Δελτίο τύπου του Ευρωπαϊκού Γραφείου για την Αντίρρηση Συνείδησης (EBCO-BEOC) στα αγγλικά εδώ.
Πηγή: EBCO
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα διαμαρτυρία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα διαμαρτυρία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Δευτέρα 28 Ιουνίου 2021
Κοινή δράση διαμαρτυρίας του EBCO και της Διεθνούς Αμνηστίας στην ουκρανική πρεσβεία στην Αθήνα ως αλληλεγγύη στον δημοσιογράφο και αντιρρησία συνείδησης Ρουσλάν Κοτσάμπα
Δευτέρα 30 Μαΐου 2016
Ισραηλινή αντιρρησίας συνείδησης για 5η φορά στη φυλακή
Η
19χρονη Ταΐρ Καμινέρ αρνείται να στρατευθεί στις ισραηλινές ένοπλες
δυνάμεις λόγω της κατοχής των παλαιστινιακών εδαφών και των παραβιάσεων
των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των Παλαιστινίων. Ήδη βρίσκεται φυλακισμένη
για 5η φορά, από τον Ιανουάριο έχει εκτίσει περισσότερες από
εκατό ημέρες φυλάκισης και κινδυνεύει με περαιτέρω. Η Διεθνής Αμνηστία
υπερασπίζεται το δικαίωμα στην αντίρρηση συνείδησης και ζητά την παύση
της ποινικοποίησης όσων διώκονται επειδή αρνούνται να στρατευθούν για
λόγους συνείδησης. Η Διεθνής Αμνηστία βρίσκεται εξαρχής στον πλευρό της
Ταΐρ με το Ισραηλινό Τμήμα να έχει δημιουργήσει και σχετικό βίντεο. Το Ελληνικό Τμήμα της Διεθνούς Αμνηστίας πραγματοποίησε δράση αλληλεγγύης μπροστά στην ισραηλινή πρεσβεία.
«Δεν θα λάβω ενεργό μέρος στην κατοχή των Παλαιστινιακών Εδαφών»
Στη δήλωση άρνησης στράτευσής της, η Ταΐρ αναφέρει:
«Το όνομά μου είναι Ταΐρ Καμινέρ, είμαι 19 ετών. Πριν λίγους μήνες ολοκλήρωσα έναν χρόνο εθελοντισμού με τα ισραηλινά αγόρια και κορίτσια προσκόπους, στην πόλη Σντερότ, στα σύνορα με τη Λωρίδα της Γάζας. Σε λίγες μέρες θα πάω φυλακή. Έναν ολόκληρο χρόνο εργάστηκα εθελοντικά στο Σντερότ, δουλεύοντας με παιδιά που ζουν σε εμπόλεμη ζώνη, και εκεί ήταν που αποφάσισα να αρνηθώ να υπηρετήσω στον ισραηλινό στρατό. Η άρνησή μου πηγάζει από τη θέλησή μου να συμβάλω στην κοινωνία της οποίας είμαι μέλος και να κάνω αυτόν τον τόπο καλύτερο για να ζήσουμε σε αυτόν, από τη δέσμευσή μου στον αγώνα για ειρήνη και ισότητα. Τα παιδιά με τα οποία δούλεψα μαζί μεγάλωσαν στην καρδιά της σύγκρουσης και είχαν τραυματικές εμπειρίες από μικρή ηλικία. Σε πολλά από αυτά, αυτό προκάλεσε τρομακτικό μίσος – κάτι που είναι πολύ κατανοητό, ιδιαίτερα στα μικρά παιδιά. Όπως αυτά, έτσι και πολλά από τα παιδιά που ζουν στη Λωρίδα της Γάζας και στα υπόλοιπα Κατεχόμενα Παλαιστινιακά Εδάφη, σε μια ακόμα πιο σκληρή πραγματικότητα, μαθαίνουν να μισούν την άλλη πλευρά. Κι αυτά δε φταίνε. Όταν κοιτάζω όλα αυτά τα παιδιά, την επόμενη γενιά και στις δύο πλευρές, και την πραγματικότητα στην οποία ζουν, δεν μπορώ παρά να δω τη συνέχιση των ψυχολογικών τραυμάτων και του πόνου. Και λέω: Αρκετά! Εδώ και πολλά χρόνια δεν υπάρχει πολιτικός ορίζοντας, δεν φαίνεται πουθενά ειρηνευτική διαδικασία. Δεν υπάρχει καμιά προσπάθεια να φέρουμε ειρήνη στη Γάζα ή το Σντερότ. Όσο επικρατεί ο βίαιος στρατιωτικός τρόπος, απλά θα έχουμε κι άλλες γενιές να μεγαλώνουν με μια κληρονομιά μίσους, η οποία μόνο χειρότερα θα κάνει τα πράγματα. Θα πρέπει να το σταματήσουμε αυτό – τώρα! Γι’ αυτό αρνούμαι: δεν θα λάβω ενεργό μέρος στην κατοχή των Παλαιστινιακών Εδαφών και στην αδικία κατά του παλαιστινιακού λαού που διαπράττεται ξανά και ξανά υπό αυτήν την κατοχή. Δεν θα λάβω μέρος στον κύκλο του μίσους στη Γάζα και το Σντερότ. Η ημερομηνία κατάταξής μου ορίστηκε για τις 10 Ιανουαρίου 2016. Εκείνη την ημέρα θα παρουσιαστώ στο Κέντρο Κατάταξης Τέλ Χασομέρ, για να διακηρύξω την άρνησή μου να υπηρετήσω στο στρατό – και την επιθυμία μου να κάνω εναλλακτική πολιτική υπηρεσία. Σε συζητήσεις με κάποιους ανθρώπους που νοιάζομαι, κατηγορήθηκα ότι υπονομεύω τη δημοκρατία, μέσα από την άρνησή μου να τηρήσω νόμους που θεσπίστηκαν από ένα εκλεγμένο κοινοβούλιο. Αλλά οι Παλαιστίνιοι στα Κατεχόμενα Εδάφη ζουν υπό την εξουσία της Κυβέρνησης του Ισραήλ, χωρίς να έχουν κανέναν λόγο στην εκλογή αυτής της κυβέρνησης. Πιστεύω πως όσο το Ισραήλ συνεχίζει να είναι μια χώρα κατοχής, θα συνεχίζει να απομακρύνεται ολοένα και περισσότερο από τη δημοκρατία. Συνεπώς, η άρνησή μου είναι μέρος του αγώνα για δημοκρατία – όχι μια αντιδημοκρατική πράξη. Μου είπαν ότι αποφεύγω την ευθύνη μου για την ασφάλεια του Ισραήλ. Αλλά ως γυναίκα που βλέπει όλους τους ανθρώπους – ίσους και τις ζωές όλων ως εξίσου σημαντικές – δεν μπορώ να δεχτώ ότι το επιχείρημα της ασφάλειας ισχύει μόνο για τους Εβραίους. Ειδικά τώρα, καθώς συνεχίζεται το κύμα τρόμου, όταν γίνεται ξεκάθαρο και προφανές ότι ο στρατός δεν μπορεί να εγγυηθεί ούτε την ασφάλεια των Εβραίων. Είναι πολύ απλό – δεν μπορεί κανείς να δημιουργήσει μια νησίδα ασφάλειας εν μέσω μιας καταπιεστικής κατοχής. Η αληθινή ασφάλεια μπορεί να δημιουργηθεί μόνο όταν ο παλαιστινιακός λαός ζήσει με ελευθερία και αξιοπρέπεια, στο δικό του ανεξάρτητο κράτος δίπλα στο Ισραήλ.
