Αντίρρηση συνείδησης, ένα «άγνωστο» δικαίωμα

22-05-2012

Εκδήλωση από τη Διεθνή Αμνηστία, με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Αντιρρησιών Συνείδησης - Από τις διώξεις και τις φυλακίσεις στην τιμωρητική εναλλακτική υπηρεσία

Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Αντιρρησιών Συνείδησης, που είναι η 15η Μαΐου, η Διεθνής Αμνηστία οργάνωσε εκδηλώσεις σε πολλές πόλεις της Ελλάδος, με σκοπό την ενημέρωση και την ευαισθητοποίηση για το συγκεκριμένο δικαίωμα, της αντίρρησης συνείδησης, εν πολλοίς άγνωστο και ξένο προς την ελληνική πραγματικότητα. Στην Κομοτηνή η σχετική εκδήλωση έλαβε χώρα στην αίθουσα του Εργατοϋπαλληλικού Κέντρου την περασμένη Παρασκευή, με ομιλητές την Μιμίκα Κριτσανίδου, μέλος του Δικτύου Αντιρρησιών Συνείδησης του Ελληνικού Τμήματος της Διεθνούς Αμνηστίας, τον Θανάση Μακρή από τον Σύνδεσμο Αντιρρησιών Συνείδησης και τον Αλέξανδρο Παπαδόπουλο, ιδεολογικό αντιρρησία συνείδησης, που κατέθεσε τις απόψεις και τις εμπειρίες του.
Η Διεθνής Αμνηστία θεωρεί ως αντιρρησία συνείδησης κάθε άτομο το οποίο, για λόγους συνείδησης ή βαθιάς πεποίθησης, αρνείται να υπηρετήσει θητεία στις ένοπλες δυνάμεις ή να έχει οποιαδήποτε άμεση ή έμμεση συμμετοχή σε πολέμους ή ένοπλες συρράξεις. Ακόμα και σήμερα σε πολλές χώρες εκατοντάδες άνθρωποι εξακολουθούν να διώκονται και να φυλακίζονται επανειλημμένα για την άρνησή τους να υπηρετήσουν στρατιωτική θητεία. Στην Ελλάδα καθοριστικής σημασίας υπήρξε η ψήφιση νόμου το 1997, που εισήγαγε μια μορφή πολιτικής κοινωνικής υπηρεσίας ως εναλλακτική της στρατιωτικής. Παρά ταύτα η Διεθνής Αμνηστία κάνει λόγο για προβληματικό νομικό πλαίσιο και έχει επανειλημμένως καλέσει τις ελληνικές αρχές να εναρμονίσουν επιτέλους τη νομοθεσία περί αντίρρησης συνείδησης και την πρακτική με τα ευρωπαϊκά και διεθνή πρότυπα και συστάσεις, και να τερματίσουν αμέσως όλες τις διώξεις, τις ποινές φυλάκισης, τα πρόστιμα και τις διακρίσεις εις βάρος των αντιρρησιών συνείδησης. Η Διεθνής Αμνηστία θεωρεί επίσης ότι η εναλλακτική κοινωνική υπηρεσία είχε και συνεχίζει να έχει τιμωρητικό χαρακτήρα. Θεωρεί ότι ο θεσμός της εναλλακτικής υπηρεσίας πρέπει να είναι καθαρά πολιτικής φύσης, εκτός της αρμοδιότητας του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας, και να μην έχει χαρακτήρα τιμωρίας ή διάκρισης εις βάρος των αντιρρησιών συνείδησης.

Σωρεία παραλογισμών στο σύστημα εξέτασης των αντιρρησιών συνείδησης

Αυτό που ισχύει σήμερα στην Ελλάδα είναι ο ενδιαφερόμενος, που δηλώνει αντιρρησίας συνείδησης, να εξετάζεται από μια 5μελή επιτροπή, η οποία υπάγεται θεσμικά στο Υπουργείο Εθνικής Άμυνας και αποτελείται από 2 στρατιωτικούς, δυο πανεπιστημιακούς και ένα μέλος του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους. Μεταξύ άλλων απαιτείται να καταθέσει βεβαιώσεις ότι δεν είναι κείνος ή ότι δεν ανήκει σε κάποια σκοπευτική λέσχη, ενώ προβλέπεται να περάσει και από συνέντευξη. Αρκετούς παραλογισμούς διαπίστωσε σε αυτήν τη διαδικασία η κ. Κριτσανίδου, που αρχικά τόνισε την ανάγκη η συγκεκριμένη επιτροπή να αλλάξει φορέα. Αναρωτήθηκε επίσης πώς είναι δυνατόν τα μέλη της επιτροπής αυτής να κρίνουν τη συνείδηση κάποιου, ώστε να αποφανθούν αν είναι αντιρρησίας συνείδησης ή όχι, ενώ κατήγγειλε ότι κατά πρώτον δεν κρατούνται πρακτικά στη διάρκεια της προφορικής εξέτασης και ότι δεν παρέχεται η δυνατότητα άσκησης έφεσης κατά της απόφασης από τον ενδιαφερόμενο. Κατήγγειλε επίσης πολλές φορές οι αντιρρησίες συνείδησης έρχονται αντιμέτωποι με τη χλεύη και το σαρκασμό από πλευράς των μελών της επιτροπής. Σημειώνεται, βέβαια, ότι όλα τα παραπάνω συμβαίνουν στην περίπτωση, που καταφέρει κανείς να καταθέσει το σχετικό αίτημα να εξεταστεί από την επιτροπή. Κι αυτό διότι, όπως επισήμανε η κ. Κριτσανίδου, «δεν υπάρχει πληροφόρηση στα κέντρα στράτευσης ή στα ΚΕΠ, οι πληροφορίες που παίρνει κανείς είναι ελάχιστες ή με πολύ ψιλά γράμματα σε ένα φυλλάδιο, που κι αυτό δεν παρέχεται».

