώτη του λιποταξία καταδικάστηκε σε ποινή φυλάκισης 3 ετών με πενταετή αναστολή.
«Η Ελλάδα, παρά τις βελτιώσεις του Νόμου 3883/2010 και την απόφαση του Υπουργού Εθνικής Άμυνας για μείωση της διάρκειας της εναλλακτικής υπηρεσίας στους 15 μήνες, εξακολουθεί να αποτυγχάνει να συμμορφωθεί με τις διεθνείς υποχρεώσεις της. Η Ελλάδα συνεχίζει να διατηρεί το θεσμό υπό στρατιωτική αρχή, να δικάζει τους αντιρρησίες συνείδησης σε στρατοδικεία και μάλιστα επανειλημμένα για την ίδια πράξη, να έχει εναλλακτική υπηρεσία τιμωρητικού χαρακτήρα για τη συντριπτική πλειονότητα των στρατεύσιμων, να μην αναγνωρίζει το δικαίωμα στην αντίρρηση συνείδησης στους επαγγελματίες στρατιωτικoύς, και να μην παρέχει επαρκή και έγκαιρη πληροφόρηση για το δικαίωμα στην αντίρρηση συνείδησης και τον τρόπο απόκτησης της ιδιότητας του αντιρρησία συνείδησης», αναφέρει ανάμεσα σε άλλη η Διεθνής Αμνηστία.
Παράλληλα, υπενθυμίζει: «Το δικαίωμα στην αντίρρηση συνείδησης αποτελεί βασικό στοιχείο του δικαιώματος στην ελευθερία σκέψης, συνείδησης και θρησκείας. Αυτό διασφαλίζεται στο Σύνταγμα της Ελλάδας (Άρθρα 13 και 14), καθώς και στην Οικουμενική Διακήρυξη για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου (Άρθρο 18), στο Διεθνές Σύμφωνο για τα Ατομικά και Πολιτικά Δικαιώματα (Άρθρο 18), στην Ευρωπαϊκή Σύμβαση για την Προάσπιση των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και των Θεμελιωδών Ελευθεριών (Άρθρο 9) και στην Αμερικανική Σύμβαση για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα (Άρθρα 12 και 13). Έχει επίσης αναγνωριστεί σε Ψηφίσματα και Συστάσεις που έχουν υιοθετηθεί από τα Ηνωμένα Έθνη, το Συμβούλιο της Ευρώπης, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και τον Οργανισμό για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη. Το δικαίωμα στην αντίρρηση συνείδησης αναγνωρίζεται ρητά στο Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης (Άρθρο 10.2) και στην Ιβηροαμερικανική Σύμβαση για τα Δικαιώματα των Νέων (Άρθρο 12).
Αντίστοιχα, η Διεθνής Αμνηστία απευθύνει συστάσεις για την αντίρρηση συνείδησης σε άλλες χώρες, όπως η Τουρκία, η Αρμενία, το Ισραήλ, οι ΗΠΑ, ο Καναδάς, η Λευκορωσία, το Τουρκμενιστάν και η Νότια Κορέα.

Πηγή: TVXS

Διώξεων αντιρρησιών συνείδησης... συνέχεια!

09:09 - Τετ 09/02/2011, tvxsteam

 

Συνεχίζονται οι διώξεις σε βάρος των αντιρρησιών συνείδησης στην Ελλάδα, με 3 από αυτούς να καλούνται το Φεβρουάριο ενώπιον της Δικαιοσύνης. Απογοητευμένη δηλώνει η Διεθνής Αμνηστία για την ανεπάρκεια του νομικού πλαισίου για την αντίρρηση συνείδησης στην Ελλάδα.