Υπήρξαν κάποιοι που ανησύχησαν για το προσωπικό μου μέλλον σε μια χώρα όπου το να υπηρετήσεις τη στρατιωτική θητεία θεωρείται ύψιστης σημασίας στη δομή των καθημερινών κοινωνικών επαφών. Καθώς νοιάζονταν για τις μελλοντικές προοπτικές μου, πρότειναν να υπηρετήσω στο στρατό, ανεξάρτητα από τις απόψεις μου – ή τουλάχιστον να μη δημοσιοποιήσω την άρνησή μου. Αλλά μέσα από όλες τις δυσκολίες και τις ανησυχίες, επέλεξα να διακηρύξω ανοιχτά την άρνησή μου, για να την ακούσουν όλοι. Αυτή η χώρα, αυτή η κοινωνία είναι πολύ σημαντική για μένα – δεν μπορώ και δε συμφωνώ να παραμείνω σιωπηλή. Δεν με μεγάλωσαν έτσι – να νοιάζομαι μόνο για τον εαυτό μου και τις προσωπικές μου ανησυχίες. Η ζωή μου μέχρι τώρα αφορούσε την προσφορά και την κοινωνική ευθύνη, και έτσι θέλω να συνεχιστεί.
Ακόμα κι αν πληρώσω ένα προσωπικό τίμημα για αυτήν μου την άρνηση, αυτό το τίμημα θα αξίζει εάν είναι να βοηθήσει να τεθεί η κατοχή στην ατζέντα του δημόσιου διαλόγου στο Ισραήλ. Υπερβολικά πολλοί Ισραηλινοί δε νιώθουν άμεσα την κατοχή, και τείνουν να την ξεχνούν στις καθημερινές ζωές τους – ζωές που είναι εξαιρετικά ασφαλείς σε σχέση με εκείνες των Παλαιστινίων, ή ακόμα και των Ισραηλινών που ζουν στη Δυτική Νεγκέβ (περιοχή των συνόρων με τη Γάζα).
Μας λένε πως δεν υπάρχει άλλος δρόμος πέρα από τον βίαιο στρατιωτικό δρόμο. Αλλά εγώ πιστεύω ότι αυτός είναι ο πιο καταστροφικός δρόμος, και ότι υπάρχουν και άλλοι. Θέλω να υπενθυμίσω σε όλους μας ότι υπάρχει εναλλακτική: διαπραγματεύσεις, ειρήνη, αισιοδοξία, μια πραγματική επιθυμία να ζήσουμε με ισότητα, ασφάλεια και ελευθερία. Μας λένε ότι ο στρατός δεν είναι ένας πολιτικός φορέας – αλλά η απόφαση να υπηρετήσεις στο στρατό είναι μια πολύ πολιτική απόφαση, όχι λιγότερο από αυτήν να αρνηθείς.
Εμείς, οι νέοι άνθρωποι, θα πρέπει να κατανοήσουμε πλήρως τις επιπτώσεις μιας τέτοιας επιλογής. Θα πρέπει να κατανοήσουμε τις συνέπειές της στην κοινωνία μας. Έχοντας συλλογιστεί αυτά τα ζητήματα, πήρα την απόφαση να αρνηθώ. Δε φοβάμαι τη στρατιωτική φυλακή – αυτό που πραγματικά με φοβίζει είναι η κοινωνία μας που χάνει την ανθρωπιά της».
Αντίρρηση συνείδησης στο Ισραήλ
Το Ισραήλ δεν αναγνωρίζει το δικαίωμα στην αντίρρηση συνείδησης στις περισσότερες των περιπτώσεων και κάποιοι αντιρρησίες συνείδησης τιμωρούνται επανειλημμένα, όπως ο Νατάν Μπλανκ που φυλακίστηκε 10 φορές.
Πέρα από παραβίαση του δικαιώματος στην ελευθερία σκέψης, συνείδησης και θρησκείας (άρθρο 18 του Διεθνούς Συμφώνου για τα Ατομικά και Πολιτικά Δικαιώματα), η επανειλημμένη τιμωρία των αντιρρησιών συνείδησης, αποτελεί επιπλέον και παραβίαση του άρθρου 14.7 του Διεθνούς Συμφώνου για τα Ατομικά και Πολιτικά Δικαιώματα, το οποίο προβλέπει ότι: «Κανένα άτομο δεν πρέπει να δικάζεται ή να τιμωρείται εκ νέου για ένα αδίκημα για το οποίο έχει ήδη καταδικαστεί ή απαλλαγεί με τελεσίδικη απόφαση σύμφωνα με το δίκαιο και την ποινική δικονομία κάθε χώρας.»
Περισσότερα για το δικαίωμα στην αντίρρηση συνείδησης και την κατάσταση στην Ελλάδα μπορείτε να διαβάσετε στη σελίδα τη σχετικής εκστρατείας μας και σε πρόσφατη συνέντευξη του πρώην Επικεφαλής του Ελληνικού Τμήματος της Διεθνούς Αμνηστίας.
*Στο blog του ιστότοπου του Ελληνικού Τμήματος παρουσιάζονται, μεταξύ άλλων, προσωπικές ιστορίες θυμάτων παραβιάσεων και δίνεται η ευκαιρία να ακουστεί ο λόγος τους. Τα κείμενα αυτά και ιδιαίτερα δηλώσεις προσώπων δεν απηχούν απαραίτητα τις απόψεις της Διεθνούς Αμνηστίας.
Πηγή: Διεθνής Αμνηστία
«Δεν θα λάβω ενεργό μέρος στην κατοχή των Παλαιστινιακών Εδαφών»
Στη δήλωση άρνησης στράτευσής της, η Ταΐρ αναφέρει:
«Το όνομά μου είναι Ταΐρ Καμινέρ, είμαι 19 ετών. Πριν λίγους μήνες ολοκλήρωσα έναν χρόνο εθελοντισμού με τα ισραηλινά αγόρια και κορίτσια προσκόπους, στην πόλη Σντερότ, στα σύνορα με τη Λωρίδα της Γάζας. Σε λίγες μέρες θα πάω φυλακή. Έναν ολόκληρο χρόνο εργάστηκα εθελοντικά στο Σντερότ, δουλεύοντας με παιδιά που ζουν σε εμπόλεμη ζώνη, και εκεί ήταν που αποφάσισα να αρνηθώ να υπηρετήσω στον ισραηλινό στρατό. Η άρνησή μου πηγάζει από τη θέλησή μου να συμβάλω στην κοινωνία της οποίας είμαι μέλος και να κάνω αυτόν τον τόπο καλύτερο για να ζήσουμε σε αυτόν, από τη δέσμευσή μου στον αγώνα για ειρήνη και ισότητα. Τα παιδιά με τα οποία δούλεψα μαζί μεγάλωσαν στην καρδιά της σύγκρουσης και είχαν τραυματικές εμπειρίες από μικρή ηλικία. Σε πολλά από αυτά, αυτό προκάλεσε τρομακτικό μίσος – κάτι που είναι πολύ κατανοητό, ιδιαίτερα στα μικρά παιδιά. Όπως αυτά, έτσι και πολλά από τα παιδιά που ζουν στη Λωρίδα της Γάζας και στα υπόλοιπα Κατεχόμενα Παλαιστινιακά Εδάφη, σε μια ακόμα πιο σκληρή πραγματικότητα, μαθαίνουν να μισούν την άλλη πλευρά. Κι αυτά δε φταίνε. Όταν κοιτάζω όλα αυτά τα παιδιά, την επόμενη γενιά και στις δύο πλευρές, και την πραγματικότητα στην οποία ζουν, δεν μπορώ παρά να δω τη συνέχιση των ψυχολογικών τραυμάτων και του πόνου. Και λέω: Αρκετά! Εδώ και πολλά χρόνια δεν υπάρχει πολιτικός ορίζοντας, δεν φαίνεται πουθενά ειρηνευτική