«Πρέπει η εναλλακτική εργασία να μην είναι τιμωρητική, αλλά στην Ελλάδα είναι»

Τι συμβαίνει όμως όταν ο ενδιαφερόμενος καταφέρει να εξεταστεί από την επιτροπή και να «εγκριθεί» ως αντιρρησίας συνείδησης; Αναλόγως το αίτημα, που κατέθεσε, μπορεί να οριστεί ολικός αντιρρησίας συνείδησης, ώστε να μην έχει οποιαδήποτε πρόσθετη υποχρέωση ή να επιλέξει να προσφέρει εναλλακτική κοινωνική υπηρεσία. Εναλλακτική υπηρεσία, η οποία όμως είναι τιμωρητική στη χώρα μας, σύμφωνα με τα όσα υποστήριξαν οι ομιλητές στην προχθεσινή εκδήλωση. Κατά πρώτον ο αντιρρησίας συνείδησης ορίζεται κατά κόρον να προσφέρει κοινωνική υπηρεσία σε περιοχές μακριά από τα μεγάλα αστικά κέντρα, όπως Αθήνα ή Θεσσαλονίκη, κι επιπλέον εκτός του τόπου κατοικίας ή καταγωγής του. Ο αντιρρησίας συνείδησης λαμβάνει γύρω στα 200 ευρώ το μήνα ως αμοιβή για τις υπηρεσίες του, ενώ συνήθης πρακτική είναι να τοποθετείται όπου το κράτος κρίνει απαραίτητο, ανεξαρτήτως του γνωστικού αντικειμένου του. «Η Διεθνής Αμνηστία θεωρεί ότι πρέπει η εναλλακτική εργασία να μην είναι τιμωρητική», υπογράμμισε η κ. Κριτσανίδου, «αλλά στην Ελλάδα είναι τιμωρητική».

Θανάσης Μακρής, Από την άρνηση στράτευσης στη φυλακή, την απεργία πείνας και τη δικαίωση

Ο κ. Θανάσης Μακρής είναι μέλος του Συνδέσμου Αντιρρησιών Συνείδησης, ένας μάλιστα εκ των πρώτων μελών του. Ο Σύνδεσμος άλλωστε δημιουργήθηκε το 1988, ως μετεξέλιξη των επιτροπών συμπαράστασης στον ίδιο και στο Μιχάλη Μαραγκάκη, των πρώτων Ελλήνων που, με τεράστιο προσωπικό κόστος, διακήρυξαν δημόσια την άρνησή τους να στρατευτούν για μη θρησκευτικούς συνειδησιακούς λόγους. Μεταξύ άλλων ο Σύνδεσμος διεκδικεί την αναγνώριση της αντίρρησης συνείδησης και της άρνησης στράτευσης ως δικαιωμάτων στην Ελλάδα, παρέχει πληροφορίες για την άρνηση στράτευσης στους ενδιαφερόμενους, διεκδικεί τη θεσμοθέτηση δίκαιης εναλλακτικής κοινωνικής υπηρεσίας και ζητάει την κατάργηση του θεσμού της υποχρεωτικής στρατιωτικής θητείας.

«Η ειρήνη και η ασφάλεια δεν υπηρετούνται από το στρατό, αλλ’ αντίθετα κινδυνεύουν από αυτόν και από τους εξοπλισμούς»

Την προσωπική του εμπειρία και τα βιώματα κατέθεσε στην προχθεσινή εκδήλωση ο κ. Μακρής, ανατρέχοντας 25 χρόνια πίσω, όταν αποφάσισε να ανοίξει το δρόμο για την αντίρρηση συνείδησης στη χώρα μας. «Έχοντας βαθιά πεποίθηση», εξήγησε, «ότι η ειρήνη και η ασφάλεια της περιοχής και η χώρα μου δεν υπηρετούνται από το στρατό, αλλ’ αντίθετα κινδυνεύουν από αυτόν και από τους εξοπλισμούς, όταν ήρθε η ώρα για να στρατευτώ κηρύχτηκα ανυπόταχτος». «Αν και η αλήθεια είναι ότι θα μπορούσα να είχα κρυφτεί», σημείωσε, «άλλα 4 χρόνια πίσω από την αναβολή στράτευσης, που είχα ως φοιτητής». Το 1987 ωστόσο ο ίδιος δήλωσε αρνητής στράτευσης και, ενώ μετά από λίγους μήνες είχε εκλεχτεί στο κεντρικό συμβούλιο της ΕΦΕΕ, τέσσερις ημέρες αργότερα συνελήφθη και οδηγήθηκε σε δίκη, όπου καταδικάστηκε σε 5 χρόνια φυλάκιση. Κατά της διάρκεια της δίκης ο ίδιος επιχείρησε να εξηγήσει τους λόγους της άρνησής του να στρατευτεί. Μεταξύ άλλων υποστήριξε πως «ο αγώνας των εξοπλισμών θα οδηγήσει αυτή τη χώρα στο να γονατίσει» κι ότι «η υπερχρέωση αυτή θα φτάσει σε τέτοιο σημείο, που θα κινδυνεύσει η χώρα από αυτό και μόνο το λόγο». Πέραν αυτών των επιχειρημάτων, ο κ. Μακρής είχε προβάλει τότε την προσωπική του πεποίθηση ότι «ο στρατός νομιμοποιεί την ύπαρξή του, δημιουργώντας τους λόγους για να υπάρχει, δηλαδή την ένταση».

Παρότι καταδικάστηκε μετά από τη συγκεκριμένη δίκη, η αντίφαση, όπως σημείωσε, ήταν ότι μέσα στην ελληνική βουλή οι ίδιοι οι στρατιωτικοί, που τον καταδίκασαν, εκφράστηκαν με ιδιαίτερα τιμητικά λόγια προς το πρόσωπό του και προς τον αγώνα του, λέγοντας ότι «πολίτες σαν τον Μακρή πρέπει να φυλακιστούν, γιατί δεν είναι ώριμη αυτή η κοινωνία». Ακολούθησε απεργία πείνας του φυλακισμένου πλέον Θανάση Μακρή –μαζί με έναν έτερο συγκροτούμενό του, τον Μιχάλη Μαραγκάκη– μια απεργία πείνας που διήρκησε 56 ημέρες και οδήγησε την τότε κυβέρνηση να περάσει ένα νομοσχέδιο με το οποίο μειωνόταν η ποινή στους 18 μήνες.

«Η κοινωνική θητεία είναι πιο δύσκολη από τη στρατιωτική θητεία και γι’ αυτό δεν την επιλέγουν όσοι θέλουν να λουφάρουν»

Σχολιάζοντας την μετέπειτα αναγνώριση του δικαιώματος της αντίρρησης συνείδησης, ο κ. Μακρής διαπίστωσε πως δεν ευσταθούν τελικά όλα αυτά που λέγανε ότι η αναγνώριση αυτού του δικαιώματος θα κατάστρεφε την άμυνα της χώρα μας. «Η κοινωνική θητεία είναι πιο δύσκολη από τη στρατιωτική θητεία», επισήμανε, «και γι’ αυτό δεν την επιλέγουν όσοι θέλουν να λουφάρουν, την επιλέγουν όσοι πραγματικά πιστεύουν και έχουν λόγους συνείδησης». «Εγώ θα ήθελα φυσικά όλοι να κάνουν κοινωνική θητεία, είτε το πιστεύουν είτε όχι», υπογράμμισε κλείνοντας, «γιατί θεωρώ ότι με αυτόν τον τρόπο μπορεί να υπηρετηθεί καλυτέρα αυτή η χώρα».