Στις 8 Φεβρουαρίου δικάστηκε από το Αναθεωρητικό Στρατοδικείο Αθηνών ο ιδεολογικός αντιρρησίας συνείδησης, Ευάγγελος Μιχαλόπουλος, με την κατηγορία της ανυποταξίας. Ο Ευάγγελος Μιχαλόπουλος αρνήθηκε να υπηρετήσει την τιμωρητική εναλλακτική υπηρεσία το 2007, για λόγους συνείδησης, και καταδικάστηκε για ανυποταξία σε 8μηνη ποινή φυλάκισης, με αναστολή από το Στρατοδικείο Αθηνών, στις 19 Φεβρουαρίου 2010. Η δίκη σε δεύτερο βαθμό του κ. Μιχαλόπουλου πήρε αναβολή για τις 12 Μαΐου.
Μια δεύτερη παρόμοια δίκη ακολουθεί στις 16 του μηνός στο δικαστικό συμβούλιο του Αναθεωρητικού Στρατοδικείου Αθηνών. Πρόκειται για την έφεση του θρησκευτικού αντιρρησία συνείδησης, Νικολάου Ξιάρχου, κατά του παραπεμπτικού βουλεύματος του δικαστικού συμβουλίου του Ναυτοδικείου Πειραιά για δεύτερη λιποταξία. Ο Νικόλαος Ξιάρχος ήταν επαγγελματίας στρατιωτικός και το 1989 πήρε άδεια και έφυγε στη Σουηδία όπου και βαφτίστηκε χριστιανός μάρτυρας του Ιεχωβά. Επέστρεψε στην Ελλάδα το Νοέμβριο του 2006 και καταδικάστηκε πρωτόδικα για το κακούργημα της λιποταξίας σε ποινή φυλάκισης 6 ετών. Κατά της καταδίκης αυτής άσκησε έφεση και καταδικάστηκε από το αναθεωρητικό στρατοδικείο το Σεπτέμβριο του 2008 σε ποινή φυλάκισης 3 ετών με πενταετή αναστολή. Στις 8/8/2010, του κοινοποιήθηκε παραπεμπτικό βούλευμα του δικαστικού συμβουλίου του Ναυτοδικείου Πειραιά για δεύτερη λιποταξία, επειδή δεν επέστρεψε στο στρατό από την ημέρα της δίκης του στο αναθεωρητικό στρατοδικείο (όπου έληξε η πρώτη λιποταξία) μέχρι τον Ιούνιο του 2007, οπότε έγινε δεκτή η παραίτησή του από το στρατό. Στις 30/09/2010, υπέβαλε έφεση κατά του παραπεμπτικού αυτού βουλεύματος.
Τέλος, στις 23 Φεβρουαρίου, δικάζεται από το Στρατοδικείο Αθηνών ο ιδεολογικός αντιρρησίας συνείδησης Αβραάμ Πουλιάσης με την κατηγορία της ανυποταξίας. Ο Αβραάμ Πουλιάσης, ο οποίος δεν είναι πλέον υπόχρεος στράτευσης, καθότι 48 ετών σήμερα, κλήθηκε για στρατιωτική θητεία πριν το 1998, όταν δεν υπήρχε ακόμα εναλλακτική υπηρεσία, και αρνήθηκε να στρατευθεί.