διαδικασία. Δεν υπάρχει καμιά προσπάθεια να φέρουμε ειρήνη στη Γάζα ή το Σντερότ. Όσο επικρατεί ο βίαιος στρατιωτικός τρόπος, απλά θα έχουμε κι άλλες γενιές να μεγαλώνουν με μια κληρονομιά μίσους, η οποία μόνο χειρότερα θα κάνει τα πράγματα. Θα πρέπει να το σταματήσουμε αυτό – τώρα! Γι’ αυτό αρνούμαι: δεν θα λάβω ενεργό μέρος στην κατοχή των Παλαιστινιακών Εδαφών και στην αδικία κατά του παλαιστινιακού λαού που διαπράττεται ξανά και ξανά υπό αυτήν την κατοχή. Δεν θα λάβω μέρος στον κύκλο του μίσους στη Γάζα και το Σντερότ. Η ημερομηνία κατάταξής μου ορίστηκε για τις 10 Ιανουαρίου 2016. Εκείνη την ημέρα θα παρουσιαστώ στο Κέντρο Κατάταξης Τέλ Χασομέρ, για να διακηρύξω την άρνησή μου να υπηρετήσω στο στρατό – και την επιθυμία μου να κάνω εναλλακτική πολιτική υπηρεσία. Σε συζητήσεις με κάποιους ανθρώπους που νοιάζομαι, κατηγορήθηκα ότι υπονομεύω τη δημοκρατία, μέσα από την άρνησή μου να τηρήσω νόμους που θεσπίστηκαν από ένα εκλεγμένο κοινοβούλιο. Αλλά οι Παλαιστίνιοι στα Κατεχόμενα Εδάφη ζουν υπό την εξουσία της Κυβέρνησης του Ισραήλ, χωρίς να έχουν κανέναν λόγο στην εκλογή αυτής της κυβέρνησης. Πιστεύω πως όσο το Ισραήλ συνεχίζει να είναι μια χώρα κατοχής, θα συνεχίζει να απομακρύνεται ολοένα και περισσότερο από τη δημοκρατία. Συνεπώς, η άρνησή μου είναι μέρος του αγώνα για δημοκρατία – όχι μια αντιδημοκρατική πράξη. Μου είπαν ότι αποφεύγω την ευθύνη μου για την ασφάλεια του Ισραήλ. Αλλά ως γυναίκα που βλέπει όλους τους ανθρώπους – ίσους και τις ζωές όλων ως εξίσου σημαντικές – δεν μπορώ να δεχτώ ότι το επιχείρημα της ασφάλειας ισχύει μόνο για τους Εβραίους. Ειδικά τώρα, καθώς συνεχίζεται το κύμα τρόμου, όταν γίνεται ξεκάθαρο και προφανές ότι ο στρατός δεν μπορεί να εγγυηθεί ούτε την ασφάλεια των Εβραίων. Είναι πολύ απλό – δεν μπορεί κανείς να δημιουργήσει μια νησίδα ασφάλειας εν μέσω μιας καταπιεστικής κατοχής. Η αληθινή ασφάλεια μπορεί να δημιουργηθεί μόνο όταν ο παλαιστινιακός λαός ζήσει με ελευθερία και αξιοπρέπεια, στο δικό του ανεξάρτητο κράτος δίπλα στο Ισραήλ.
Υπήρξαν κάποιοι που ανησύχησαν για το προσωπικό μου μέλλον σε μια χώρα όπου το να υπηρετήσεις τη στρατιωτική θητεία θεωρείται ύψιστης σημασίας στη δομή των καθημερινών κοινωνικών επαφών. Καθώς νοιάζονταν για τις μελλοντικές προοπτικές μου, πρότειναν να υπηρετήσω στο στρατό, ανεξάρτητα από τις απόψεις μου – ή τουλάχιστον να μη δημοσιοποιήσω την άρνησή μου. Αλλά μέσα από όλες τις δυσκολίες και τις ανησυχίες, επέλεξα να διακηρύξω ανοιχτά την άρνησή μου, για να την ακούσουν όλοι. Αυτή η χώρα, αυτή η κοινωνία είναι πολύ σημαντική για μένα – δεν μπορώ και δε συμφωνώ να παραμείνω σιωπηλή. Δεν με μεγάλωσαν έτσι – να νοιάζομαι μόνο για τον εαυτό μου και τις προσωπικές μου ανησυχίες. Η ζωή μου μέχρι τώρα αφορούσε την προσφορά και την κοινωνική ευθύνη, και έτσι θέλω να συνεχιστεί.
Ακόμα κι αν πληρώσω ένα προσωπικό τίμημα για αυτήν μου την άρνηση, αυτό το τίμημα θα αξίζει εάν είναι να βοηθήσει να τεθεί η κατοχή στην ατζέντα του δημόσιου διαλόγου στο Ισραήλ. Υπερβολικά πολλοί Ισραηλινοί δε νιώθουν άμεσα την κατοχή, και τείνουν να την ξεχνούν στις καθημερινές ζωές τους – ζωές που είναι εξαιρετικά ασφαλείς σε σχέση με εκείνες των Παλαιστινίων, ή ακόμα και των Ισραηλινών που ζουν στη Δυτική Νεγκέβ (περιοχή των συνόρων με τη Γάζα).
Μας λένε πως δεν υπάρχει άλλος δρόμος πέρα από τον βίαιο στρατιωτικό δρόμο. Αλλά εγώ πιστεύω ότι αυτός είναι ο πιο καταστροφικός δρόμος, και ότι υπάρχουν και άλλοι. Θέλω να υπενθυμίσω σε όλους μας ότι υπάρχει εναλλακτική: διαπραγματεύσεις, ειρήνη, αισιοδοξία, μια πραγματική επιθυμία να ζήσουμε με ισότητα, ασφάλεια και ελευθερία. Μας λένε ότι ο στρατός δεν είναι ένας πολιτικός φορέας – αλλά η απόφαση να υπηρετήσεις στο στρατό είναι μια πολύ πολιτική απόφαση, όχι λιγότερο από αυτήν να αρνηθείς.
Εμείς, οι νέοι άνθρωποι, θα πρέπει να κατανοήσουμε πλήρως τις επιπτώσεις μιας τέτοιας επιλογής. Θα πρέπει να κατανοήσουμε τις συνέπειές της στην κοινωνία μας. Έχοντας συλλογιστεί αυτά τα ζητήματα, πήρα την απόφαση να αρνηθώ. Δε φοβάμαι τη στρατιωτική φυλακή – αυτό που πραγματικά με φοβίζει είναι η κοινωνία μας που χάνει την ανθρωπιά της».
Αντίρρηση συνείδησης στο Ισραήλ
Το Ισραήλ δεν αναγνωρίζει το δικαίωμα στην αντίρρηση συνείδησης στις περισσότερες των περιπτώσεων και κάποιοι αντιρρησίες συνείδησης τιμωρούνται επανειλημμένα, όπως ο Νατάν Μπλανκ που φυλακίστηκε 10 φορές.
Πέρα από παραβίαση του δικαιώματος στην ελευθερία σκέψης, συνείδησης και θρησκείας (άρθρο 18 του Διεθνούς Συμφώνου για τα Ατομικά και Πολιτικά Δικαιώματα), η επανειλημμένη τιμωρία των αντιρρησιών συνείδησης, αποτελεί επιπλέον και παραβίαση του άρθρου 14.7 του Διεθνούς Συμφώνου για τα Ατομικά και Πολιτικά Δικαιώματα, το οποίο προβλέπει ότι: «Κανένα άτομο δεν πρέπει να δικάζεται ή να τιμωρείται εκ νέου για ένα αδίκημα για το οποίο έχει ήδη καταδικαστεί ή απαλλαγεί με τελεσίδικη απόφαση σύμφωνα με το δίκαιο και την ποινική δικονομία κάθε χώρας.»