Αλέξανδρος Παπαδόπουλος «Κάποιοι αντιρρησίες συνείδησης είναι πιο πατριώτες από αυτούς που πηγαίνουν στο στρατό και θεωρούν τους εαυτούς τους πατριώτες»


Πώς αντιμετωπίζει η κοινωνία όμως έναν αντιρρησία συνείδησης; Είναι λιγότερο πατριώτης σε σύγκριση με τους υπόλοιπους όποιος δηλώνει αντιρρησίας συνείδησης. «Συνήθως αυτοί που το έχουν αποφασίσει, δεν τους απασχολεί τι πιστεύει ο περίγυρός τους», υπογράμμισε ο Αλέξανδρος Παπαδόπουλος, απαντώντας αφοπλιστικά «εγώ δεν είμαι καθόλου πατριώτης». «Γιατί εξαρτάται κανείς πώς τον μετράει τον πατριωτισμό και ποια έννοια δίνει στην πατρίδα», εξήγησε. «Για άλλον πατρίδα του είναι ένα βουνό, για άλλον πατρίδα είναι ένας φίλος, για άλλον η θάλασσα, για άλλον ένα εργοστάσιο, για άλλον τα αυτοκίνητα και τα διαμερίσματά του. Αλλά μπορεί κάποιοι αντιρρησίες συνείδησης να είναι πιο πατριώτες από αυτούς που πηγαίνουν στο στρατό και θεωρούν τους εαυτούς τους πατριώτες». «Συνήθως τα μεγαλύτερα εγκλήματα έχουν γίνει στο όνομα μιας πατρίδας ή μιας θρησκείας», κατέληξε.

Συντάκτης:Θωμάς Σταμούλης
e-mail: paratiritis.stamoulis@gmail.com

Πηγή: Παρατηρητής της Θράκης

Εκδήλωση για την Αντίρρηση Συνείδησης – Παγκόσμια Ημέρα Αντιρρησιών Συνείδησης

 


ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

16 Μαΐου 2011

Εκδήλωση για την Αντίρρηση Συνείδησης – Παγκόσμια Ημέρα Αντιρρησιών Συνείδησης

Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Αντιρρησιών Συνείδησης (15 Μαΐου), η Διεθνής Αμνηστία διοργανώνει εκδήλωση, με θέμα «Αντιρρησίες Συνείδησης: Ισραήλ – Ιράν – Ευρώπη», την Παρασκευή, 25 Μαΐου 2012, ώρα 19:30, στο χώρο πολιτισμού @Ρουφ (Κωνσταντινουπόλεως 10 και Ανδρονίκου 18, Γκάζι, κοντά στο μετρό Κεραμεικός, τηλ. 210 3837191).
Θα μιλήσουν:

• Sahar Vardi, ισραηλινή αντιρρησίας συνείδησης και ακτιβίστρια
• Kusha Bahrami, ιρανός πρόσφυγας αντιρρησίας συνείδησης
• Άγγελος Νικολόπουλος, έλληνας αντιρρησίας συνείδησης, γενικός γραμματέας του Ευρωπαϊκού Γραφείου για την Αντίρρηση Συνείδησης (EBCO)