Τονίζοντας την ανάγκη αναγνώρισης του δικαιώματος της αντίρρησης συνείδησης στην Ελλάδα και απελευθέρωσης των αντιρρησιών συνείδησης που καταδικάζονταν σε πολυετείς ποινές φυλάκισης για ανυποταξία, η Διεθνής Αμνηστία σημειώνει πως παρόλο που χαιρέτισε τη θέσπιση της εναλλακτικής πολιτικής κοινωνικής υπηρεσίας με το Νόμο 2510/1997, εξακολουθεί να εκφράζει τις ανησυχίες της για τα δικαιώματα των αντιρρησιών συνείδησης. Η Ελλάδα, παρά τις βελτιώσεις του Νόμου 3883/2010 και την απόφαση του υπουργού Εθνικής Άμυνας για μείωση της διάρκειας της εναλλακτικής υπηρεσίας στους 15 μήνες, ακόμα αποτυγχάνει να συμμορφωθεί με τις διεθνείς υποχρεώσεις της.
Μεταξύ άλλων, η Ελλάδα συνεχίζει να έχει εναλλακτική θητεία τιμωρητικού χαρακτήρα για τη συντριπτική πλειονότητα των στρατεύσιμων, να μην αναγνωρίζει το δικαίωμα στην αντίρρηση συνείδησης στους επαγγελματίες στρατιωτικoύς, και να μην παρέχει επαρκή και έγκαιρη πληροφόρηση για το δικαίωμα στην αντίρρηση συνείδησης και τον τρόπο απόκτησης της ιδιότητας του αντιρρησία συνείδησης.
Η Ελλάδα, με τις επανειλημμένες διώξεις των αντιρρησιών συνείδησης, παραβιάζει, εκτός των άλλων, και το Άρθρο 14.7 του Διεθνούς Συμφώνου για τα Ατομικά και Πολιτικά Δικαιώματα, το οποίο ορίζει ότι «κανένας δεν πρέπει να δικάζεται ή να τιμωρείται ξανά για αδίκημα για το οποίο έχει τελεσίδικα καταδικαστεί ή αθωωθεί σύμφωνα με το δίκαιο και τον κώδικα ποινικής δικονομίας κάθε χώρας», υπογραμμίζει η Διεθνής Αμνηστία. Όσον αφορά τη φυλάκιση των αντιρρησιών συνείδησης, η Ομάδα Εργασίας του Ο.Η.Ε. για την Αυθαίρετη Κράτηση έχει κρίνει ότι συνιστά μια μορφή αυθαίρετης κράτησης (Γνώμη 16/2008 για Τουρκία, Γνώμη 8/2008 για Κολομβία, Γνώμη 24/2003 για Ισραήλ και Γνώμη 36/1999 για Τουρκία).
Επιπλέον, η Σύσταση CM/Rec (2010)4 της Επιτροπής Υπουργών του Συμβουλίου της Ευρώπης σχετικά με τα ανθρώπινα δικαιώματα των μελών των στρατιωτικών δυνάμεων (24 Φεβρουαρίου 2010) ορίζει, μεταξύ άλλων, ότι οι κληρωτοί έχουν το δικαίωμα αναγνώρισης της ιδιότητας του αντιρρησία συνείδησης και ότι πρέπει να τους προτείνεται εναλλακτική υπηρεσία πολιτικής φύσης. Η Σύσταση, επίσης, ορίζει ότι οι επαγγελματίες μέλη των στρατιωτικών δυνάμεων πρέπει να έχουν το δικαίωμα να εγκαταλείπουν τις δυνάμεις του στρατού για λόγους συνείδησης και ότι τα μέλη των στρατιωτικών δυνάμεων, εφόσον έχουν νομίμως εγκαταλείψει το στρατό για λόγους συνείδησης, δεν θα υφίστανται διακρίσεις ή οποιαδήποτε ποινική δίωξη.