Περισσότερα για το δικαίωμα στην αντίρρηση συνείδησης και την κατάσταση στην Ελλάδα μπορείτε να διαβάσετε στη σελίδα τη σχετικής εκστρατείας μας και σε πρόσφατη συνέντευξη του πρώην Επικεφαλής του Ελληνικού Τμήματος της Διεθνούς Αμνηστίας.
*Στο blog του ιστότοπου του Ελληνικού Τμήματος παρουσιάζονται, μεταξύ άλλων, προσωπικές ιστορίες θυμάτων παραβιάσεων και δίνεται η ευκαιρία να ακουστεί ο λόγος τους. Τα κείμενα αυτά και ιδιαίτερα δηλώσεις προσώπων δεν απηχούν απαραίτητα τις απόψεις της Διεθνούς Αμνηστίας.
Πηγή: Διεθνής Αμνηστία
Δευτέρα 18 Μαΐου 2015
Πέμπτη 7 Μαρτίου 2013
Ελλάδα: Πότε θα σταματήσουν να διώκονται οι αντιρρησίες συνείδησης; Νέα δίκη 44χρονου αντιρρησία συνείδησης από στρατοδικείο
ΚΟΙΝΗ ΔΗΜΟΣΙΑ ΔΗΛΩΣΗ
Ελλάδα: Πότε θα σταματήσουν να διώκονται οι αντιρρησίες συνείδησης;
Νέα δίκη 44χρονου αντιρρησία συνείδησης από στρατοδικείο
Η Διεθνής Αμνηστία, το Ευρωπαϊκό Γραφείο για την Αντίρρηση Συνείδησης (EBCO) και η Αντιπολεμική Διεθνής (WRI), καταδικάζουν τη νέα δίωξη εναντίον του 44χρονου Νικόλαου Καρανίκα,
αντιρρησία συνείδησης για ιδεολογικούς λόγους. Τρία χρόνια μετά την
προηγούμενη κοινή δημόσια δήλωσή τους, οι τρεις διεθνείς οργανώσεις
ζητούν και πάλι από τις ελληνικές αρχές να συμμορφωθούν με τα ευρωπαϊκά
και διεθνή πρότυπα και συστάσεις, και να τερματίσουν αμέσως όλες τις
διώξεις, τις ποινές φυλάκισης, τα διοικητικά πρόστιμα (ύψους 6.000 ευρώ)
και τις διακρίσεις εις βάρος των αντιρρησιών συνείδησης, όποιο κι αν
είναι το κίνητρό τους.Ο Νικόλαος Καρανίκας δικάζεται με την κατηγορία της ανυποταξίας από το Στρατοδικείο Θεσσαλονίκης την Παρασκευή, 8 Μαρτίου 2013. Τη δίκη θα παρακολουθήσουν ως παρατηρήτες η Ειρήνη Τσολάκη, Αντιπρόεδρος του ελληνικού τμήματος της Διεθνούς Αμνηστίας, και ο Λάζαρος Πετρομελίδης, Αντιπρόσωπος της Αντιπολεμικής Διεθνούς, ενώ θα καταθέσουν ως μάρτυρες υπεράσπισης ο Friedhelm Schneider, Πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Γραφείου για την Αντίρρηση Συνείδησης, και ο Γιάννης Γκλαρνέτατζης, Πρόεδρος του Συνδέσμου Αντιρρησιών Συνείδησης. Πριν τη δίκη, ακτιβιστές των τριών οργανώσεων θα συμμετάσχουν σε δράσεις διαμαρτυρίας σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη.
«Πότε οι ελληνικές αρχές θα σταματήσουν να διώκουν εκείνους των οποίων η συνείδηση δεν τους επιτρέπει να στρατευθούν; Πότε θα σταματήσουν να δικάζουν ένα άτομο επανειλημμένα για την ίδια πράξη; Πότε θα σταματήσουν να δικάζουν πολίτες σε στρατοδικεία;», δήλωσε η Αντιπρόεδρος του ελληνικού τμήματος της Διεθνούς Αμνηστίας Ειρήνη Τσολάκη. «Η Ελλάδα οπισθοχωρεί στην προστασία των ανθρώπινων δικαιωμάτων. Καταδικάζουμε απερίφραστα την ελληνική πρακτική ποινικοποίησης των αντιρρησιών συνείδησης», τόνισε ο Πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Γραφείου για την Αντίρρηση Συνείδησης, Friedhelm Schneider. «Αναμένουμε από την ελληνική κυβέρνηση να εναρμονίσει επειγόντως τη νομοθεσία και την πρακτική περί αντίρρησης συνείδησης με τα ευρωπαϊκά και διεθνή πρότυπα και συστάσεις», δήλωσε η εκπρόσωπος της Αντιπολεμικής Διεθνούς, Hannah Brock.
Ο Νικόλαος Καρανίκας συνελήφθη το πρωί της Τετάρτης, 20 Φεβρουαρίου 2013, και οδηγήθηκε στο αστυνομικό τμήμα της Τούμπας κατηγορούμενος για ανυποταξία. Με τη διαδικασία του αυτοφώρου, οδηγήθηκε ενώπιον του στρατιωτικού εισαγγελέα Θεσσαλονίκης. Κατόπιν αιτήματος αναβολής, η δίκη του ορίστηκε για την Παρασκευή, 22 Φεβρουαρίου 2013 στο Στρατοδικείο Θεσσαλονίκης, και αφέθηκε ελεύθερος. Στις 22 Φεβρουαρίου 2013, κατόπιν νέου αιτήματος αναβολής, η δίκη αναβλήθηκε για την Παρασκευή, 8 Μαρτίου 2013. Σύμφωνα με το δικηγόρο του Νικόλαου Καρανίκα, Θωμά Χαραλαμπίδη, η διαδικασία που ακολουθήθηκε κατά τη σύλληψη δεν είναι η συνήθης, αφού σπανίως ακολουθείται η αυτόφωρη διαδικασία. Εν τω μεταξύ, στις 22 Φεβρουαρίου 2013, εκδόθηκε νέο σημείωμα κατάταξης με το οποίο καλείται ο Νικόλαος Καρανίκας να παρουσιαστεί για στρατιωτική θητεία στις 20 Μαρτίου 2013. Το γεγονός αυτό, εφόσον ο Νικόλαος Καρανίκας εμμείνει στην άρνησή του να στρατευθεί για λόγους συνείδησης, θα οδηγήσει πιθανότατα και σε νέα δίωξή του για ανυποταξία.
Τώρα ο Νικόλαος Καρανίκας κατηγορείται για ανυποταξία από τον Ιανουάριο του 1996, αδίκημα για το οποίο έχει ήδη καταδικαστεί και φυλακιστεί το 1995. Οι τρεις οργανώσεις επισημαίνουν ότι οι επανειλημμένες διώξεις των αντιρρησιών συνείδησης παραβιάζουν το Άρθρο 14.7 του Διεθνούς Συμφώνου για τα Ατομικά και Πολιτικά Δικαιώματα, το οποίο ορίζει ότι «κανένας δεν πρέπει να δικάζεται ή να τιμωρείται ξανά για αδίκημα για το οποίο έχει τελεσίδικα καταδικαστεί ή αθωωθεί σύμφωνα με το δίκαιο και την ποινική διαδικασία κάθε χώρας».
Επίσης, σε κάθε περίπτωση, ο αντιρρησίας συνείδησης Νικόλαος Καρανίκας, όπως και κάθε άλλος πολίτης, δεν θα έπρεπε να είχε δικαστεί από στρατοδικείο. Αυτό άλλωστε έχει κρίνει ρητά και το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων: υπάρχει παραβίαση του δικαιώματος σε δίκαιη δίκη (Άρθρο 6 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων) όταν δικάζονται αντιρρησίες συνείδησης από στρατοδικεία (υπόθεση Ercep v. Turkey, απόφαση 22/11/2011).