Τη συζήτηση θα ανοίξει και θα συντονίσει η Αλεξία Τσούνη, Δίκτυο για το Δικαίωμα στην Αντίρρηση Συνείδησης  του ελληνικού τμήματος της Διεθνούς Αμνηστίας.
Ακόμα και σήμερα εκατοντάδες άνθρωποι εξακολουθούν να διώκονται και να φυλακίζονται επανειλημμένα για την άρνησή τους να υπηρετήσουν στρατιωτική θητεία. Το δικαίωμα στην αντίρρηση συνείδησης είναι σύμφυτο του δικαιώματος στην ελευθερία σκέψης, συνείδησης και θρησκείας. Η Διεθνής Αμνηστία θεωρεί ως αντιρρησία συνείδησης κάθε άτομο το οποίο, για λόγους συνείδησης ή βαθιάς πεποίθησης, αρνείται να υπηρετήσει θητεία στις ένοπλες δυνάμεις ή να έχει οποιαδήποτε άμεση ή έμμεση συμμετοχή σε πολέμους ή ένοπλες συρράξεις.
Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Αντιρρησιών Συνείδησης, η Διεθνής Αμνηστία εκφράζει την απογοήτευσή της για τις συνεχιζόμενες δίκες αντιρρησιών συνείδησης και το προβληματικό νομικό πλαίσιο για την αντίρρηση συνείδησης στην Ελλάδα. Η Διεθνής Αμνηστία έχει επανειλημμένως καλέσει τις ελληνικές αρχές να εναρμονίσουν επιτέλους τη νομοθεσία περί αντίρρησης συνείδησης και την πρακτική με τα ευρωπαϊκά και διεθνή πρότυπα και συστάσεις, και να τερματίσουν αμέσως όλες τις διώξεις, τις ποινές φυλάκισης, τα πρόστιμα και τις διακρίσεις εις βάρος των αντιρρησιών συνείδησης.
Η Διεθνής Αμνηστία θεωρεί επίσης ότι η εναλλακτική κοινωνική υπηρεσία είχε και συνεχίζει να έχει τιμωρητικό χαρακτήρα. Θεωρεί ότι ο θεσμός της εναλλακτικής υπηρεσίας πρέπει να είναι καθαρά πολιτικής φύσης, εκτός της αρμοδιότητας του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας (συμπεριλαμβανομένης της εξέτασης των αιτήσεων των ενδιαφερομένων για αναγνώρισή τους ως αντιρρησιών συνείδησης), και να μην έχει χαρακτήρα τιμωρίας ή διάκρισης εις βάρος των αντιρρησιών συνείδησης.
Παρά το γεγονός ότι ο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων έχει αναγνωρίσει ρητά ότι το δικαίωμα στην αντίρρηση συνείδησης προστατεύεται από το Άρθρο 9 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Δικαιωμάτων του Ανθρώπου περί ελευθερίας σκέψης, συνείδησης και θρησκείας (υπόθεση Bayatyan v. Armenia, απόφαση 01/06/2011), η Ελλάδα εξακολουθεί να μη συμμορφώνεται με τις διεθνείς υποχρεώσεις της και να παραβιάζει κατάφωρα τα δικαιώματα των αντιρρησιών συνείδησης
Πληροφορίες για τους ομιλητές και ομιλήτριες
Η Sahar Vardi, 21 ετών, είναι ακτιβίστρια για την ειρήνη από την Ιερουσαλήμ. Επί περισσότερα από 7 χρόνια δραστηριοποιείται σε διάφορες ομάδες ενάντια στην κατοχή της Παλαιστίνης, όπως οι Αναρχικοί ενάντια στο Τείχος, Taayush, New Profile και πολλές άλλες. Τον Αύγουστο του 2008 αρνήθηκε να υπηρετήσει την υποχρεωτική στρατιωτική θητεία. Σε επιστολή της προς το Υπουργείο Άμυνας, όπου διακήρυττε την άρνησή της, έγραψε μεταξύ άλλων: «Συνειδητοποιώ ότι ο στρατιώτης στο σημείου ελέγχου («checkpoint») δεν είναι υπεύθυνος για την οικτρή πολιτική της καταπίεσης των παλαιστινίων αμάχων, αλλά παρόλα αυτά, δεν μπορώ να απαλλάξω αυτόν τον στρατιώτη από τις ευθύνες για τις δικές του πράξεις… Εννοώ την ανθρώπινη ευθύνη να μην κάνεις να υποφέρει ένα άλλο ανθρώπινο ον». Η Sahar Vardi έχει καταδικαστεί 6 φορές, 3 σε σύντομες φυλακίσεις, και τις υπόλοιπες σε κράτηση σε στρατιωτική βάση.
Ο Kusha Bahrami, 30 ετών, είναι ιρανός αντιρρησίας συνείδησης που αρνήθηκε να φέρει όπλο κατά τη διάρκεια της υποχρεωτικής στρατιωτικής θητείας (χωρίς δικαίωμα εναλλακτικής υπηρεσίας), το 2004. Έχει διαφύγει στο εξωτερικό και ως πρόσφυγας έχει υποστεί κράτηση επί 8 μήνες στην Τουρκία και 3 μήνες στην Ελλάδα, όπου εκκρεμεί η αίτησή του για πολιτικό άσυλο. Είναι επίσης μέλος του Δ.Σ. του ελληνικού τμήματος της Διεθνούς Αμνηστίας.
Ο Άγγελος Νικολόπουλος, 29 ετών, είναι έλληνας αντιρρησίας συνείδησης που έχει υπηρετήσει την τιμωρητική εναλλακτική κοινωνική υπηρεσία σε Κέντρο Εκπαίδευσης Κοινωνικής Υποστήριξης και Κατάρτισης Ατόμων με Αναπηρίες. Είναι επίσης μέλος του Συνδέσμου Αντιρρησιών Συνείδησης και Γενικός Γραμματέας του Ευρωπαϊκού Γραφείου για την Αντίρρηση Συνείδησης (EBCO).

Πηγή: Διεθνής Αμνηστία

Εκδήλωση για το Δικαίωμα στην Αντίρρηση Συνείδησης – Κομοτηνη

Η Διεθνής Αμνηστία διοργανώνει στην Κομοτηνή εκδήλωση σχετικά με το δικαίωμα στην Αντίρρηση Συνείδησης, την Παρασκευή, 18 Μαΐου στις 19.00, στο Εργατοϋπαλληλικό Κέντρο Κομοτηνής (πρώην Ρεξ, Αυτοκράτορος Θεοδοσίου 7) με ομιλητές τους αντιρρησίες συνείδησης Θανάση Μακρή, Αλέξανδρο Παπαδόπουλο και τη Μιμίκα Κριτσανίδου, μέλος της Διεθνούς Αμνηστίας.  Η είσοδος είναι ελεύθερη.

Δράση υπέρ των δικαιωμάτων των αντιρρησιών συνείδησης σε Ελλάδα και Τουρκία

Δράση στο Σύνταγμα, υπέρ των δικαιωμάτων των αντιρρησιών συνείδησης σε Ελλάδα και Τουρκία.

Έγγραφο – Τουρκία: Περαιτέρω πληροφόρηση: Υπερασπιστής των ανθρωπίνων δικαιωμάτων αποφυλακίζεται στην Τουρκία: Χαλίλ Σαβντά

Περαιτέρω πληροφόρηση στην UA: 64/12 Index: EUR 44/006/2012 Τουρκία Ημερομηνία 17 Απριλίου 2012

Επείγουσα δράση

Υπερασπιστής των ανθρωπίνων δικαιωμάτων αποφυλακίζεται στην Τουρκία

Ο κρατούμενος συνείδησης Χαλίλ Σαβντά αποφυλακίστηκε υπό όρους από φυλακή στην ανατολική Τουρκία. Αποφυλακίστηκε με βάση νέες τροποποιήσεις στην νομοθεσία για την έκτιση των ποινών που δίνουν τη δυνατότητα σε κρατούμενους που τους απομένει λιγότερο από ένα έτος ποινής, να αποφυλακίζονται υπό επιτήρηση.

Ο Χαλίλ Σαβντά, που συχνά έχει μιλήσει δημόσια εναντίον της υποχρεωτικής στρατιωτικής θητείας, βρισκόταν στη φυλακή από τις 24 Φεβρουαρίου 2012, εκτίοντας μια ποινή 100 ημερών για «απομάκρυνση του κοινού από τη στρατιωτική θητεία». Κρατήθηκε εκατοντάδες χιλιόμετρα από το σπίτι του, στο διαμέρισμα Doğubeyazıt της επαρχίας Ağrı στην ανατολική Τουρκία. Αποφυλακίστηκε στις 13 Απριλίου, υπό τους ακόλουθους όρους:

Ότι θα πρέπει να παραμείνει στο σπίτι του στην επαρχία Diyarbakır στη νότια Τουρκία, για το υπόλοιπο της ποινής του που είναι να λήξει στις 3 Ιουνίου 2012, αν και μπορεί να κάνει αίτημα να επισκεφθεί την οικογένειά του στο Cizre σε δύο εβδομάδες.