Πηγή: TVXS

ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΤΙΡΡΗΣΗ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ & ΤΗΝ ΑΡΝΗΣΗ ΣΤΡΑΤΕΥΣΗΣ ΣΤΗΝ ΚΟΡΙΝΘΟ

Την Παρασκευή 14/1 μια πρωτότυπη και ενδιαφέρουσα εκδήλωση πραγματοποιήθηκε στο Κέντρο Νέων Κορίνθου με θέμα το δικαίωμα στην αντίρρηση συνείδησης και την άρνηση στράτευσης.
Στα πλαίσια των προβολών της Ομάδας Σινεφίλ του Κ.Ν.Κ. προβλήθηκε το ντοκυμαντέρ «Ελευθερία συνείδησης», μια ερευνητική ταινία για την αντίρρηση συνείδησης και την ανυποταξία στην Ελλάδα με πλήθος συνεντεύξεων Ελλήνων και ξένων αντιρρησιών, ανάμεσά τους εκπροσώπων διεθνών φορέων όπως το Ευρωπαϊκό Γραφείο για την Αντίρρηση Συνείδησης (EBCO) και η Αντιπολεμική Διεθνής (WRI).



Στη συζήτηση που προηγήθηκε της προβολής, το θέμα ανέλυσαν μέλη της Διεθνούς Αμνηστίας και του Συνδέσμου Αντιρρησιών Συνείδησης (Σ.Α.Σ.). Τα μέλη της Διεθνούς Αμνηστίας αναφέρθηκαν στην έννοια της αντίρρησης συνείδησης στην στρατιωτική θητεία, έκαναν μια επισκόπηση της ιστορίας των αντιρρησιών συνείδησης στην Ελλάδα και των παραβιάσεων των ανθρωπίνων δικαιωμάτων τους, και ανέλυσαν τα σημερινά προβλήματα ιδιαίτερα όσον αφορά το θεσμό της εναλλακτικής υπηρεσίας. Ο εκπρόσωπος των Αντιρρησιών Συνείδησης ανέλυσε το ρόλο του στρατού στην ελληνική κοινωνία, των υπέρογκων στρατιωτικών δαπανών και εξοπλισμών και τις επιλογές που έχουν σήμερα οι νέοι που αρνούνται να υπηρετήσουν στρατιωτική θητεία
Μετά τις εισηγήσεις ακολούθησε συζήτηση όπου νέοι ρώτησαν και ενημερώθηκαν για τα δικαιώματά τους αλλά και τις επιπτώσεις των επιλογών των αρνητών στράτευσης στις μέρες μας. Κατά την εκδήλωση συγκεντρώθηκαν και υπογραφές από τη Διεθνή Αμνηστία για τους αντιρρησίες συνείδησης και γενικότερα τα θύματα του στρατού στην αφρικανική χώρα της Ερυθραίας. Ενώ εκτέθηκαν επιστολές από όλον τον κόσμο που είχαν σταλεί στους τότε φυλακισμένους πρώτους ιδεολογικούς αντιρρησίες συνείδησης Μιχάλη Μαραγκάκη και Θανάση Μακρή, τη δεκαετία του ‘80.