Παρά το γεγονός ότι το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων έχει αναγνωρίσει ρητά ότι το δικαίωμα στην αντίρρηση συνείδησης προστατεύεται από το Άρθρο 9 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Δικαιωμάτων του Ανθρώπου περί ελευθερίας σκέψης, συνείδησης και θρησκείας (υπόθεση Bayatyan v. Armenia, απόφαση 01/06/2011), η Ελλάδα εξακολουθεί να μη συμμορφώνεται με τις διεθνείς υποχρεώσεις της και να παραβιάζει τα δικαιώματα των αντιρρησιών συνείδησης.
ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΥΠΟΒΑΘΡΟΥ
Ο Νικόλαος Καρανίκας διακήρυξε τη αντίρρησή του στη στράτευση για λόγους συνείδησης ήδη από τη δεκαετία του ’90, πριν αναγνωριστεί στην Ελλάδα το δικαίωμα στην αντίρρηση συνείδησης. Τον Αύγουστο του 1995 συνελήφθη και μεταφέρθηκε στις Στρατιωτικές Φυλακές Θεσσαλονίκης. Τον Οκτώβριο του ίδιου έτους καταδικάστηκε για ανυποταξία σε καιρό γενικής επιστράτευσης σε 4 χρόνια φυλάκιση από το Στρατοδικείο Θεσσαλονίκης. Το Δεκέμβριο του 1995 το Αναθεωρητικό Στρατοδικείο Θεσσαλονίκης μείωσε την ποινή του σε 1 χρόνο φυλάκιση με 3ετή αναστολή. Όμως, κατά την αποφυλάκισή του από τις στρατιωτικές φυλακές του επιδόθηκε φύλλο πορείας. Ο Νικόλαος Καρανίκας, ως αντιρρησίας συνείδησης, αρνήθηκε να παρουσιαστεί και κατηγορήθηκε πλέον για λιποταξία (τον Ιανουάριο του 1996). Τον Δεκέμβριο του 1997 συνελήφθη εκ νέου και αφέθηκε ελεύθερος αφού του επιδόθηκε νέο φύλλο πορείας. Αρνήθηκε και πάλι να παρουσιαστεί και κατηγορήθηκε ξανά για λιποταξία. Τον Οκτώβριο του 2000, και ενώ πλέον είχε ψηφιστεί από το 1997 νόμος για την αντίρρηση συνείδησης και την εναλλακτική υπηρεσία, το στρατοδικείο Θεσσαλονίκης απάλλαξε τον Νικόλαο Καρανίκα από την κατηγορία της λιποταξίας.
Το 1998 ο Υπουργός Άμυνας αρνήθηκε να δεχτεί την αίτηση του Νικόλαου Καρανίκα να αναγνωριστεί ως αντιρρησίας συνείδησης και να υπηρετήσει εναλλακτική υπηρεσία, θεωρώντας ότι έχει καταταγεί στο στρατό, το διάστημα που βρισκόταν κρατούμενος σε στρατιωτικές φυλακές (Αύγουστος – Δεκέμβριος 1995). Σύμφωνα με την τότε νομοθεσία, δεν μπορούσε να αναγνωριστεί κάποιος ως αντιρρησίας συνείδησης, εάν είχε βρεθεί εντός στρατεύματος. Ως εκ τούτου, οι ελληνικές αρχές ουδέποτε αναγνώρισαν στον Νικόλαο Καρανίκα το δικαίωμα στην αντίρρηση συνείδησης.
ΣΗΜΕΙΩΣΗ Επισυνάπτεται φωτογραφία από τη δράση που πραγματοποίησαν ακτιβιστές της Διεθνούς Αμνηστίας μπροστά στο Ελληνικό Κοινοβούλιο με το εξής μήνυμα: Ό,τι και να κάνετε δεν μπορείτε ποτέ να φυλακίσετε την συνείδησή του! Αλληλεγγύη στον έλληνα αντιρρησία συνείδησης Νίκο Καρανίκα!
ΑΤΟΜΑ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΜΕ ΤΟΝ ΤΥΠΟ:
Διεθνής Αμνηστία – Ελληνικό Τμήμα, τηλ: +30 210 3600628, εσωτ. 4, www.amnesty.org.gr
Hannah Brock, Υπεύθυνη του Προγράμματος "Δικαίωμα στην Άρνηση να Σκοτώνεις",
War Resisters' International, τηλ: +44 20 7278 4040, http://wri-irg.org
Friedhelm Schneider, Πρόεδρος, European Bureau for Conscientious Objection,
τηλ: +49 1520
Πηγή: Διεθνής Αμνηστία
Τετάρτη 18 Απριλίου 2012
Δράση υπέρ των δικαιωμάτων των αντιρρησιών συνείδησης σε Ελλάδα και Τουρκία
Δράση στο Σύνταγμα, υπέρ των δικαιωμάτων των αντιρρησιών συνείδησης σε Ελλάδα και Τουρκία.
Σάββατο 3 Δεκεμβρίου 2011
ΤΟΥΡΚΙΑ: Αντιρρησίας συνειδησης κινδυνεύει να φυλακιστεί
Ο Halil Savda είναι υπερασπιστής των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και αντιρρησίας συνείδησης. Αντιμετωπίζει διαρκή κίνδυνο φυλάκισης, επειδή εκφράζει ελεύθερα την υποστήριξή του στους αντιρρησίες συνείδησης. Έχει γράψει άρθρα, έχει δώσει συνεντεύξεις σε διάφορες εφημερίδες και έχει μιλήσει σε συγκεντρώσεις κατά της υποχρεωτικής στράτευσης.
Ο Halil Savda έχει συλληφθεί πολλές φορές από το 2004, επειδή αρνήθηκε να υπηρετήσει στρατιωτική θητεία και έχει τεθεί υπό κράτηση για 17 περίπου μήνες συνολικά κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου. Ο ίδιος είπε στη Διεθνή Αμνηστία ότι, το 2007, ενώ τελούσε υπό κράτηση, υπέστη κακομεταχείριση, κατά την οποία, μεταξύ άλλων, δέχτηκε κλωτσιές και χτυπήματα από τέσσερις αξιωματικούς, του έχωσαν ένα βρώμικο πανί στο στόμα του, τον άφησαν γυμνό για τρεις ημέρες σε ένα δωμάτιο χωρίς καρέκλες ή κρεβάτι και τον ανάγκασαν να κοιμάται πάνω σε ένα τσιμεντένιο πάτωμα χωρίς κουβέρτα. Τα περιστατικά αυτά δεν διερευνήθηκαν ποτέ όπως έπρεπε.
Γράψε ένα μήνυμα συμπαράστασης στον Halil Savda!
Μπείτε στη φόρμα αποστολής στον ιστότοπο του Ελληνικού Τμήματος της Διεθνούς Αμνηστίας:
http://www.amnesty.org.gr/turkey-halil-savda-in-danger
Δευτέρα 28 Ιουνίου 2010
Μία 18χρονη υψώνει τη φωνή της στο στρατιωτικό κράτος του Ισραήλ
Σε 25 ημέρες κράτησης καταδικάστηκε η ισραηλινή Diane Kogan επειδή αρνήθηκε να καταταγεί στον Ισραηλινό στρατό. Η αντιρρησίας συνείδησης σήμερα βρίσκεται στη γυναικεία Στρατιωτική Φυλακή Νο 400 στη Tzrifin, όπου κρατείται από τις 14 Ιουνίου.