Ότι θα πρέπει να παρουσιάζεται στο τοπικό αστυνομικό τμήμα κάθε μέρα.

Ότι θα πρέπει να μην διαπράξει ξανά το ίδιο αδίκημα μέχρι το τέλος της ποινής του και ότι, εάν το κάνει, θα επιστρέψει στη φυλακή και δεν θα επωφεληθεί ξανά από αποφυλάκιση υπό επιτήρηση και υπό όρους για αυτό το αδίκημα.

Ο Χαλίλ Σαβντά είπε στη Διεθνή Αμνηστία ότι έλαβε κάπου 500 κάρτες και γράμματα όσο βρισκόταν στη φυλακή, συμπεριλαμβανομένων αυτών από ακτιβιστές της Διεθνούς Αμνηστίας καθώς και από υποστηρικτές στην Τουρκία. Είπε ότι αυτό του ενίσχυσε τρομερά το ηθικό. Θα ήθελε να ευχαριστήσει όλους/ες αυτούς/ες που του έγραψαν.

Πολλά ευχαριστώ σε όλους/ες όσους/ε έστειλαν εκκλήσεις. Η Διεθνής Αμνηστία θα συνεχίσει την εκστρατεία για τον Χαλίλ Σαβντά με άλλα μέσα. Δεν χρειάζονται άλλες εκκλήσεις από το δίκτυο επειγουσών ενεργειών.

Αυτή είναι η δεύτερη επικαιροποίηση στην UA 64/12

Περαιτέρω πληροφόρηση: http://www.amnesty.org/en/library/info/EUR44/005/2012/en

Όνομα: Χαλίλ Σαβντά

Φύλο α/θ: Α

Περαιτέρω πληροφόρηση στην UA: 64/12 Index: EUR 44/006/2012

Ημερομηνία έκδοσης: 17 Απριλίου 2012 

Πηγή: Amnesty International 

ΤΟΥΡΚΙΑ: Φυλακίστηκε Υπερασπιστής των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων

(UA: 64/12)
Ο Halil Savda, αντιρρησίας συνείδησης και υπερασπιστής των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην Τουρκία, είναι κρατούμενος από τις 6:00 της 24ης Φεβρουαρίου, όταν είχε επισκεφθεί την περιοχή Doğubeyazıt της ανατολικής Τουρκίας. Τώρα βρίσκεται στη φυλακή της περιοχής και έχει κληθεί να ολοκληρώσει την ποινή των 100 ημερών, ποινή που του είχε επιβληθεί το 2008, επειδή είχε μιλήσει δημόσια και είχε υπερασπιστεί τους αντιρρησίες συνείδησης. Η Διεθνής Αμνηστία θεωρεί πως είναι κρατούμενος συνείδησης και κρατείται αποκλειστικά επειδή εξάσκησε ειρηνικά το δικαίωμά του στην ελευθερία της έκφρασης.

Η καταδίκη του Halil Savda το 2008 βασίστηκε στο Άρθρο 318 του Ποινικού Κώδικα της Τουρκίας, το οποίο ποινικοποιεί τη δημόσια υπεράσπιση του δικαιώματος στην αντίρρηση συνείδησης. Καταδικάστηκε σε ποινή φυλάκισης 100 ημερών, μετά την υπεράσπιση δύο ισραηλινών αντιρρησιών συνείδησης το 2006. Η καταδίκη του επικυρώθηκε από το Ανώτατο Δικαστήριο Εφέσεων τον Νοέμβριο του 2010 και ανακοινώθηκε στον Halil Savda τον Φεβρουάριο του 2011, αλλά δεν του ζητήθηκε να ξεκινήσει να εκτίει την ποινή του μέχρι τώρα. Ο Halil Savda αντιμετωπίζει επίσης ποινή έξι μηνών για παράβαση του Άρθρου 318, που εκδόθηκε τον Ιούνιο του 2010 και η οποία εξετάζεται από το Ανώτατο Δικαστήριο Εφέσεων. Υπάρχουν άλλες τρεις περιπτώσεις εναντίον του Halil Savda, που βρίσκονται σε εξέλιξη και για τις οποίες και πάλι κατηγορείται με βάση το Άρθρο 318.

Ο Halil Savda έχει επανειλημμένα φυλακιστεί ως αντιρρησίας συνείδησης για την άρνησή του να υπηρετήσει στρατιωτική θητεία, η οποία είναι υποχρεωτική στην Τουρκία. Ο Halil Savda δήλωσε αντιρρησίας συνείδησης το 2004 και από τότε, μέσα σε πέντε χρόνια, έχει εκτίσει συνολικά 17 μήνες σε στρατιωτικές φυλακές, λόγω της άρνησής του να υπηρετήσει στρατιωτική θητεία. Το 2008, ανακηρύχθηκε ως άτομο «ακατάλληλο» για στρατιωτική θητεία και έτσι έληξαν οι διώξεις του ως αντιρρησία συνείδησης.

Το Άρθρο 318 του Ποινικού Κώδικα της Τουρκίας παραβιάζει το Άρθρο 10 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, στην οποία η Τουρκία είναι συμβαλλόμενο μέρος. Το Άρθρο 10 διασφαλίζει το δικαίωμα στην ελευθερία της έκφρασης. Η Διεθνής Αμνηστία έχει επανειλημμένα καλέσει τις τουρκικές αρχές για την κατάργηση του Άρθρου 318.


ΥΠΟΓΡΑΨΕ το παρακάτω γράμμα μέχρι τις 6 Απριλίου, ζητώντας από τις τουρκικές αρχές:

• Να απελευθερώσουν άμεσα και χωρίς όρους τον Halil Savda,
• Να εξασφαλίσουν τη σωματική ακεραιότητα και την ασφάλεια του Halil Savda, όσο βρίσκεται στη φυλακή,
• Να αναλάβουν άμεσα ενέργειες για την κατάργηση του Άρθρου 318, το οποίο παραβιάζει διεθνείς συνθήκες και συμβάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, τις οποίες η Τουρκία έχει υπογράψει.