Πηγή: Σφεντόνα

Ίση μεταχείριση για τους αντιρρησίες συνείδησης ζητά η Διεθνής Αμνηστεία

Να εναρμονιστούν επιτέλους οι διατάξεις για το δικαίωμα στην αντίρρηση συνείδησης του Νόμου 3421/2005 με τα ευρωπαϊκά και διεθνή πρότυπα και σύμφωνα με τις συστάσεις του Συνηγόρου του Πολίτη και της Εθνικής Επιτροπής για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου, ζητά η Διεθνής Αμνηστία με αφορμή το νέο νομοσχέδιο που προωθεί το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας.
«Δεκατρία χρόνια μετά την ψήφιση από το Ελληνικό Κοινοβούλιο του πρώτου νόμου που παρέχει τη δυνατότητα εκπλήρωσης εναλλακτικής υπηρεσίας αντί στρατιωτική θητείας, η Ελλάδα συνεχίζει να παραβιάζει τους κανόνες του διεθνούς δικαίου που διέπουν το δικαίωμα στην αντίρρηση συνείδησης. Στη σημερινή χρονική συγκυρία η Ελλάδα έχει μια ευκαιρία να σταματήσει, έστω και τώρα να αγνοεί βασικές συστάσεις εθνικών και διεθνών οργανισμών και να διαμορφώσει ένα νομικό πλαίσιο με πλήρη σεβασμό στα δικαιώματα των αντιρρησιών συνείδησης» δηλώνει ο διευθυντής του ελληνικού τμήματος της Διεθνούς Αμνηστίας, Σπύρος Απέργης.
Το δικαίωμα στην αντίρρηση συνείδησης αποτελεί βασικό στοιχείο του δικαιώματος στην ελευθερία σκέψης, συνείδησης και θρησκείας. Αυτό διασφαλίζεται και από το ελληνικό Σύνταγμα αλλά και από πλήθος διατάξεων του διεθνούς δικαίου.
Η Διεθνής Αμνηστία, μετά από χρόνια δράσης για την αναγνώριση του δικαιώματος της αντίρρησης συνείδησης στην Ελλάδα εξακολουθεί να εκφράζει την ανησυχία της καθότι οι διατάξεις για την εναλλακτική υπηρεσία ακόμη υπολείπονται των διεθνών προτύπων και η εφαρμογή της παραμένει μη ικανοποιητική ή ακόμα και σαφώς μεροληπτική εις βάρος των αντιρρησιών συνείδησης.
Η οργάνωση σημειώνει ότι η Ελλάδα είναι γνωστή για τις επανειλημμένες διώξεις των αντιρρησιών συνείδησης, με χαρακτηριστικά παραδείγματα τις διώξεις των Λάζαρου Πετρομελίδη, Δημήτρη Σωτηρόπουλου και Γιώργου Μοναστηριώτη που έρχονταν σε αντίθεση με τις διατάξεις του Διεθνούς Συμφώνου για τα Ατομικά και Πολιτικά Δικαιώματα όπου ρητά ορίζεται ότι «κανένας δεν πρέπει να δικάζεται ή να τιμωρείται ξανά για αδίκημα για το οποίο έχει τελεσίδικα καταδικαστεί ή αθωωθεί σύμφωνα με το δίκαιο και τον κώδικα ποινικής δικονομίας κάθε χώρας.
Με αφορμή το νέο νομοσχέδιο που προωθεί το υπουργείο Άμυνας, η Διεθνής Αμνηστία, ζητά η διαχείριση της εναλλακτικής υπηρεσίας να υπόκειται αυστηρά σε μη στρατιωτικές αρχές κι όχι στο υπουργείο Άμυνας όπου υπάγεται μέχρι τώρα., αλλά και την περαιτέρω μείωση της διάρκειας της εναλλακτικής υπηρεσίας.
«Παρά τη μικρή μείωση της διάρκειας της εναλλακτικής υπηρεσίας, στο νόμο αυτή εξακολουθεί να έχει σαφώς χαρακτήρα διάκρισης και τιμωρίας για τους αντιρρησίες συνείδησης» αναφέρει σχετικά σε ανακοίνωσή της η οργάνωση. «Αν και ο νόμος προβλέπει τη δυνατότητα μείωσης της διάρκειας της εναλλακτικής υπηρεσίας με υπουργική απόφαση, και πάλι παραμένει τιμωρητική για τη μεγάλη πλειοψηφία των στρατεύσιμων, που αντί για στρατό ξηράς 9 μηνών θα πρέπει να υπηρετήσουν εναλλακτική υπηρεσία 12+2=14 μηνών (προσαύξηση 55,6% και σαφώς τιμωρητική).
Επιπλέον η Διεθνής Αμνηστία ζητά να μην αποτελούν λόγους αποκλεισμού για την αναγνώριση κάποιου ως αντιρρησία συνείδησης η προηγούμενη ένοπλη υπηρεσία, ώστε να μπορούν να εξαιρεθούν και όσοι υπηρετούν μόνιμα στο στρατό εφόσον γίνουν αντιρρησίες συντήρησης, η άδεια οπλοφορίας, η συμμετοχή σε δραστηριότητες σκοπευτικών αγώνων, κυνηγιού ή παρόμοιων εκδηλώσεων, οι οποίες έχουν άμεση σχέση με τη χρήση όπλων και η καταδίκη ή η εκκρεμής ποινική δίωξη (αυτός ο λόγος αποκλεισμού αντιβαίνει στο τεκμήριο της αθωότητας) για έγκλημα που έχει σχέση με χρήση όπλων, πυρομαχικών ή παράνομης βίας.
Η Διεθνής Αμνηστία ζητά επιπλέον αρκετές τροποποιήσεις έτσι ώστε να μην υπάρχει διακριτική μεταχείριση εις βάρος των αντιρρησιών συνείδησης, όπως για παράδειγμα να διαγραφούν οι εξαιρέσεις αναφορικά με τις περιοχές εκπλήρωσης εναλλακτικής υπηρεσίας και να ισχύει το άρθρο 68 για τις δαπάνες κίνησης αναλογικά και για τους αντιρρησίες συνείδησης. Τέλος η οργάνωση ζητά να παρέχεται επαρκής και έγκαιρη πληροφόρηση για το δικαίωμα στην αντίρρηση συνείδησης και τον τρόπο απόκτησης της ιδιότητας του αντιρρησία συνείδησης, δεδομένου ότι η πλειονότητα των στρατεύσιμων δεν γνωρίζουν ακόμα ότι υπάρχει η επιλογή εναλλακτικής υπηρεσίας.\