«Αρνούμαι να καταταγώ στον στρατό επειδή πιστεύω σθεναρά ότι το στρατιωτικό σύστημα δεν θα βοηθήσει ποτέ στην επίτευξη της ειρήνης. Ο στρατός είναι μια βίαιη δύναμη, καθώς διδάσκει πως οι διαμάχες επιλύονται με τη χρήση επιθετικών μέσων όπως όπλα και ωμή βία. Είναι πέραν κάθε λογικής η μία πλευρά να χρησιμοποιεί βία για την επίτευξη της ειρήνης ελπίζοντας ότι η άλλη πλευρά απλώς θα τη δεχτεί. Η βία οδηγεί στη βία και τελικά στον πόλεμο, γεγονός που οδηγεί σε περισσότερους πολέμους. Η αιματοχυσία δεν είναι λύση και πρέπει να αποφεύγεται με κάθε κόστος. Ως εκ τούτου, με όλη μου την καρδιά αρνούμαι να συνεργαστώ με το στρατιωτικό σύστημα (και τα ιδανικά του) πιστεύοντας ότι είναι σάπιο από τον πυρήνα του και πολύ μακριά από την επίτευξη της ειρήνης ανάμεσα στους ανθρώπους», αναφέρει στη δήλωση άρνησης η Diane Kogan.
Η Diane, από το Τελ Αβίβ, οδηγείται για δεύτερη φορά στη φυλακή και έχει καταδικαστεί άλλες έξι για την άρνησή της να καταταχτεί. Η πρώτη φορά που είχε καταδικαστεί με φυλάκιση ήταν στις 15 Απριλίου, ημέρα που είχε οριστεί η κατάταξή της. Ωστόσο, όπως ενημερώθηκε, οι γυναικείες φυλακές ήταν γεμάτες και κλήθηκε να παρουσιάζεται καθημερινά στη Στρατολογική Βάση στο Τel Hashomer.
Η Diane δεν δέχτηκε να εκπληρώσει de facto στρατιωτικά καθήκοντα ως υποκατάστατα της κράτησής της και αρνήθηκε να υπακούσει στην εντολή που της δόθηκε. Καταδικάζετε εκ νέου σε 10 ημέρες φυλάκισης, στις 25 Απριλίου, και τελικά φυλακίζεται.
Η άρνηση της να γίνει μέρος μίας «βίαιης δύναμης», όπως χαρακτηρίζει το στρατό, συνεχίστηκε και μετά την αποφυλάκισή της, στις 4 Μάη και έτσι η Diane Kogan καταδικάζεται και πάλι, αυτή τη φορά σε 20 μέρες υπό κράτηση στη Βάση. Ωστόσο και αυτή τη φορά αρνείται να υπακούσει στην απόφαση για εγκλεισμό της σε στρατιωτική βάση. Θα παρουσιαστεί ενώπιον των αρχών με την λήξη της ποινής, στις 24 Μάη.
Η τέταρτη καταδίκη της ήταν δεδομένη, όπως δεδομένη ήταν και η ανυπακοή της στις εντολές των αρχών, καθώς για άλλη μία φορά έπρεπε να παρουσιάζεται για 7 ημέρες στη βάση.
Στις 7 Ιουνίου επέστρεψε στη Στρατολογική Βάση και καταδικάστηκε σε 10 μέρες επιπλέον κράτηση στη Βάση και τελικά στις 13 Ιουνίου, αφού έμεινε σπίτι της για κάποιο διάστημα οδηγήθηκε στη φυλακή για δεύτερη φορά. Η Diane Kogan πρόκειται να αποφυλακιστεί στις 7 Ιουλίου.
Μέλη της Διεθνούς Αμνηστίας στην Ελλάδα και των Αντιρρησιών Συνείδησης πραγματοποίησαν τη Δευτέρα παράσταση διαμαρτυρίας έξω από την Ισραηλινή πρεσβεία υψώνοντας ένα πανό για την 18χρονη Diane Kogan και ζητώντας την άμεση και άνευ όρων απελευθέρωσή της.
Σημειώνεται ότι στο Ισραήλ η στρατιωτική θητεία είναι υποχρεωτική με τη συμπλήρωση του 18ου έτους ηλικίας. Η θητεία για τους άντρες είναι τρία χρόνια και για τις γυναίκες 21 μήνες. Επιπλέον, κάθε χρόνο οι πολίτες καλούνται να παρουσιαστούν στο στρατό για περαιτέρω εκπαίδευση κάθε χρόνο για ένα μήνα.
Το τελευταίο διάστημα αρκετοί είναι οι Ισραηλινοί που αρνούνται να καταταχθούν. Μάλιστα οι αντιρρησίες χωρίζονται σε δύο κατηγορίες, σε εκείνους που αρνούνται να παρουσιαστούν στα κατεχόμενα και σε όσους αρνούνται ολοκληρωτικά την στράτευση.
Όσοι επιθυμούν μπορούν να στείλουν επιστολή διαμαρτυρίας μέσω τις ιστοσελίδας της Διεθνούς Αμνηστίας.
Πηγή: TVXS
Τετάρτη 23 Ιουνίου 2010
Άμεση και χωρίς όρους απελευθέρωση της Ισραηλινής αντιρρησία συνείδησης Diane Kogan – Διαμαρτυρία στην Ισραηλινή Πρεσβεία την Δευτέρα, 28 Ιουνιου στις 18:00
ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ ΑΝΤΙΡΡΗΣΙΩΝ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ – ΔΙΕΘΝΗΣ ΑΜΝΗΣΤΙΑ (ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ)
«Αρνούμαι να καταταγώ στον στρατό επειδή πιστεύω σθεναρά ότι το στρατιωτικό σύστημα δεν θα βοηθήσει ποτέ στην επίτευξη της ειρήνης. Ο στρατός είναι μια βίαιη δύναμη, καθώς διδάσκει πως οι διαμάχες επιλύονται με τη χρήση επιθετικών μέσων όπως όπλα και ωμή βία. Είναι πέραν κάθε λογικής η μία πλευρά να χρησιμοποιεί βία για την επίτευξη της ειρήνη,ς ελπίζοντας ότι η άλλη πλευρά απλώς θα τη δεχτεί. Η βία οδηγεί στη βία και τελικά στον πόλεμο, γεγονός που οδηγεί σε περισσότερους πολέμους. Η αιματοχυσία δεν είναι λύση και πρέπει να αποφεύγεται με κάθε κόστος. Ως εκ τούτου, με όλη μου την καρδιά αρνούμαι να συνεργαστώ με το στρατιωτικό σύστημα (και τα ιδανικά του) πιστεύοντας ότι είναι σάπιο από τον πυρήνα του και πολύ μακριά από την επίτευξη της ειρήνης ανάμεσα στους ανθρώπους.»
Aπό τη δήλωση άρνησης στράτευσης της Diane Kogan
Η αντιρρησίας συνείδησης Diane Kogan, 18 ετών από το Τελ Αβίβ, καταδικάστηκε στις 13 Ιουνίου σε 25 ημέρες φυλάκιση για την άρνησή της να καταταγεί στον ισραηλινό στρατό, και στις 14 Ιουνίου μεταφέρθηκε στη γυναικεία Στρατιωτική Φυλακή Νο 400 στη Tzrifin.