Minister of Justice
Sadullah Ergin – Adalet Bakanı
Adalet Bakanlığı
06659 Ankara
Turkey
Dear Minister,
Ι am writing to you, regarding the case of Halil Savda, human rights defender, who was detained at 6am on 24 February while visiting the district of Doğubeyazıt in eastern Turkey. I consider him to be a prisoner of conscience, detained solely for the peaceful exercise of his right to freedom of expression. Also, I would like to express my concern about the Article 318.
I call you to release Halil Savda immediately and unconditionally and ensure his safety, while he is in prison. I also urge you to take urgent steps towards the abolition of Article 318, which violates international human rights conventions to which Turkey is a signatory.
Yours sincerely,


Μπείτε στον ιστότοπο του Ελληνικού Τμήματος της Διεθνούς Αμνηστίας για να υπογράψετε την έκκληση:

http://www.amnesty.org.gr/halil-savda

Ελλάδα: Καταδίκη 49χρονου αντιρρησία συνείδησης απο στρατοδικείο

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

6 Φεβρουαρίου 2012

Ελλάδα: Καταδίκη 49χρονου αντιρρησία συνείδησης από στρατοδικείο

Η Διεθνής Αμνηστία αποδοκιμάζει έντονα την καταδίκη του 49χρονου αντιρρησία συνείδησης, Αβραάμ Πουλιάση, από το Στρατοδικείο Αθηνών την 1/2/2012. Καταδικάστηκε για την κατηγορία της ανυποταξίας σε ποινή φυλάκισης 6 μηνών με τριετή αναστολή, εξαγοράσιμη προς 5 ευρώ την ημέρα, και επιβαρύνθηκε με τα έξοδα της δίκης, παρότι ο ίδιος δεν είναι πλέον υπόχρεος στράτευσης, εφόσον έχει συμπληρώσει το 45^ό έτος της ηλικίας του.
Ο Αβραάμ Πουλιάσης είναι ένας από τους πρώτους ιδεολογικούς αντιρρησίες συνείδησης στην Ελλάδα. Το 1988 διέκοψε ο ίδιος πρόωρα την αναβολή στράτευσής του ως ένδειξη αλληλεγγύης στον πρώτο φυλακισμένο ιδεολογικό αντιρρησία συνείδησης, Μιχάλη Μαραγκάκη, δήλωσε δημόσια την άρνησή του να στρατευθεί και ζήτησε να υπηρετήσει εναλλακτική κοινωνική υπηρεσία, η οποία τότε δεν ήταν θεσμοθετημένη. Στη συνέχεια, όπως και οι υπόλοιποι αντιρρησίες συνείδησης, παρέμεινε σε καθεστώς εκκρεμότητας και παρανομίας επί πολλά χρόνια, έως ότου κατοχυρώθηκε το δικαίωμα στην αντίρρηση συνείδησης το 1997, και τέθηκε σε ισχύ μια τιμωρητική εναλλακτική πολιτική υπηρεσία την 01/01/1998.
Το Στρατοδικείο Αθηνών αρνήθηκε να αναγνωρίσει την «έλλειψη δόλου» του Αβραάμ Πουλιάση, κάτι που θα μπορούσε να είχε οδηγήσει στην αθώωσή του, παρά τα κάτωθι:
- Από το 1997 και μετά ο Αβραάμ Πουλιάσης ουδέποτε ενημερώθηκε επαρκώς από τις στρατιωτικές αρχές για το νέο κατοχυρωμένο δικαίωμά του στην αντίρρηση συνείδησης και την εναλλακτική κοινωνική υπηρεσία, και ιδιαίτερα για τη διαδικασία την οποία θα έπρεπε να ακολουθήσει ως παλαιός -προ της αναγνώρισης του δικαιώματος- αντιρρησίας συνείδησης, αφού ουδέποτε του απεστάλη νέα κλήση από τις στρατιωτικές αρχές, είτε για στρατιωτική θητεία, είτε για εναλλακτική κοινωνική υπηρεσία, ούτε κάποιο άλλο ενημερωτικό έγγραφο. Η Διεθνής Αμνηστία ζητεί να παρέχεται επαρκής και έγκαιρη ενημέρωση για το δικαίωμα της αντίρρησης συνείδησης στη στρατιωτική θητεία και τη διαδικασία αναγνώρισης κάποιου ως αντιρρησία συνείδησης, δεδομένου ότι η μεγάλη πλειονότητα των στρατευσίμων δεν γνωρίζουν ακόμα ότι υπάρχει η επιλογή της εναλλακτικής υπηρεσίας.
- Ο Αβραάμ Πουλιάσης δεν γνώριζε ότι εκκρεμούσε δίωξη εις βάρος του, αφού δεν είχε ενημερωθεί από τις αρχές και, ταυτόχρονα, σε αντίθεση με άλλους ανυπότακτους (συμπεριλαμβανομένων αντιρρησιών συνείδησης), ουδέποτε του απαγορεύθηκε η έξοδος από τη χώρα. Αντίθετα, είχε ταξιδεύσει επανειλημμένα στο εξωτερικό στο πλαίσιο ανθρωπιστικών αποστολών ή επαγγελματικών δραστηριοτήτων, σε συνεννόηση με τις αρχές και συγκεκριμένα με το Υπουργείο Εξωτερικών.
Αξίζει επίσης να σημειωθεί ότι ο Αβραάμ Πουλιάσης αρχικά δεν ενημερώθηκε για την παραπομπή της υπόθεσής του σε στρατοδικείο και κινδύνευσε να καταδικασθεί όχι απλώς ερήμην, αλλά και χωρίς να γνωρίζει ότι κατηγορείται και, συνεπώς, χωρίς τη δυνατότητα να υπερασπισθεί τον εαυτό του. Ο Αβραάμ Πουλιάσης ενημερώθηκε για την παραπομπή της υπόθεσής του σε στρατοδικείο, έπειτα από τυχαίο γεγονός, όταν αντιρρησίας συνείδησης που βρισκόταν στο στρατοδικείο Αθήνας για να παρακολουθήσει την εκδίκαση της υπόθεσης άλλου διωκόμενου αντιρρησία συνείδησης (του Ευάγγελου Μιχαλόπουλου), στις 19 Φεβρουαρίου 2010, παρατήρησε ότι στο πινάκιο των υποθέσεων υπήρχε το όνομα του Αβραάμ Πουλιάση και στη συνέχεια τον ειδοποίησε. Η υπόθεση του Α. Πουλιάση τότε είχε αναβληθεί, όπως είχε αναβληθεί και στις 23/02/2011, για να εκδικασθεί τελικά την 1/2/2012, σε μια δίκη που παρακολούθησε παρατηρητής της Διεθνούς Αμνηστίας και παρατηρήτρια του Ευρωπαϊκού Γραφείου για την Αντίρρηση Συνείδησης (EBCO).
Η Διεθνής Αμνηστία παρακολουθεί την υπόθεση της δίωξης του Αβραάμ Πουλιάση από τότε που έγινε γνωστή. Η Διεθνής Αμνηστία έχει επανειλημμένως καλέσει τις ελληνικές αρχές να εναρμονίσουν επιτέλους τη νομοθεσία περί αντίρρησης συνείδησης και την πρακτική με τα ευρωπαϊκά και διεθνή πρότυπα και συστάσεις, και να τερματίσουν αμέσως όλες τις διώξεις, τις ποινές φυλάκισης, τα πρόστιμα και τις διακρίσεις εις βάρος των αντιρρησιών συνείδησης.
Η Διεθνής Αμνηστία θεωρεί ότι σε κάθε περίπτωση ο Αβραάμ Πουλιάσης, όπως και κάθε άλλος πολίτης, δεν θα έπρεπε να είχε δικαστεί από στρατοδικείο. Αυτό άλλωστε έχει κρίνει και το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων: υπάρχει παραβίαση του δικαιώματος σε δίκαιη δίκη (Άρθρο 6 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων) όταν δικάζονται αντιρρησίες συνείδησης από στρατοδικεία (υπόθεση Ercep v. Turkey, απόφαση 22/11/2011).
Η Διεθνής Αμνηστία θεωρεί επίσης ότι η εναλλακτική κοινωνική υπηρεσία, στην οποία ο Αβραάμ Πουλιάσης ήταν σύμφωνα με το νόμο υπόχρεος από το 1998 έως το 2008, είχε και συνεχίζει να έχει τιμωρητικό χαρακτήρα. Η Διεθνής Αμνηστία θεωρεί ότι ο θεσμός της εναλλακτικής υπηρεσίας πρέπει να είναι καθαρά πολιτικής φύσης, εκτός της αρμοδιότητας του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας (συμπεριλαμβανομένης της εξέτασης των αιτήσεων των ενδιαφερομένων για αναγνώρισή τους ως αντιρρησιών συνείδησης), και να μην έχει χαρακτήρα τιμωρίας ή διάκρισης εις βάρος των αντιρρησιών συνείδησης.
Παρά το γεγονός ότι ο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων έχει αναγνωρίσει ρητά ότι το δικαίωμα στην αντίρρηση συνείδησης προστατεύεται από το Άρθρο 9 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Δικαιωμάτων του Ανθρώπου περί ελευθερίας σκέψης, συνείδησης και θρησκείας (υπόθεση Bayatyan v. Armenia, απόφαση 01/06/2011), η Ελλάδα εξακολουθεί να μη συμμορφώνεται με τις διεθνείς υποχρεώσεις της και να παραβιάζει κατάφωρα τα δικαιώματα των αντιρρησιών συνείδησης:

• Στις 13/12/2011, σε μια δίκη που παρακολούθησε παρατηρητής της Διεθνούς Αμνηστίας, ο Γεράσιμος Κορωναίος καταδικάστηκε σε ποινή φυλάκιση 6 μηνών με τριετή αναστολή με την κατηγορία της ανυποταξίας από το Στρατοδικείο Ιωαννίνων, επειδή αρνήθηκε για ιδεολογικούς λόγους συνείδησης να υπηρετήσει τόσο την στρατιωτική, όσο και την εναλλακτική υπηρεσία. Ο Γεράσιμος Κορωναίος άσκησε έφεση. Ο Γεράσιμος Κορωναίος κλήθηκε να υπηρετήσει την στρατιωτική του θητεία το Φεβρουάριο του 2008. Αρνήθηκε δημόσια να υπηρετήσει, με δήλωση ολικής άρνησης στράτευσης, τον Οκτώβριο του 2009. Σε αυτή τη δήλωσή του κατήγγειλε επίσης ότι, καίτοι πολίτης, η στρατονομία επισκέφθηκε το σπίτι των γονέων του και επιπλέον απείλησε τη μητέρα του με φυλάκιση, για το λόγο ότι γνωρίζει πού βρίσκεται ο γιος της και δεν το λέει.

• Στις 06/12/2011 ο Κ.Κ. προσέφυγε στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων κατά της Ελλάδας για παραβίαση του άρθρου 9 και 10 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Δικαιωμάτων του Ανθρώπου λόγω της απόφασης του Υπουργού Εθνικής Άμυνας, που απέρριψε στις 05/04/2004, κατόπιν αρνητικής γνωμοδότησης της Ειδικής Επιτροπής, την αίτησή του να αναγνωριστεί ως αντιρρησίας συνείδησης, με την αιτιολογία ότι «δεν ανήγαγε πειστικά τις απόψεις του για τις οποίες εναντιώνεται στην στράτευση σε γενική αντίληψη περί ζωής, ούτε παρουσίασε δράση και εν γένει στάση ζωής χαρακτηριστικά αντίστοιχη με ιδεολογικές πεποιθήσεις που τον εμποδίζουν να εκπληρώσει τις στρατιωτικές του υποχρεώσεις». Ο Κ.Κ. είχε καταθέσει την αίτηση αυτή για ιδεολογικούς λόγους συνείδησης στις 23/05/2003, κατόπιν της κλήσης του να υπηρετήσει την στρατιωτική του θητεία. Στις 17/05/2004 κατέθεσε αίτηση ακύρωσης κατά της απόφασης του Υπουργού Εθνικής Άμυνας στο Συμβούλιο της Επικρατείας, η οποία εξετάστηκε στις 02/06/2008 και απορρίφθηκε στις 08/03/2010.

• Στις 29/08/2011 απορρίφθηκε από τον Υπουργό Εθνικής Άμυνας, κατόπιν αρνητικής γνωμοδότησης της Ειδικής Επιτροπής, η αίτηση του Γεώργιου Κεραμυδά να αναγνωριστεί ως αντιρρησίας συνείδησης, επειδή ο αιτών «δεν συνέδεσε το εσωτερικό του φρόνημα με συγκεκριμένες πράξεις που υπαγορεύονται από τις ιδεολογικές του πεποιθήσεις και εν γένει δεν παρουσίασε στάση ζωής χαρακτηριστικά αντίστοιχη με τις πεποιθήσεις που υποστηρίζει και που τον εμποδίζουν να εκπληρώσει τις στρατιωτικές του υποχρεώσεις ενόπλως». Ο Γεώργιος Κεραμυδάς είχε καταθέσει την αίτηση αυτή για ιδεολογικούς λόγους συνείδησης στις 12/11/2010. Στις 17/10/2011 κατέθεσε αίτηση ακύρωσης κατά της απόφασης του Υπουργού Εθνικής Άμυνας στο Συμβούλιο της Επικρατείας.