Πηγή: TVXS 

Μία 18χρονη υψώνει τη φωνή της στο στρατιωτικό κράτος του Ισραήλ

Σε 25 ημέρες κράτησης καταδικάστηκε η ισραηλινή Diane Kogan επειδή αρνήθηκε να καταταγεί στον Ισραηλινό στρατό. Η αντιρρησίας συνείδησης σήμερα βρίσκεται στη γυναικεία Στρατιωτική Φυλακή Νο 400 στη Tzrifin, όπου κρατείται από τις 14 Ιουνίου.
«Αρνούμαι να καταταγώ στον στρατό επειδή πιστεύω σθεναρά ότι το στρατιωτικό σύστημα δεν θα βοηθήσει ποτέ στην επίτευξη της ειρήνης. Ο στρατός είναι μια βίαιη δύναμη, καθώς διδάσκει πως οι διαμάχες επιλύονται με τη χρήση επιθετικών μέσων όπως όπλα και ωμή βία. Είναι πέραν κάθε λογικής η μία πλευρά να χρησιμοποιεί βία για την επίτευξη της ειρήνης ελπίζοντας ότι η άλλη πλευρά απλώς θα τη δεχτεί. Η βία οδηγεί στη βία και τελικά στον πόλεμο, γεγονός που οδηγεί σε περισσότερους πολέμους. Η αιματοχυσία δεν είναι λύση και πρέπει να αποφεύγεται με κάθε κόστος. Ως εκ τούτου, με όλη μου την καρδιά αρνούμαι να συνεργαστώ με το στρατιωτικό σύστημα (και τα ιδανικά του) πιστεύοντας ότι είναι σάπιο από τον πυρήνα του και πολύ μακριά από την επίτευξη της ειρήνης ανάμεσα στους ανθρώπους», αναφέρει στη δήλωση άρνησης η Diane Kogan.
Η Diane, από το Τελ Αβίβ, οδηγείται για δεύτερη φορά στη φυλακή και έχει καταδικαστεί άλλες έξι για την άρνησή της να καταταχτεί. Η πρώτη φορά που είχε καταδικαστεί με φυλάκιση ήταν στις 15 Απριλίου, ημέρα που είχε οριστεί η κατάταξή της. Ωστόσο, όπως ενημερώθηκε, οι γυναικείες φυλακές ήταν γεμάτες και κλήθηκε να παρουσιάζεται καθημερινά στη Στρατολογική Βάση στο Τel Hashomer.
Η Diane δεν δέχτηκε να εκπληρώσει de facto στρατιωτικά καθήκοντα ως υποκατάστατα της κράτησής της και αρνήθηκε να υπακούσει στην εντολή που της δόθηκε. Καταδικάζετε εκ νέου σε 10 ημέρες φυλάκισης, στις 25 Απριλίου, και τελικά φυλακίζεται.
Η άρνηση της να γίνει μέρος μίας «βίαιης δύναμης», όπως χαρακτηρίζει το στρατό, συνεχίστηκε και μετά την αποφυλάκισή της, στις 4 Μάη και έτσι η Diane Kogan καταδικάζεται και πάλι, αυτή τη φορά σε 20 μέρες υπό κράτηση στη Βάση. Ωστόσο και αυτή τη φορά αρνείται να υπακούσει στην απόφαση για εγκλεισμό της σε στρατιωτική βάση. Θα παρουσιαστεί ενώπιον των αρχών με την λήξη της ποινής, στις 24 Μάη.
Η τέταρτη καταδίκη της ήταν δεδομένη, όπως δεδομένη ήταν και η ανυπακοή της στις εντολές των αρχών, καθώς για άλλη μία φορά έπρεπε να παρουσιάζεται για 7 ημέρες στη βάση.
Στις 7 Ιουνίου επέστρεψε στη Στρατολογική Βάση και καταδικάστηκε σε 10 μέρες επιπλέον κράτηση στη Βάση και τελικά στις 13 Ιουνίου, αφού έμεινε σπίτι της για κάποιο διάστημα οδηγήθηκε στη φυλακή για δεύτερη φορά. Η Diane Kogan πρόκειται να αποφυλακιστεί στις 7 Ιουλίου.
Μέλη της Διεθνούς Αμνηστίας στην Ελλάδα και των Αντιρρησιών Συνείδησης πραγματοποίησαν τη Δευτέρα παράσταση διαμαρτυρίας έξω από την Ισραηλινή πρεσβεία υψώνοντας ένα πανό για την 18χρονη Diane Kogan και ζητώντας την άμεση και άνευ όρων απελευθέρωσή της.
Σημειώνεται ότι στο Ισραήλ η στρατιωτική θητεία είναι υποχρεωτική με τη συμπλήρωση του 18ου έτους ηλικίας. Η θητεία για τους άντρες είναι τρία χρόνια και για τις γυναίκες 21 μήνες. Επιπλέον, κάθε χρόνο οι πολίτες καλούνται να παρουσιαστούν στο στρατό για περαιτέρω εκπαίδευση κάθε χρόνο για ένα μήνα.
Το τελευταίο διάστημα αρκετοί είναι οι Ισραηλινοί που αρνούνται να καταταχθούν. Μάλιστα οι αντιρρησίες χωρίζονται σε δύο κατηγορίες, σε εκείνους που αρνούνται να παρουσιαστούν στα κατεχόμενα και σε όσους αρνούνται ολοκληρωτικά την στράτευση.
Όσοι επιθυμούν μπορούν να στείλουν επιστολή διαμαρτυρίας μέσω τις ιστοσελίδας της Διεθνούς Αμνηστίας.

Πηγή: TVXS

Εναλλακτική θητεία με πολλά «αγκάθια»

από το ethnos.gr

Εξακολουθούν να υπηρετούν 17 μήνες, παρά τη μείωση της στρατιωτικής θητείας στους 9. Απορρίπτονται οι αιτήσεις των αντιρρησιών για ιδεολογικούς λόγους

«E» 11/9/2009

Προβληματική παραμένει η διάρκεια της εναλλακτικής θητείας στη χώρα μας, η οποία δίνεται κυρίως για θρησκευτικούς και όχι για ιδεολογικούς λόγους.
Παρά το γεγονός της μείωσης της στρατιωτικής θητείας από τον Αύγουστο στους εννέα μήνες, ο χρόνος της εναλλακτικής θητείας παραμένει δυσανάλογος και φθάνει τους 17 μήνες.