Αυτή είναι η δεύτερη φορά που η Diane οδηγείται στη φυλακή και η έκτη φορά που καταδικάζεται για αντίρρηση συνείδησης. Την πρώτη φορά είχε καταδικαστεί σε 20 μέρες φυλάκιση την ημέρα που είχε οριστεί η κατάταξή της, στις 15 Απριλίου. Ωστόσο, της είπαν ότι οι γυναικείες φυλακές ήταν γεμάτες και ότι πρέπει να παρουσιάζεται καθημερινά στη Στρατολογική Βάση στο Τel Hashomer. Η Diane αποφάσισε ότι δεν προτίθεται να εκπληρώσει de facto στρατιωτικά καθήκοντα ως υποκατάστατα της κράτησής της και γύρισε στο σπίτι της. Η Diane επέστρεψε στη Στρατολογική Βάση στις 25 Απριλίου και τότε ήταν που καταδικάστηκε σε 10 ημέρες φυλακή και πράγματι φυλακίστηκε. Με την αποφυλάκισή της στις 4 Μαΐου καταδικάστηκε εκ νέου για την άρνησή της να καταταγεί, αυτή τη φορά σε 20 μέρες υπό κράτηση στη Βάση. Αποφάσισε να πάει στη γενέτειρά της και πάλι για τους ίδιους λόγους όπως και την προηγούμενη φορά και επέστρεψε όταν τελείωσε η περίοδος περιορισμού στις 24 Μαΐου. Τότε καταδικάστηκε για τέταρτη φορά -αυτή τη φορά σε μια υπό όρους καταδίκη των 7 ημερών, συν τη παράταση της περιόδου κράτησής της στη βάση (και πάλι η Diane αποφάσισε να μην υπακούσει σε αυτές τις διαταγές). Στις 7 Ιουνίου επέστρεψε στη Στρατολογική Βάση και καταδικάστηκε σε 10 μέρες επιπλέον κράτηση στη Βάση και τελικά στις 13 Ιουνίου, αφού έμεινε σπίτι της για κάποιο διάστημα οδηγήθηκε στη φυλακή για δεύτερη φορά. Η Diane Kogan πρόκειται να αποφυλακιστεί στις 7 Ιουλίου.
Φαίνεται πως ο ισραηλινός στρατός καταβάλλει επίπονες προσπάθειες να αποφύγει τη δημοσιότητα στις υποθέσεις αντιρρησιών συνείδησης.
Ζητάμε την άμεση και άνευ όρων απελευθέρωση της Diane Kogan χωρίς καμία απειλή για περαιτέρω φυλάκιση.
Καλούμε τις Ισραηλινές αρχές να σεβαστούν τα δικαιώματα όλων των αντιρρησιών συνείδησης.
Για επιστολές διαμαρτυρίας προς τις Ισραηλινές αρχές: www.amnesty.org.gr/sign-the-immediate-and-unconditional-release-of-israeli-conscientious-objector-diane-kogan
Πηγή: Διεθνής Αμνηστία
ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ ΑΝΤΙΡΡΗΣΙΩΝ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ – ΔΙΕΘΝΗΣ ΑΜΝΗΣΤΙΑ (ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ)
Αθήνα, 23 Ιουνίου 2010
Aπό τη δήλωση άρνησης στράτευσης της Diane Kogan
Η αντιρρησίας συνείδησης Diane Kogan, 18 ετών από το Τελ Αβίβ, καταδικάστηκε στις 13 Ιουνίου σε 25 ημέρες φυλάκιση για την άρνησή της να καταταγεί στον ισραηλινό στρατό, και στις 14 Ιουνίου μεταφέρθηκε στη γυναικεία Στρατιωτική Φυλακή Νο 400 στη Tzrifin.
Αυτή είναι η δεύτερη φορά που η Diane οδηγείται στη φυλακή και η έκτη φορά που καταδικάζεται για αντίρρηση συνείδησης. Την πρώτη φορά είχε καταδικαστεί σε 20 μέρες φυλάκιση την ημέρα που είχε οριστεί η κατάταξή της, στις 15 Απριλίου. Ωστόσο, της είπαν ότι οι γυναικείες φυλακές ήταν γεμάτες και ότι πρέπει να παρουσιάζεται καθημερινά στη Στρατολογική Βάση στο Τel Hashomer. Η Diane αποφάσισε ότι δεν προτίθεται να εκπληρώσει de facto στρατιωτικά καθήκοντα ως υποκατάστατα της κράτησής της και γύρισε στο σπίτι της. Η Diane επέστρεψε στη Στρατολογική Βάση στις 25 Απριλίου και τότε ήταν που καταδικάστηκε σε 10 ημέρες φυλακή και πράγματι φυλακίστηκε. Με την αποφυλάκισή της στις 4 Μαΐου καταδικάστηκε εκ νέου για την άρνησή της να καταταγεί, αυτή τη φορά σε 20 μέρες υπό κράτηση στη Βάση. Αποφάσισε να πάει στη γενέτειρά της και πάλι για τους ίδιους λόγους όπως και την προηγούμενη φορά και επέστρεψε όταν τελείωσε η περίοδος περιορισμού στις 24 Μαΐου. Τότε καταδικάστηκε για τέταρτη φορά -αυτή τη φορά σε μια υπό όρους καταδίκη των 7 ημερών, συν τη παράταση της περιόδου κράτησής της στη βάση (και πάλι η Diane αποφάσισε να μην υπακούσει σε αυτές τις διαταγές). Στις 7 Ιουνίου επέστρεψε στη Στρατολογική Βάση και καταδικάστηκε σε 10 μέρες επιπλέον κράτηση στη Βάση και τελικά στις 13 Ιουνίου, αφού έμεινε σπίτι της για κάποιο διάστημα οδηγήθηκε στη φυλακή για δεύτερη φορά. Η Diane Kogan πρόκειται να αποφυλακιστεί στις 7 Ιουλίου.
Φαίνεται πως ο ισραηλινός στρατός καταβάλλει επίπονες προσπάθειες να αποφύγει τη δημοσιότητα στις υποθέσεις αντιρρησιών συνείδησης.
Ζητάμε την άμεση και άνευ όρων απελευθέρωση της Diane Kogan χωρίς καμία απειλή για περαιτέρω φυλάκιση.
Καλούμε τις Ισραηλινές αρχές να σεβαστούν τα δικαιώματα όλων των αντιρρησιών συνείδησης.
Για επιστολές διαμαρτυρίας προς τις Ισραηλινές αρχές: www.amnesty.org.gr/sign-the-immediate-and-unconditional-release-of-israeli-conscientious-objector-diane-kogan
Πηγή: Διεθνής Αμνηστία
Δευτέρα 10 Μαΐου 2010
Ακτιβισμός κατά των παραβιάσεων ανθρωπίνων δικαιωμάτων στον στρατό της Ερυθραίας
Με την ευκαιρία της Παγκόσμιας Ημέρας για την Αντίρρηση Συνείδησης (15 Μαΐου), η θεματική ομάδα για το Δικαίωμα στην Αντίρρηση Συνείδησης της Διεθνούς Αμνηστίας θα πραγματοποιήσει το Σάββατο 15 Μαΐου στις 12:00-14:00 στην πλατεία Μοναστηρακίου ακτιβιστικό δρώμενο ενημέρωσης και συλλογής υπογραφών για τις πολύ σοβαρές παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων που γίνονται στον στρατό της Ερυθραίας στην Αφρική.
Αντιρρησίες συνείδησης φυλακίζονται επ’ αόριστον χωρίς δίκη. Γυναίκες πέφτουν θύματα σεξουαλικής εκμετάλλευσης των αξιωματικών τους. Στρατευμένοι εκτελούνται ή βασανίζονται. Ποινές επιβάλλονται αυθαίρετα από τους αξιωματικούς χωρίς κανενός είδους δίκη ούτε καν σε στρατοδικείο. Συγγενείς ατόμων που δεν κατατάσσονται, φυλακίζονται επίσης. Πολίτες διώκονται και φυλακίζονται μόνο και μόνο εξαιτίας της θρησκείας τους. Κρατούμενοι/ες παραμένουν χωρίς επικοινωνία για χρόνια.
Πηγή: Διεθνής Αμνηστία
Αντιρρησίες συνείδησης φυλακίζονται επ’ αόριστον χωρίς δίκη. Γυναίκες πέφτουν θύματα σεξουαλικής εκμετάλλευσης των αξιωματικών τους. Στρατευμένοι εκτελούνται ή βασανίζονται. Ποινές επιβάλλονται αυθαίρετα από τους αξιωματικούς χωρίς κανενός είδους δίκη ούτε καν σε στρατοδικείο. Συγγενείς ατόμων που δεν κατατάσσονται, φυλακίζονται επίσης. Πολίτες διώκονται και φυλακίζονται μόνο και μόνο εξαιτίας της θρησκείας τους. Κρατούμενοι/ες παραμένουν χωρίς επικοινωνία για χρόνια.