• Στις 29/08/2011 απορρίφθηκε από τον Υπουργό Εθνικής Άμυνας, κατόπιν αρνητικής γνωμοδότησης της Ειδικής Επιτροπής, η αίτηση του Δημήτριου Καμπάση να αναγνωριστεί ως αντιρρησίας συνείδησης, επειδή ο αιτών «δεν συνέδεσε το εσωτερικό του φρόνημα με συγκεκριμένες πράξεις που υπαγορεύονται από τις θρησκευτικές του πεποιθήσεις και εν γένει δεν παρουσίασε στάση ζωής χαρακτηριστικά αντίστοιχη με τις θρησκευτικές πεποιθήσεις (Μάρτυρας του Ιεχωβά) που υποστηρίζει και που τον εμποδίζουν να εκπληρώσει τις στρατιωτικές του υποχρεώσεις ενόπλως». Τον Οκτώβριο του 2011 ο Δημήτριος Καμπάσης κατέθεσε αίτηση ακύρωσης κατά της απόφασης του Υπουργού Εθνικής Άμυνας στο Συμβούλιο της Επικρατείας.

• Στις 04/10/2010 και στις 29/11/2010 εκδικάστηκαν στο Συμβούλιο της Επικρατείας οι υποθέσεις των Χριστιανών Μαρτύρων του Ιεχωβά, Νικόλαου Ταταρίδη και Ευγένιου Κελεσίδη, αντίστοιχα, και εκκρεμούν οι αποφάσεις. Και στις δύο περιπτώσεις οι αιτήσεις που υπέβαλαν το 2009 για την υπαγωγή τους στις διατάξεις της εναλλακτικής υπηρεσίας λόγω θρησκευτικών πεποιθήσεων απορρίφθηκαν με την αιτιολογία ότι είχαν προηγουμένως διαμείνει μια νύχτα σε στρατόπεδο, περιμένοντας την ιατρική εξέταση που θα καθορίσει αν είναι κατάλληλοι για στρατιωτική θητεία.

• Στις 25/01/2010 εκδικάστηκε στο Συμβούλιο της Επικρατείας η υπόθεση του Νικόλαου Βλαχάκη και αναμένεται η απόφαση. Η αίτηση του Νικόλαου Βλαχάκη να αναγνωριστεί ως έφεδρος αντιρρησίας συνείδησης για θρησκευτικούς λόγους απορρίφθηκε το 2003 με την αιτιολογία ότι είχε υπηρετήσει ένοπλη στρατιωτική θητεία (πριν γίνει Χριστιανός Μάρτυρας του Ιεχωβά).

• Στις 12/03/2012 εκδικάζεται στο Συμβούλιο της Επικρατείας η αίτηση ακύρωσης που υπέβαλε ο Χριστιανός Μάρτυρας του Ιεχωβά, Ωανάσης Καλαϊτσίδης, στις 20/09/2010 κατά της από 13/08/2010 κλήσης για κατάταξη του Α’ Στρατολογικού Γραφείου Θεσσαλονίκης. Ο Ωανάσης Καλαϊτσίδης είχε αναγνωριστεί ως αντιρρησίας συνείδησης και είχε αρχίσει να υπηρετεί εναλλακτική υπηρεσία. Στις 06/03/2003 εγκατέλειψε την υπηρεσία του λόγω σοβαρών προβλημάτων υγείας της μητέρας του και τον Απρίλιο του 2003 ζήτησε από το Α΄ Στρατολογικό Γραφείο Θεσσαλονίκης να του δοθεί αναβολή εκπλήρωσης της εναλλακτικής υπηρεσίας, αλλά τελικώς, αντί της αναβολής του επιδόθηκε σημείωμα κατάταξης στις Ένοπλες Δυνάμεις.

• Στις 02/04/2012 εκδικάζεται στο Συμβούλιο της Επικρατείας για τρίτη φορά η υπόθεση του Χριστιανού Μάρτυρα του Ιεχωβά, Δημήτριου Πιτσικάλη, του οποίου η αίτηση να αναγνωριστεί ως αντιρρησίας συνείδησης για θρησκευτικούς λόγους απορρίφθηκε το 2000 με την αιτιολογία ότι δεν προσήλθε εμπρόθεσμα για τις ιατρικές εξετάσεις.

• Στις 05/06/2012 δικάζεται από το Ναυτοδικείο Πειραιά με την κατηγορία της λιποταξίας για δεύτερη φορά ο Νικόλαος Ξιάρχος, ο οποίος ήταν επαγγελματίας στρατιωτικός και έγινε αντιρρησίας συνείδησης για θρησκευτικούς λόγους, αφού βαφτίστηκε Χριστιανός Μάρτυρας του Ιεχωβά. Την πρώτη φορά, τον Σεπτέμβριο του 2008, ο Νικόλαος Ξιάρχος καταδικάστηκε από το Αναθεωρητικό Στρατοδικείο Αθηνών σε ποινή φυλάκισης 3 ετών με πενταετή αναστολή για λιποταξία. Στις 16/02/2011 εκδικάστηκε από το δικαστικό συμβούλιο του Αναθεωρητικού Στρατοδικείου Αθηνών η έφεση του Νικολάου Ξιάρχου κατά του παραπεμπτικού βουλεύματος του δικαστικού συμβουλίου του Ναυτοδικείου Πειραιά για την δεύτερη λιποταξία, και τον Μάρτιο του 2011 εκδόθηκε απορριπτικό βούλευμα και του επιβλήθηκε εγγυοδοσία ύψους 3.000 ευρώ την οποία και πλήρωσε. Στην δίκη της 05/06/2012 θα παρευρεθεί παρατηρητής της Διεθνούς Αμνηστίας. Η Διεθνής Αμνηστία ζητεί να έχει κανείς το δικαίωμα να διεκδικεί την ιδιότητα του αντιρρησία συνείδησης οποιαδήποτε στιγμή, τόσο πριν όσο και μετά την κατάταξή του στις Ένοπλες Δυνάμεις, είτε αυτός είναι κληρωτός είτε επαγγελματίας στρατιώτης, με βάση το κατοχυρωμένο δικαίωμα αλλαγής συνείδησης.

Πηγή: Διεθνής Αμνηστία