Η χώρα μας παραμένει υπόλογη στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή Κοινωνικών Δικαιωμάτων, η οποία έχει κρίνει ότι η Ελλάδα δεν έχει συμμορφωθεί ως προς τις υποχρεώσεις που έχει αναλάβει.

Σύμφωνα με τις υποδείξεις της Επιτροπής ο χρόνος εναλλακτικής θητείας δεν πρέπει να υπερβαίνει το 150% του αντίστοιχου χρόνου στρατιωτικής θητείας. Δηλαδή με τα σημερινά ισχύοντα ο χρόνος εναλλακτικής θητείας θα έπρεπε να είναι το ανώτατο 13,5 μήνες.
Επιπλέον, οι αντιρρησίες συνείδησης για ιδεολογικούς λόγους καταγγέλλουν ότι οι αιτήσεις που υποβάλλουν για εναλλακτική θητεία συνήθως απορρίπτονται, σε αντίθεση με τις αιτήσεις που υποβάλλονται για θρησκευτικούς λόγους, κυρίως από άτομα που ανήκουν στη Χριστιανική Εκκλησία των Μαρτύρων του Ιεχωβά.
Η διαφορά είναι ότι οι αντιρρησίες για θρησκευτικούς λόγους μπορούν με μια απλή βεβαίωση από τη θρησκευτική τους αρχή ότι έχουν βαπτιστεί, να αποδείξουν τους λόγους για τους οποίους δεν επιθυμούν ένοπλη θητεία.
Οι ιδεολογικοί αντιρρησίες απορρίπτονται με μεγάλη συχνότητα, καθώς καλούνται να αποδείξουν πολιτική δράση που πιθανώς κάποιος σε τόσο νεαρή ηλικία δεν διαθέτει ή δεν θέλει να διαθέτει.
Είναι χαρακτηριστικό ότι τα τελευταία τρία χρόνια οι μισές από τις αιτήσεις αντιρρησιών για ιδεολογικούς λόγους απορρίφθηκαν από την αρμόδια επιτροπή, ενώ έγιναν δεκτές όλες οι αιτήσεις για θρησκευτικούς λόγους.
Αλλά και κατά τη διάρκεια της εναλλακτικής θητείας, τα προβλήματα είναι πολλά. Κάθε Σεπτέμβριο διερευνώνται οι ανάγκες του ευρύτερου δημόσιου τομέα για το επόμενο έτος και καταρτίζεται λίστα με 1.000 περίπου θέσεις κάθε χρόνο, οι οποίες ποτέ δεν καλύπτονται, αφού οι αντιρρησίες είναι οκτώ φορές λιγότεροι!
Ο Λογγίνος Λυρόπουλος, που υπηρέτησε εναλλακτική θητεία για θρησκευτικούς λόγους σε θεραπευτήριο χρόνιων παθήσεων στην Κομοτηνή, διαπίστωσε αδυναμία του συστήματος να χρησιμοποιεί άτομα ανάλογα με τις γνώσεις τους.
Ο ίδιος, για παράδειγμα, όπως είπε στο «Εθνος», χρησιμοποιήθηκε για 3 μήνες στο νοσηλευτικό προσωπικό, παρά το γεγονός ότι δεν έχει τέτοιες γνώσεις.
Τελικά, αξιοποιήθηκαν οι γνώσεις του με πρωτοβουλία του ίδιου του ιδρύματος.
ΤΑ ΑΙΤΗΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΗ ΔΙΕΘΝΗ ΑΜΝΗΣΤΙΑ ΓΙΑ ΤΗ ΒΕΛΤΙΩΣΗ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΘΗΤΕΙΑΣ
Η Διεθνής Αμνηστία, που έχει ασχοληθεί με την εναλλακτική θητεία, έχει υποβάλει συγκεκριμένα αιτήματα για τη βελτίωση των όρων της κοινωνικής θητείας στη χώρα μας, ώστε να συμπλέει με τα ευρωπαϊκά δεδομένα. Συγκεκριμένα:
1. Ζητά η εναλλακτική υπηρεσία να υπόκειται αυστηρά σε πολιτική αρχή, συμπεριλαμβανομένων της εξέτασης των αιτήσεων και κάθε πιθανής επακόλουθης δικαστικής εξέλιξης, μεταξύ άλλων για λόγους αμεροληψίας και ανεξαρτησίας.