Πηγή: Διεθνής Αμνηστία
Τετάρτη 20 Ιανουαρίου 2010
Δράση αλληλεγγύης υπέρ του αντιρρησία συνείδησης Enver Aydemir έξω από την Τουρκική Πρεσβεία
Αθήνα, 20/01/2010
Ο Σύνδεσμος Αντιρρησιών Συνείδησης και η Διεθνής Αμνηστία πραγματοποίησαν σήμερα, 20 Ιανουαρίου 2010, παράσταση διαμαρτυρίας στην Τουρκική Πρεσβεία για την υπόθεση του Τούρκου αντιρρησία συνείδησης Enver Aydemir.
Ο Enver Aydemir συνελήφθη για δεύτερη φορά στις 24 Δεκεμβρίου 2009, φυλακίστηκε και βασανίστηκε (ξυλοδαρμός, γύμνωση, πολύωρη έκθεση σε ψύχος) στη στρατιωτική φυλακή και κατόπιν κλείστηκε παρά τη θέλησή του σε στρατιωτικό νοσοκομείο, όπου και κρατείται ως σήμερα. Καλούμε την τουρκική κυβέρνηση να σταματήσει να παραβιάζει το διεθνές δίκαιο, να σεβαστεί και να αναγνωρίσει την ελευθερία της συνείδησης των Τούρκων αντιρρησιών, να σταματήσει τα βασανιστήρια στις τουρκικές φυλακές και να εναρμονιστεί με τις διεθνείς πρακτικές ρύθμισης των ζητημάτων αντίρρησης συνείδησης.
Καλούμε τη διεθνή κοινότητα και την Ευρωπαϊκή Ένωση να πιέσουν με όλα τα μέσα όλες τις κυβερνήσεις, περιλαμβανομένης και της ελληνικής, να σταματήσουν τις διακρίσεις σε βάρος των αντιρρησιών συνείδησης, την κακομεταχείριση και τις παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Καλούμε την ελληνική κυβέρνηση να σταματήσει να τιμωρεί και να διώκει τους Έλληνες αντιρρησίες συνείδησης και να αναπροσαρμόσει άμεσα το νομοθετικό πλαίσιο που ρυθμίζει τους όρους της εναλλακτικής υπηρεσίας. Καλούμε τον πρωθυπουργό να θέσει το ζήτημα την παραβίασης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στον Τούρκο ομόλογό του στην επικείμενη συνάντησή τους.
ΑΜΕΣΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΟΥ ENVER AYDEMIR – ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ ΤΟΥΡΚΟΥΣ ΑΝΤΙΡΡΗΣΙΕΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ
Ημερομηνία: Τετάρτη, January 20, 2010
Τρίτη 24 Νοεμβρίου 2009
Διαμαρτυρία στην Πρεσβεία της Αρμενίας
Την Δευτέρα, 23 Νοεμβρίου, η oμάδα της Διεθνούς Αμνηστίας για το δικαίωμα στην αντίρρηση συνείδησης πραγματοποίησε δρώμενο-διαμαρτυρία μπροστά στην Πρεσβεία της Αρμενίας. Στη σύντομη συνάντηση με τον Πρέσβη Γκαγίκ Γκαλατσιάν,η ομάδα διαμαρτυρήθηκε για την φυλάκιση 71 Αρμένιων Χριστιανών Μαρτύρων του Ιεχωβά, θρησκευτικών αντιρρησιών συνείδησης, οι οποίοι κρατούνται στις αρμενικές φυλακές εκτίοντας ποινές φυλάκισης 2 έως 3 χρόνων και τους οποίους η Διεθνής Αμνηστία θεωρεί κρατούμενους συνείδησης. Η ομάδα εξέφρασε τις ανησυχίες της για την τιμωρητική διάρκεια της εναλλακτικής υπηρεσίας και την έλλειψη γνήσιας μη στρατιωτικής εναλλακτικής υπηρεσίας στην Αρμενία.
Ως μέλος του Συμβουλίου της Ευρώπης, η Αρμενία έχει αναλάβει την υποχρέωση να παρέχει πραγματική μη στρατιωτική εναλλακτική υπηρεσία στην υποχρεωτική στρατιωτική θητεία σε όσους η συνείδηση δεν επιτρέπει να φέρουν όπλα. Όμως, η εναλλακτική υπηρεσία της Αρμενίας βρίσκεται ακόμα υπό τον έλεγχο του στρατού, ενώ ολοένα και περισσότεροι νεαροί Μάρτυρες του Ιεχωβά φυλακίζονται για ακόμα μεγαλύτερα χρονικά διαστήματα, καθώς η πίστη τους τούς απαγορεύει να υπηρετήσουν στο στρατό.
Πηγή: Διεθνής Αμνηστία
Παρασκευή 15 Μαΐου 2009
Συμβολικό δρώμενο με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα για την Αντίρρηση Συνείδησης
Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα για την Αντίρρηση Συνείδησης, εκπρόσωποι της Διεθνούς Αμνηστίας πραγματοποίησαν συμβολικό δρώμενο την Παρασκευή, 15 Μαΐου, ώρα 12:00-13:00, στο Σύνταγμα (σχετικό δελτίο τύπου: http://www.amnesty.org.gr/library/news/2009/2009-05-14-01.htm).
Πηγή: Διεθνής Αμνηστία
Πηγή: Διεθνής Αμνηστία
Δράση για το Δικαίωμα στην αντίρρηση συνείδησης
Φέτος, στις 15 Μαΐου, Παγκόσμια Ημέρα για το Δικαίωμα στην Αντίρρηση Συνείδησης, συμπληρώνονται 11 χρόνια από την εφαρμογή του νόμου που εισήγαγε την εναλλακτική κοινωνική υπηρεσία στο θεσμό της στράτευσης. Όμως ακόμη και σήμερα είναι δύσκολο ν’ αναγνωριστεί κάποιος ως αντιρρησίας συνείδησης και όσοι αναγνωρίζονται είναι κυρίως για θρησκευτικούς λόγους. Οι αντιρρησίες συνείδησης για ιδεολογικούς λόγους συνεχίζουν να κρίνονται από Επιτροπή που ορίζει το ίδιο το Υπουργείο Αμύνης κι αν δεν υπηρετήσουν δικάζονται από στρατοδικεία, αντιμετωπίζουν διώξεις και στερούνται θεμελιωδών δικαιωμάτων, όπως να ταξιδεύουν εκτός συνόρων, να εκδώσουν διαβατήριο και το δικαίωμα στο εκλέγειν και εκλέγεσθαι. Η εναλλακτική πολιτική κοινωνική υπηρεσία έχει τιμωρητικό χαρακτήρα καθώς έχει πολύ μεγαλύτερη διάρκεια από την στρατιωτική θητεία και μεροληπτική φύση.
Την Παρασκευή 15 Μαΐου, από τις 12.00 – 13.00 εθελοντές της οργάνωσης θα βρίσκονται στην Πλατεία Συντάγματος, κάνοντας μια συμβολική δράση, προκειμένου να ενημερώσουν τους περαστικούς για το τι πραγματικά συμβαίνει με την εναλλακτική υπηρεσία και να τονίσουν πως η χώρα μας ακόμα δεν έχει συμμορφωθεί με τις βασικές απαιτήσεις διεθνών οργανισμών σχετικά με την αντίρρηση συνείδησης. Εάν τους δείτε, μην τους αγνοήσετε.
Πηγή: Διεθνής Αμνηστία
Πηγή: Διεθνής Αμνηστία
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)