2. Ανησυχεί για την τιμωρητική διάρκεια της εναλλακτικής υπηρεσίας (που παραμένει διπλάσια της στρατιωτικής θητείας μείον έναν μήνα ακόμα και μετά τον Νόμο 3421/2005 και την Υπουργική Απόφαση Αριθμ. Φ. 421.4/3/204368/Σ.970) και ζητά τη μείωσή της αναλογικά στον νόμο.
3. Ζητά να έχει κανείς το δικαίωμα να διεκδικεί την ιδιότητα του αντιρρησία συνείδησης οποιαδήποτε στιγμή, τόσο πριν όσο και μετά την κατάταξή του στις Ενοπλες Δυνάμεις, είτε αυτός είναι κληρωτός είτε επαγγελματίας στρατιώτης, με βάση το κατοχυρωμένο δικαίωμα αλλαγής συνείδησης.
4. Ζητά να μην αποτελούν λόγους αποκλεισμού για την αναγνώριση κάποιου ως αντιρρησία συνείδησης η άδεια οπλοφορίας, η συμμετοχή σε δραστηριότητες σκοπευτικών αγώνων, κυνηγίου ή παρόμοιων εκδηλώσεων, οι οποίες έχουν άμεση σχέση με τη χρήση όπλων και η καταδίκη ή η εκκρεμής ποινική δίωξη για έγκλημα που έχει σχέση με χρήση όπλων, πυρομαχικών ή παράνομης βίας.
5. Ζητά το δικαίωμα στην εναλλακτική υπηρεσία να μην αναστέλλεται ποτέ, ακόμα και σε περίοδο πολέμου (εφόσον δεν αλλάζει συνείδηση ο αντιρρησίας συνείδησης) και να μην ανακαλείται ποτέ, π.χ. λόγω άσκησης συνδικαλιστικής δραστηριότητας / συμμετοχής σε απεργία (αυτά είναι κατοχυρωμένα δικαιώματα), μη παρουσίασης εντός της καθοριζόμενης προθεσμίας, πειθαρχικών ή ποινικών αδικημάτων (να προβλέπονται κυρώσεις αντίστοιχες με αυτές που προβλέπονται για τους εργαζόμενους στον φορέα απασχόλησης).
6. Η Διεθνής Αμνηστία ζητά να παύσει η μη αναγνώριση ως αντιρρησιών συνείδησης όσων παρουσιάζονται σε στρατόπεδο για να πάρουν αναβολή για λόγους υγείας και να εξαλειφθεί το φαινόμενο των αμφισβητήσιμων γνωμοδοτήσεων της ειδικής επιτροπής, κυρίως για τους μη θρησκευτικούς αιτούντες (λόγω ανεπαρκούς αιτιολόγησης, αλλά και καταρχάς λόγω της ίδιας της σύστασης της επιτροπής).
7. Η Διεθνής Αμνηστία ζητά να ληφθούν όλα τα απαραίτητα μέτρα για να διασφαλιστεί ότι, τόσο στον νόμο όσο και στην πράξη, οι αντιρρησίες συνείδησης δεν θα υφίστανται διακρίσεις όσον αφορά τους όρους και τις συνθήκες της υπηρεσίας ή όσον αφορά οποιαδήποτε οικονομικά, πολιτισμικά, αστικά και πολιτικά δικαιώματα (π.χ. αξιοπρεπής μηνιαία οικονομική αποζημίωση, δικαίωμα εξαγοράς χρόνου υπηρεσίας, τμηματική εκπλήρωση υπηρεσίας).
8. Η Διεθνής Αμνηστία ζητά να σταματήσουν οι διώξεις εναντίον όλων των αντιρρησιών συνείδησης και να αρθεί ο περιορισμός των ατομικών και πολιτικών δικαιωμάτων τους.
9. Η Διεθνής Αμνηστία ζητά να παρέχεται επαρκής και έγκαιρη ενημέρωση για το δικαίωμα της αντίρρησης συνείδησης στη στρατιωτική θητεία και τον τρόπο απόκτησης της ιδιότητας του αντιρρησία συνείδησης, δεδομένου ότι η συντριπτική πλειονότητα των στρατευσίμων δεν γνωρίζουν ακόμα ότι υπάρχει η επιλογή εναλλακτικής υπηρεσίας.
ΙΩΑΝΝΑ ΗΛΙΑΔΗ